Το πρόγραμμα εορτασμού της εθνικής αντίστασης

Το πρόγραμμα εορτασμού της εθνικής αντίστασης

Για να αποδοθεί έμπρακτα ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όλους εκείνους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, που βασανίστηκαν ή έπεσαν ηρωικά προσφέροντας τα μέγιστα στον υπέρ πάντων αγώνα...

Read More

Άδεια διατήρησης κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων

Άδεια διατήρησης κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων

Από την Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας Δωδεκανήσου, της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου, υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την Κ.Υ.Α. 940/81279/4-8-2017 (ΦΕΚ 2741 Β΄) υπάρχει η δυνατότητα....

Read More

Οι ΑΝ.ΕΛ. για το δήθεν "νεό" κόμμα και τους χαρακτηρισμούς Φ. Γεννηματά

Οι ΑΝ.ΕΛ. για το δήθεν "νεό" κόμμα και τους χαρακτηρισμούς Φ. Γεννηματά

Το «νέο κόμμα της κεντροαριστεράς» δεν είναι παρά το παλιό και γνώριμο εξουσιολάγνο ΠΑΣΟΚ: το κόμμα της μίζας, της απύθμενης διαφθοράς και της ασύστολης διαπλοκής. Τίποτα...

Read More

Συνέλευση Λευκιανών της Αθήνας

Συνέλευση Λευκιανών της Αθήνας

Σας Προσκαλούμε να λάβετε μέρος στην Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση των Μελών του, που θα πραγματοποιηθεί την ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 και ώρα...

Read More

Εκπαίδευση ορεινής διάσωσης από την ΕΟΔ Κυκλάδων

Εκπαίδευση ορεινής διάσωσης από την ΕΟΔ Κυκλάδων

Η ΕΟΔ Κυκλάδων ολοκλήρωσε το πέμπτο και τελευταίο διήμερο βασικού σχολείου γνώσεων και αυτοπροστασίας, το Σαββατοκύριακο 18-19/11/2017 με θέμα: «Ορεινή Διάσωση».

Read More

Απίστευτη αποκάλυψη: Ο Βενιζέλος προτιμούσε να έχει βουλευτή λιγότερο, παρά να βγει ο Γ. Ραγκούσης!

Απίστευτη αποκάλυψη: Ο Βενιζέλος προτιμούσε να έχει βουλευτή λιγότερο, παρά να βγει ο Γ. Ραγκούσης!

Αληθινά απίστευτη είναι η σημερινή δήλωση του ανεξάρτητου βουλευτή Μίμη Ανδρουλάκη στη σημερινή πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ σχετικά με το συνέβη όταν εκείνος έφυγε από το ΠΑΣΟΚ...

Read More

Εκδήλωση του ΚΚΕ στην Πάρο για την 21η Απριλίου 1967

Εκδήλωση του ΚΚΕ στην Πάρο για την 21η Απριλίου 1967

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το Σάββατο στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου  «Αρχίλοχος», η προγραμματισμένη εκδήλωση του κόμματός μας για τα «50 χρόνια από το πραξικόπημα 21 Απρίλη 1967». 

Read More
     

  

  	
       
      
         
          
             
                  
             
          

          

         
      
       
    

  


