Η παιδικότητα χάθηκε στις οθόνες | Της Στ. Κυριακίδου

Τα παιδιά στην γειτονιά μαζεμένα ανά δεκάδες, παίζουνε κρυφτό, κυνηγητό, τα μήλα... Τσακώνονται, τα ξαναβρίσκουνε, φωνάζουνε, γελάνε… Πέφτουν κάτω, τα γόνατά τους πληγιάζονται, τρέχουν αίματα. Κλαίνε για λίγο, μετά όμως ξαναπαίζουν σα να μη συνέβη ποτέ. Σας θυμίζει κάτι αυτό το σκηνικό; Πιθανώς είναι η περιγραφή μίας συνηθισμένης σκηνής από τα παιδικά σας χρόνια.

Πλέον το σκηνικό αυτό τείνει να χαθεί, καθώς ολοένα και σπανιότερα το συναντάει κανείς. Που χάθηκε όμως η ανεμελιά των παιδικών χρόνων; Και κυρίως γιατί χάθηκε;
Φτάνοντας στο σήμερα, πολύ συνηθισμένη εικόνα είναι να παρατηρήσεις ένα παιδί, καθισμένο σε μία καρέκλα κάποιας καφετέριας με τους γονείς του δίπλα, με ένα τάμπλετ ή ένα κινητό στο χέρι -που το παίζει στα δάχτυλα ακόμα κ αν είναι τριών ετών- να είναι απόλυτα αφοσιωμένο στη συσκευή που κρατάει στα χέρια του. Και η ζωντάνια των παιδικών χρόνων, αυτή που φεύγει και δεν ξαναγυρνά ποτέ, έχει πάει πρώιμα περίπατο.

Το παράδοξο είναι ότι αυτό δε συμβαίνει  μόνο με τα παιδιά που δεν έχουν παρέα και βαριούνται. Συχνά δύο ή και περισσότερα παιδιά κάθονται δίπλα-δίπλα και αντί να παίζουν ή να τσακώνονται όπως ορίζει η ηλικία τους κάθονται ανησυχητικά…  ήσυχα το καθένα με τη δική του συσκευή στο χέρι. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Άραγε ωθούν οι γονείς τα παιδιά τους σε αυτή τη συμπεριφορά για να πιούνε τον καφέ τους με την ησυχία τους; Ή μήπως τα παιδιά απλώς μιμούνται τους γονείς οι οποίοι κάνουν την ίδια κατάχρηση;

Πρόσφατα ένα παιδάκι μόλις πέντε ετών πολύ σοβαρά μου είπε: «Η μαμά μου μιλάει συνέχεια στο κινητό και δεν ασχολείται μαζί μου». Η μαμά του εκείνη την ώρα που μιλούσε στο κινητό, το άκουσε, άλλα δεν είχε κάποια αντίδραση, ίσως γιατί ήταν κάτι που είχε ξανά ακούσει. Η επόμενη κίνηση του παιδιού ήταν να πιάσει το δεύτερο κινητό της μαμάς του για να κατεβάσει από το διαδίκτυο ένα παιχνίδι, με εμφανή την απογοήτευση στο πρόσωπό του.

Ίσως λοιπόν η συμπεριφορά ενός παιδιού να οφείλεται στους γονείς του. Στα πρότυπα που παίρνει από αυτούς, στην απογοήτευσή του από την ανεπαρκή ποιοτική απασχόληση που εισπράττει, ή στην ελλιπή προτροπή που λαμβάνει το παιδί, στο να περάσει τον ελεύθερό του χρόνο όπως αρμόζει στην ηλικία του: παίζοντας με άλλα παιδιά.

Ίσως ο τρόπος για να αλλάξουμε την αντίληψή μας ως προς το θέμα αυτό είναι να αναρωτηθούμε το εξής: Αν η γενιά η δική μας που μεγάλωσε στις αλάνες παίζοντας, κατέληξε σχεδόν εξαρτημένη από μια ηλεκτρονική συσκευή, η γενιά των παιδιών μας πως θα καταλήξει; 

Σταματούλα Κυριακίδου