Παριανές μνήμες: 15 Δεκεμβρίου 1833

Στις 4 Απριλίου 1833, το γαλλικό πολεμικό 4ης τάξης «La Superbe», με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Αντρέ-Σαρλ Τεοντόρ Ντυ Πον ντ’ Ωμπεβουά, απέπλευσε από την Τουλόν για να συναντήσει τον στόλο της Ανατολής στη Σμύρνη, όπου και έφτασε στις 23 του ιδίου μήνα. 

Τρικάταρτο, γρήγορο και όμορφο, το πιο ωραίο του γαλλικού στόλου, ναυπηγήθηκε στην Αμβέρσα από το 1809 μέχρι το 1814, σε σχέδια του ναυπηγού Ζακ-Νοέλ Σανέ. Τα χαρακτηριστικά του: 56 μέτρα μήκος, 15 πλάτος, χωρητικότητα 3.000 τόνοι, οπλισμός 74 κανόνια και πλήρωμα 570 άνδρες. Το «Συπέρμπ» δεν ήταν στην ναυμαχία του Ναυαρίνο το 1827, αλλά συμμετείχε τον Ιούνιο του 1830 στη στρατιωτική επέμβαση στο Αλγέρι, στην οποία η Γαλλία απέσπασε την Αλγερία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Μετά την νίκη τους, διατάχτηκε αρχές Δεκεμβρίου να αφήσει τη Σμύρνη και μαζί με το πολεμικό πλοίο «Λα Γκαλατέ», να πλεύσουν προς το Ναύπλιο όπου θα συναντούσαν τον στόλο της Ανατολής, για να επιστρέψουν στην Τουλόν για το χειμώνα.

Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 1833 τα δυο πλοία βγήκαν από τον όρμο της Σμύρνης και σχεδόν αμέσως ήρθαν αντιμέτωπα με ισχυρό βορειοανατολικό άνεμο-καταιγίδα. Το «Συπέρμπ» με πανιά σκισμένα αντίκρισε την Πάρο, αλλά μη καταφέρνοντας να φθάσει το οχυρό λιμάνι της Νάουσας, δίχως ξάρτια, παρασύρθηκε μέχρι την Παροικιά. Το πρωραίο κατάρτι έσπασε, σκοτώνοντας ένα ναύτη. Έπειτα έσπασε κι άλλο και κατά τις 4 το απόγευμα στις 15 Δεκεμβρίου, με φουνταρισμένες και τις δύο άγκυρες από λάθος του πιλότου και σπρωγμένο από τεράστια κύματα βρήκε σε βράχο. Το πλοίο έγειρε αριστερά με την καρίνα τρυπημένη. Ο κυβερνήτης ντ’ Ουαζονβίλ έδειξε μεγάλο θάρρος, απαγόρευσε στους άντρες να εγκαταλείψουν το πλοίο και έριξε τέσσερεις κανονιές για να καλέσει τους Παριανούς σε βοήθεια. Ένας ναύκληρος ανέλαβε να βγει στη στεριά κολυμπώντας για να ζητήσει βοήθεια. 

Τα κατάφερε, αλλά η σφοδρότητα της καταιγίδας δεν επίτρεψε στα καΐκια ν’ ανοιχτούν στη θάλασσα. Με μεγάλη προσπάθεια ρίχνεται στη θάλασσα η μεγάλη άκατος του πλοίου, η οποία με το που μετέφερε 120 άνδρες στην ακτή συντρίβεται. Παράλληλα πρόχειρες σχεδίες διασώζουν άλλους 60 άνδρες η καθεμιά. Ένας ηρωικός ψαράς κατορθώνει να πηγαινοέρθει τέσσερις φορές, σώνοντας έτσι καμιά εκατοστή ακόμα ναύτες. 

Στις 17Δεκεμβρίου με την επάνοδο της καλοκαιρίας σώζονται οι τελευταίοι 50 ναύτες. Τα θύματα της τραγωδίας ήταν οκτώ τα οποία πνίγηκαν στην προσπάθεια τους να σωθούν μόνοι τους. Κατά την μαρτυρία του κυβερνήτη, η υποδοχή που επιφύλαξαν οι Παριανοί ήταν πολύ φιλόξενη, προσφέροντας τους ρούχα και ζεστό κατάλυμα στα σπίτια τους.

Πηγές: 1.«Τα Πάρια» σελ. 78-82 του Νικηφόρου Γ. Κυπραίου. 2.«Χρονολογικό Πανόραμα της Ιστορίας της Πάρου» σελ. 281 του Νίκου Χρ. Αλιπράντη. 3.«Παριανά» έτος Λ’ τεύχος 114 σελ. 306-315 του Νίκου Χρ. Αλιπράντη.