Τα Χριστούγεννα ενός τιμωρημένου μαθητή | Του Δ. Καλανδράνη

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ είναι αληθινή και συνέβη πριν 66 χρόνια στο Κάιρο της Αιγύπτου. Παρόλο που πέρασε τόσος καιρός από τότε, δεν μπορώ να ξεχάσω το πονεμένο βλέμμα και το θλιμμένο πρόσωπο ενός συμμαθητή μου, τα Χριστούγεννα του 1950.

Μια μέρα απουσίασε ένας καθηγητής από το μάθημα και κάναμε πολύ θόρυβο στην τάξη, με συνέπεια ο διευθυντής του σχολείου να μας τιμωρήσει, βάζοντας να γράψουμε δέκα φορές το μάθημα της ημέρας. Ένας συμμαθητής μου τον έπιασε ημικρανία και δεν μπόρεσε να τελειώσει την τιμωρία. Το αποτέλεσμα ήταν ένα δυνατό χαστούκι από τον διευθυντή και επιβολή τιμωρίας, να μην τρώει στο συσσίτιο απόρων του σχολείου, να μην πάρει δώρα τα Χριστούγεννα και  να πληρώνει δίδακτρα, ενώ ήταν άπορος.

Η τιμωρία ήταν αδικαιολόγητα αυστηρή για μια ανυπακοή που στην ουσία δεν υπήρξε. Ο συμμαθητής μου ήταν ένα ήσυχο παιδί, ορφανός, πολύ φτωχός, αλλά καλός μαθητής.

Την ώρα του μεσημεριανού συσσιτίου, δεν υπήρχε πιο συγκινητική σκηνή από αυτή  ενός παιδιού μόλις 15 χρονών, να περιμένει σε μια γωνιά της αυλής, κοιτάζοντας τα αλλά παιδιά που έτρωγαν. Μερικοί από μας που τρώγαμε στο συσσίτιο, του δίναμε κρυφά λίγο ψωμί, ελιές και χαλβά. Έφτασαν τα Χριστούγεννα, και οι πλούσιες κυρίες του Καΐρου συνήθιζαν να μοιράζουν δώρα στα φτωχά παιδιά. Ένα παντελόνι, παπούτσια, κουραμπιέδες και μελομακάρονα.

Καθώς περίμενα στη σειρά να πάρω τα δικά μου δώρα, είδα τον συμμαθητή μου να στέκεται κρυμμένος πίσω από ένα δέντρο. Με κοίταξε και μου χαμογέλασε. Ένιωσα να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Μ’ έπιασε ένα δυνατό σφίξιμο στην καρδιά και σε μια στιγμή θέλησα να φύγω, να μην πάρω ούτε εγώ τα δώρα. Έμεινα όμως, κοιτάζοντας τον φίλο μου, που ήταν εκεί αμίλητος και μας παρακολουθούσε. Ένιωσα δειλός και ντράπηκα που δεν υπερασπιζόμουνα έναν αθώο. Από τότε, εκείνο το πονεμένο βλέμμα και το θλιμμένο πρόσωπο του φίλου μου, δεν έφυγε ποτέ από τη σκέψη μου.

Πέρασαν πολλά χρόνια  Τον συνάντησα τυχαία τα Χριστούγεννα το 1991 στη Θεσσαλονίκη, στο πολυτελές ζαχαροπλαστείο «Αγαπητός» στην Τσιμισκή. Έδινε παραγγελίες για δώρα και φαινόταν πολύ γνωστός στο ζαχαροπλαστείο. Ρώτησα και μου είπαν ότι ήταν διευθυντής τραπέζης. Με γνώρισε αμέσως και μετά από τα αγκαλιάσματα τον ρώτησα: «Δε μου λες, θυμάσαι εκείνα τα Χριστούγεννα που δεν σου έδωσαν τα δώρα; Μέχρι σήμερα αισθάνομαι άσχημα και ντρέπομαι».

«Φίλε μου» μου απάντησε. «Να μην αισθάνεσαι καθόλου άσχημα, γιατί όπως θυμάσαι, στην τελετή αποφοίτησης έσπασα ρεκόρ βραβείων, τα περισσότερα από το χέρι του διευθυντή, με τον οποίο δεν υπήρχε πλέον κανένα πρόβλημα».

«Εσύ όμως του κρατούσες κακία γι αυτό που σου έκανε;» τον ξαναρώτησα.

«Ειλικρινά όχι, γιατί βγήκα κερδισμένος. Ίσως θα έπρεπε να τον ευχαριστώ γιατί έμαθα να επιμένω και να αγωνίζομαι. Δεν είχα τρόπο να υπερασπιστώ το δίκιο μου. Ήμουν φτωχός και το μόνο μου όπλο ήταν το μυαλό μου. Έβαλα πείσμα και βγήκα πρώτος.

Όμως θέλω να ξέρεις τί μου άφησε αυτή η ιστορία: Από τότε δεν μπορώ να βλέπω μικρά φτωχά παιδιά να κοιτάζουν με λαχτάρα τις βιτρίνες τα Χριστούγεννα, και δεν αντέχω να ακούω το κλάμα ορφανού παιδιού».

Καλά Χριστούγεννα

Δημήτρης Καλανδράνης

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση: «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ».