Το διδακτικό όνειρο του Νικόλα | Του Δημ. Καλανδράνη

Παραμονές Χριστουγέννων. Ο μικρός Νικόλας περίμενε ανυπόμονα τις μέρες αυτές γιατί γνώριζε ότι σε διάφορα χωριά έστηναν πανηγύρια  και γέμιζε το στομάχι του και τις τσέπες του με γλυκά. Τα τελευταία χρόνια μοίραζαν και δωράκια, φτηνά πράγματα, αλλά είχαν αξία για ένα παιδί ορφανό.

Αυτή τη χρονιά ο Νικόλας πήγε από νωρίς στη γιορτή για να εντοπίσει πού θα πρόσφεραν λουκουμάδες και άλλες λιχουδιές. Με σύστημα πήγαινε πότε εδώ, πότε εκεί, μέχρι που τον ανακάλυψαν και του είπαν να μην το παρακάνει.

Στην πραγματικότητα ο μικρός έτρωγε ένα γλυκό και το δεύτερο το έβαζε στην τσέπη  του. Καθώς περίμενε στη σειρά για το δώρο του Αι Βασίλη, άκουσε δυο παιδιά να λένε: «Σιγά το δώρο που θα μας δώσει», έλεγε ο ένας. «Έμενα ο πατέρας μου θα μου φέρει ένα τάμπλετ. Και εμένα θα μου φέρει μια ηλεκτρική κιθάρα», έλεγε ο άλλος. Όταν ήρθε η σειρά του  Νικόλα, αφού πήρε το δώρο του, προσπάθησε να πει στον Αι Βασίλη ότι είχε ένα αδελφάκι στο σπίτι και αν μπορούσε να πάρει ένα δώρο και γι αυτόν. Ο Αι Βασίλης δεν τον άκουσε γιατί είχε πολύ θόρυβο.

Στενοχωρημένος πήγε πιο κάτω και άνοιξε το περιτύλιγμα. Ήταν ένα μικρό αυτοκινητάκι. Όταν έφτασε στο σπίτι του, τον περίμενε το άρρωστο αδελφάκι του και η μητέρα του. Άδειασε τις τσέπες του και από μέσα έπεσαν λουκουμάδες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, τα μισά σπασμένα και τα άλλα θρυμματισμένα.

Το αδελφάκι του τον ρώτησε αν μοίρασαν δώρα. Του έδωσε το αυτοκινητάκι και είπε ότι το δικό του το χάρισε σε ένα παιδί που έκλαιγε. Κουρασμένος ο Νικόλας, αφού έκανε την προσευχή του, ξάπλωσε να κοιμηθεί. Στον ύπνο του είδε ένα όνειρο πως ήταν ο άρχοντας ενός νησιού. Ήταν τέλη Νοέμβρη και έπρεπε να οργανώσει το άναμμα του δέντρου. Φώναξε τους βοηθούς του και τους είπε: «Κοιτάξτε φίλοι μου, τα Χριστούγεννα είναι θρησκευτική γιορτή και οι εκδηλώσεις γίνονται για τα παιδιά για να χαρούνε, αλλά είναι και μια ευκαιρία να τους μεταφέρουμε μηνύματα αγάπης και αλληλεγγύης. Λοιπόν, η γιορτή πρέπει να έχει νόημα. Τέρμα οι ξύλινες ομιλίες, τα λιβανίσματα, οι αυτοπροβολές των μεγάλων. Μαθητές θα συμμετέχουν ενεργά στο σχεδιασμό και την οργάνωση.

Το δέντρο να ανάψει αρχές Δεκέμβρη με μια απλή εκδήλωση, αλλά η γιορτή να γίνει παραμονές Χριστουγέννων. Τι δουλειά έχει ο Αϊ Βασίλης ένα μήνα πριν. Ο φωτισμός να είναι απαλός και διακριτικός. Θα ακούγονται μόνο χριστουγεννιάτικα τραγούδια από παιδιά, με τρίγωνα, φυσαρμόνικες, φλογέρες, χωρίς ένταση και να έχουν σχέση με την παράδοση. Η ατμόσφαιρα να είναι κατανυκτική όπως ταιριάζει και όχι αντιγραφή αμερικάνικης φιέστας με βεγγαλικά και παρόμοια.

Ο Αι Βασίλης θα μοιράσει καραμέλες και όχι δώρα. Τα δώρα θα μοιραστούν στα σπίτια των οικογενειών που στερούνται. Και θα είναι πλούσια και με άφθονα γλυκά εξαιρετικής  ποιότητας, όχι δεύτερης επειδή είναι φτωχοί. Ψάξτε να βρείτε άπορους και ορφανά. Και αν στο ένα χωριό δεν υπάρχουν, θα τα στείλετε σε άλλα χωριά. Είναι αμαρτία και πρόκληση να ταΐζουμε χορτάτους όταν υπάρχουν φτωχοί που στερούνται. Νομίζω ότι συμφωνούμε. Δεν είναι έτσι;…».

Σ’ αυτό το σημείο ξύπνησε ο μικρός Νικόλας.

Καλά Χριστούγεννα,

Δημήτρης Καλανδράνης

ΠΗΓΗ: Έντυπη «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ (9/12/2016