     Οκτώβριος 1943. Οι δύο γερμανικοί λόχοι που αποβιβάστηκαν στην Πάρο, για να εξουδετερώσουν τον  ιταλικό λόχο, που κατείχε μέχρι τότε το νησί, έφυγαν, παίρνοντας μαζί τους αξιωματικούς και τους άνδρες αυτού του λόχου, που παραδόθηκαν σ’ αυτούς. Άφησαν μόνο στην Παροικιά, μια μικρή φρουρά 15-20 ανδρών, με επικεφαλής έναν επιλοχία.  Τις μέρες λοιπόν εκείνες, Παριανοί ψαράδες βρήκαν, ανοιχτά  της βραχονησίδας «Στρογγυλό», νότια της Αντιπάρου, γύρω στους 20 Γερμανούς ναυαγούς, να παλεύουν με τα κύματα. Ήταν ώρες πολλές στη θάλασσα και ήταν σε άθλια κατάσταση. Τους έφεραν στο λιμάνι της Παροικιάς και τους παρέδωσαν στον επιλοχία που διοικούσε τη μικρή φρουρά του νησιού. Ήταν, όπως είπαν αργότερα, ναύτες του γερμανικού πολεμικού ναυτικού, που το πλοίο τους βυθίστηκε στην περιοχή από συμμαχικά αεροπλάνα και Γερμανοί στρατιώτες που επέβαιναν σ’ αυτό το πλοίο, με προορισμό την Κρήτη. Οι άνδρες που περισυνέλλεξαν οι ψαράδες μας, ήταν και οι μόνοι που επέζησαν από τον βομβαρδισμό και την καταβύθιση του πλοίου.  Ανάμεσα σ’ αυτούς τους ναυαγούς, οι οκτώ, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Στο σημείο που βρέθηκαν είχαν βγει στην επιφάνεια της θάλασσας πετρέλαια, από τις δεξαμενές καυσίμων του πλοίου και είχαν πιει πολύ πετρέλαιο, που σιγά-σιγά κατάστρεφε τα σωθικά τους. Υπέφεραν από πόνους φρικτούς.  Ο επιλοχίας-διοικητής, έστειλε τους άνδρες του να τακτοποιήσουν τους ναυαγούς από δω κι από κει, και συνόδεψε ο ίδιος τους οκτώ ανήμπορους, στο μικρό ξενοδοχείο που διατηρούσε τότε ο αείμνηστος πατέρας μου. Τους μετέφεραν με φορεία ή πάνω σε πόρτες, άνθρωποι που βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στο λιμάνι.   Η αείμνηστη μητέρα μου, τους περιποιήθηκε όσο μπορούσε. Η ζεστή φασκομηλιά, ήταν ό,τι το καλύτερο υπήρχε εκείνη την ώρα. Ο επιλοχίας, έφερνε στο ξενοδοχείο ό,τι μπορούσε να βρει και ό,τι μπορούσε να εξοικονομήσει από την τροφοδοσία των ανδρών του και έτσι, όσον αφορά στη σίτισή τους, δεν υπήρχαν ιδιαίτερα προβλήματα.  Η μικρή γερμανική φρουρά του νησιού, είχε μαζί της και δύο Ιταλούς στρατιώτες, αιχμαλώτους. Ήταν απ’ αυτούς που δεν είχαν παραδοθεί στους Γερμανούς, είχαν καταφύγει στα βουνά και από απροσεξία τους, είχαν συλληφθεί. Τους έφεραν στο ξενοδοχείο μας για να περιποιούνται τους οκτώ κατάκοιτους Γερμανούς ναυαγούς.   Οι δύο αυτοί αιχμάλωτοι, φορούσαν την ιταλική στολή τους, είχαν όμως στο αριστερό τους χέρι, ένα πλατύ κίτρινο περιβραχιόνιο, με τον αγκυλωτό σταυρό και λίγες γερμανικές λέξεις που δεν ρώτησα και δεν έμαθα ποτέ, τι έλεγαν. Τον έναν από τους δύο, τον έλεγαν Λασιάλα. Το επίθετο του άλλου, δε το θυμάμαι. Ήταν ήσυχα παιδιά, πειθαρχημένα, εκτελούσαν τέλεια την υπηρεσία που τους είχαν αναθέσει και κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τις κατοπινές εξελίξεις!   Ανάμεσα στους Γερμανούς ναυαγούς που νοσηλεύονταν στο ξενοδοχείο μας, ήταν και ένα όμορφο παλληκάρι, με ξανθά μαλλιά και ωραία γαλανά μάτια. Ήταν ευγενικός νέος, καλλιεργημένος και ήξερε λίγα ελληνικά! Ήταν ναύτης και ανήκε στο πλήρωμα του πλοίου που βυθίστηκε. Τις ώρες που ήταν ήσυχος και δεν υπέφερε, ανέβαινα στο δωμάτιό του και του έκανα συντροφιά. Μέχρι στίχους του Ομήρου θυμόταν από το σχολείο και τους απήγγειλε, με ερασμιακή  (1)  προφορά! Η μάνα μου, τον πρόσεχε ιδιαίτερα και την αποκαλούσε «μαμά»! Με τα λίγα ελληνικά του, της έλεγε πως ήταν άδικο να πεθάνει, που ήταν τόσο νέος. Της έλεγε, ακόμα, ότι η μητέρα του θα κλαίει όταν τον χάσει. Και η μάνα μου τον χάιδευε και προσπαθούσε να τον εμψυχώσει, χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της!  