Ρατσισμός | Της Στ. Κυριακίδου

Ρατσισμός… Μία λέξη που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια. Στη χώρα μας συνεχώς άνθρωποι κατηγορούν άλλους ανθρώπους ότι είναι ρατσιστές προς τους ξένους. Από την αντιπέρα όχθη εκείνοι υποστηρίζουν ότι ίσα – ίσα δεν είμαστε αρκετά ρατσιστές, ενώ μία άλλη γνώμη λέει ότι οι ξένοι που μένουν στη χώρα μας είναι κι εκείνοι ρατσιστές προς τους Έλληνες.

Η λέξη ρατσισμός είναι συνυφασμένη κυρίως με αυτή την έννοια, της φυλετικής διαφοράς και ο καθένας διαλέγει στρατόπεδο. Είναι ή δεν είναι ρατσιστής. Αυτός λοιπόν που δηλώνει μη ρατσιστής το εννοεί με την ευρύτερη έννοια της λέξης;

Τον ρατσισμό δεν τον συναντάμε μόνο στη φυλετική διαφορά. Η έννοια του ρατσισμού σχετίζεται με το να κατακρίνει κανείς κάθε τι που δεν ταιριάζει με αυτό που θεωρείται γενικά αποδεκτό. Πόσες φορές για παράδειγμα, εμείς οι ίδιοι ή δικοί μας άνθρωποι με εμάς να τους σιγοντάρουμε, έχουμε κοροϊδέψει ή κατακρίνει μία παχιά ή ακόμα και απλώς ευτραφή γυναίκα στον δρόμο; Ακόμα περισσότερο αν φοράει κάποιο ρούχο το οποίο θεωρούμε ότι δεν ταιριάζει στα κιλά της, εκεί τα σχόλια μπορεί να γίνουν πολύ καυστικά και μάλιστα με ελάχιστη διακριτικότητα.

Άλλες τόσες φορές φυσικά έχουμε γίνει μάρτυρες χλευασμού ομοφυλόφιλων ανδρών  για το «πόσο φαίνεται ότι είναι γκέι», με σχόλια συνοδευμένα με μιμήσεις ή γέλια και απόλυτη αδιαφορία για το πώς θα νιώσει το… αντικείμενο χλευασμού τους εάν αντιληφθεί ότι το κοροϊδεύουν.

Ο ρατσισμός φυσικά απλώνει τα πλοκάμια του σε πολλούς ακόμα τομείς όπως το προσωπικό στυλ, την εξυπνάδα, την οικονομική κατάσταση, το επάγγελμα ή -ω ναι!- ακόμα και το χρώμα μαλλιών με το στερεότυπο ξανθιά άρα χαζή, που ακούγεται αστείο αλλά κατά βάθος πολλοί το πιστεύουν.

Το «μπούλινγκ» που ακούγεται τα τελευταία χρόνια και αφορά το χώρο του σχολείου και ηλικίες παιδικές και εφηβικές, ξεπερνά τα ηλικιακά όρια και τα όρια της σχολικής αυλής και βγαίνει στον έξω κόσμο με τη μορφή του ρατσισμού.

Το να κοροϊδέψει κανείς κάποιον φαντάζει μάλλον κάτι απλό. Μία ευχάριστη νότα γέλιου σε μία βαρετή ίσως ημέρα. Για αυτόν όμως που δέχεται την κοροϊδία ή που έστω την αισθάνεται με επίμονα βλέμματα ή κρυφά γελάκια δεν είναι το ίδιο απλό, αφού αναπόφευκτα η ψυχολογία του επηρεάζεται και δεν είναι και λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων, κυρίως σε νεαρές ηλικίες, που έχουν οδηγηθεί ακόμα και στην αυτοχειρία. 

Πριν λοιπόν ο καθένας μας κοροϊδέψει ή κατακρίνει κάτι ή κάποιον καλό θα ήταν να αναρωτηθεί πρώτα πως θα αισθανόταν ο ίδιος στη θέση του. Ίσως αυτό θα ήταν ένα μικρό λιθαράκι ώστε να ζούμε όλοι μας σε έναν πιο ανθρώπινο κόσμο.

Σταματούλα Κυριακίδου