Μια νύχτα βογκούσε από τους πόνους. Το δωμάτιό μου ήταν ακριβώς κάτω από το δικό του και άκουγα τα βήματα των δύο Ιταλών, που πηγαινοέρχονταν, συνεχώς.   Κάποια στιγμή σταμάτησαν τα βογκητά. Πρωί-πρωί, ο Λασιάλα, κατέβηκε κάτω και μας ανήγγειλε το θλιβερό νέο: Ο νεαρός Γερμανός ναύτης ήταν νεκρός. Όλοι μας, είναι αλήθεια, πονέσαμε το ωραίο και καλό παλληκάρι, που χάθηκε στον ανθό της νειότης του και περισσότερο η μάνα μου που είχε σταθεί κοντά του, σαν να ήταν δικό της παιδί! Τι κι αν ήταν Γερμανός; Τι κι αν ήταν εχθρός; Εδώ χάθηκε άδικα ένας άνθρωπος, ένας τόσο νέος άνθρωπος και μπροστά στον θάνατο, δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις!         Η νεκρώσιμη ακολουθία, εψάλη από τους μακαριστούς ιερείς μας, π. Κωνσταντίνο Χερουβείμ και π. Ιάκωβο Ευδαίμονα, στον Ταξιάρχη. Έξω από το ναό είχε παραταχθεί ένα ένοπλο απόσπασμα, από τη μικρή γερμανική φρουρά  του νησιού.   Συνοδέψαμε τον νεκρό στο νεκροταφείο. Στον νεοσκαμμένο τάφο, δεξιά από το  μνημείο των τριών Γερμανών αεροπόρων, θα αναπαυόταν τώρα το πολυβασανισμένο παλληκάρι. Στην κηδεία ήταν όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες της τοπικής φρουράς. Στο  ξενοδοχείο είχαν μείνει μόνο οι δυο Ιταλοί αιχμάλωτοι για να προσέχουν τους υπόλοιπους κατάκοιτους ναυαγούς.  Ο Γερμανός επιλοχίας αποχαιρέτησε το νεκρό, πριν τον κατεβάσουν στον τάφο. Έτυχε να είναι δίπλα μου ο γείτονάς μας, αείμνηστος Γιάννης Καντιώτης, που μιλούσε γερμανικά, αφού η μάνα του ήταν Γερμανίδα και μας μετέφραζε, με σιγανή φωνή, τα λόγια του Γερμανού υπαξιωματικού. Έχω συγκρατήσει, μόνο, μεταφρασμένες, τις λέξεις με τις οποίες έκλεισε τον αποχαιρετισμό του, γιατί μου είχαν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση: «…Οι  Γερμανοί θα πεθάνουμε όλοι, αλλά η Γερμανία, ποτέ!».   Μετά, όλοι οι συνάδελφοι του νεκρού ναυαγοί, ένας-ένας, με μικρά  αβέβαια βήματα γιατί δεν μπορούσαν ακόμα να περπατήσουν από την πολύωρη παραμονή τους στη θάλασσα, πλησίαζαν το φέρετρο με το νεκρό, έκαναν μια βαθειά υπόκλιση και του άφηναν λίγα αγριολούλουδα!  Με τις αποχαιρετιστήριες βολές του τιμητικού αποσπάσματος, ο άτυχος Γερμανός ναύτης κατέβηκε στην αγκαλιά της παριανής γης!          Όταν μετά την ταφή επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, οι δυο Ιταλοί αιχμάλωτοι είχαν γίνει άφαντοι! Ήλθε ο επιλοχίας - διοικητής: - Ο Λασιάλα; - Πού είναι ο Λασιάλα; Πουθενά ο Λασιάλα! Κανένας δεν ήξερε τι να του πει! Οι δυο Ιταλοί αιχμάλωτοι βρήκαν την ευκαιρία που έλλειπαν όλοι οι Γερμανοί, στην κηδεία του συναδέλφου τους και «έφυγαν σαν κύριοι»!  Ο επιλοχίας ήταν ανάστατος. Είχε αναφέρει στους ανωτέρους του ότι είχε δυο Ιταλούς στρατιώτες αιχμάλωτους. Τώρα, τι θα έλεγε; Έβγαλε, λοιπόν, τη διαταγή: «Εάν μέχρι τα μεσάνυχτα της επόμενης μέρας, δε βρεθούν οι δύο Ιταλοί αιχμάλωτοι, θα εκτελεστούν είκοσι Παριανοί πολίτες!».Τη διαταγή αυτή την τοιχοκόλλησαν στα κεντρικά σημεία της κωμόπολης και τη διαλάλησε ο ντελάλης, ο μακαρίτης μπάρμπα – Λευτέρης Θηβαίος.  Ο κόσμος πάγωσε! Όλοι ήξεραν ότι, οι Γερμανοί δεν αστειεύονταν. Έπρεπε με κάθε τρόπο, να βρεθούν οι δύο Ιταλοί. Ήταν άδικο να χαθούν χωρίς λόγο, τόσοι συμπολίτες μας. Όλοι σχεδόν οι νέοι άνθρωποι με Έλληνες χωροφύλακες και Γερμανούς στρατιώτες, σχημάτισαν μικρές ομάδες και από την αυγή της επόμενης μέρας, βγήκαν στις εξοχές και στα βουνά και έψαχναν να βρουν τους δυο φυγάδες.   Το απόγευμα, οι γονείς μου κι’ εγώ, ενώ περιμέναμε να μάθουμε τα νέα από τις προσπάθειες που καταβάλλονταν για να βρεθούν οι δυο Ιταλοί δραπέτες, ακούσαμε φασαρία έξω από το σπίτι  μας. Πεταχτήκαμε αμέσως στην πόρτα για να δούμε τι συμβαίνει. Και τότε είδαμε να περνά μια ομάδα απ’ αυτές που είχαν βγει στα βουνά.   Κουβαλούσε μαζί της δυο άλλους Ιταλούς στρατιώτες, αξύριστους και κακοντυμένους, απ’ αυτούς που δεν είχαν παραδοθεί στους Γερμανούς. Τους βρήκαν κρυμμένους σε μια απομακρυσμένη μισογκρεμισμένη αγροικία. Πίσω τους ακολουθούσαν πολλοί μεγάλοι και πλήθος παιδιά. Οι δύο Ιταλοί, προχωρούσαν αμήχανοι, σαστισμένοι και φοβισμένοι. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί, ο κόσμος που πρώτα τους βοηθούσε, τώρα πανηγύριζε για τη σύλληψή τους! Δεν ήξεραν βλέπετε όλα όσα είχαν προηγηθεί απ’ αυτήν!  Ο Γερμανός επιλοχίας ικανοποιήθηκε. Δεν τον ενδιέφερε αν ήταν ο Λασιάλα και ο σύντροφός του ή κάποιοι άλλοι. Αυτός ήθελε να παραδώσει στους ανωτέρους του δυο Ιταλούς στρατιώτες αιχμάλωτους, που είχε αναφέρει ότι είχε συλλάβει. Και τώρα τους είχε! Δεν τους έφερε στο ξενοδοχείο για να περιποιούνται τους ανήμπορους ναυαγούς. Τους κράτησε κλεισμένους στο κτίριο που διέμενε η φρουρά, μέχρι που βρήκε την ευκαιρία και τους έστειλε στην αρμόδια για τους αιχμαλώτους, υπηρεσία του γερμανικού στρατού.  Σε δυο μέρες, πέθανε στο ξενοδοχείο μας, ένας ακόμα ναυαγός. Στρατιώτης, αυτή τη φορά. Επειδή η κατάστασή του είχε πολύ χειροτερέψει, οι Γερμανοί έφεραν εκείνο το πρωί, τον αείμνηστο γιατρό Θεοδόση Καστανό, που –όπως αναφέρω και σε  άλλο σημείο αυτού του βιβλίου- είχε προσφέρει πολλά σ’ όλους μας τη δύσκολη εκείνη εποχή, για να προσπαθήσει να τον ανακουφίσει από τους φοβερούς πόνους που είχε στα κατεστραμμένα σωθικά του. Την ώρα εκείνη ανέβηκα στο δωμάτιο κι εγώ. Ο  γιατρός έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά ο άτυχος στρατιώτης άφησε εκείνη την ώρα, μπροστά μας, την τελευταία του πνοή!  Κηδεύτηκε στον Ταξιάρχη και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Παροικιάς, δίπλα στο ναύτη που είχε φύγει λίγες μέρες πριν  απ’ αυτήν την ζωή. Οι Γερμανοί απέδωσαν και σ’ αυτόν, τις ίδιες στρατιωτικές τιμές που είχαν αποδώσει και σε κείνον.  (Συνεχίζεται)  (1)   Με τη μέθοδο αυτή, τα δύο φωνήεντα της διφθόγγου, δεν προφέρονται μαζί σαν ένας φθόγγος, αλλά το καθένα χωριστά. Τον τρόπο αυτόν προφοράς των διφθόγγων, εισήγαγε ο Έρασμος για να διευκολύνει τους ξένους, στην ανάγνωση των ελληνικών κειμένων, γι’ αυτό και η μέθοδος αυτή, πήρε το όνομά του.   Από το υπό έκδοση βιβλίο του Παναγιώτη Πατέλλη: «Παριανές ιστορίες από τον τελευταίο πόλεμο και την εχθρική κατοχή».

Οκτώβριος 1943. Οι δύο γερμανικοί λόχοι που αποβιβάστηκαν στην Πάρο, για να εξουδετερώσουν τον  ιταλικό λόχο, που κατείχε μέχρι τότε το νησί, έφυγαν, παίρνοντας μαζί τους αξιωματικούς και τους άνδρες...

Read More

Σε πλειστηριασμό το ταχύτερο ελληνικό πλοίο

Σε πλειστηριασμό το ταχύτερο ελληνικό πλοίο

Ένα από τα πρώτα υπερταχύπλοα της ελληνικής ακτοπλοΐας, το οποίο είχε προκαλέσει αίσθηση όταν κατέπλευσε στην Ελλάδα, βγαίνει στις 6 Δεκεμβρίου σε ηλεκτρονικό πλειστηριασμό

Read More