Ο δρόμος στην Παροικιά είχε τη δική του ιστορία... | Του Δ.Μ.Μ.

Μία ξεχασμένη επιτοίχια πλάκα στην Κάτω Βρύση στην Παλαιά Αγορά Παροικιάς, απέναντι από το παλαιό εμπορικό κατάστημα του Πώλου, μας θυμίζει στιγμές του παρελθόντος του νησιού μας και της χώρας μας.

Η πλάκα στο σημερινό οίκημα Ροζακέα γράφει: «Εν τη οικία ταύτη εγεννήθη τη 5 Μαρτίου 1864 ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΚΟΥΦΟΣ καθηγητής του Αθήνησιν Πανεπιστημίου. Απέθανεν δ' εν Τρίπολει τη 9 Οκτωβρίου 1939. Την πλάκα ταύτην. Μνήμης ένεκεν. Έστησαν τα Κυκλαδικά Νέα». Η εφημερίδα «Κυκλαδικά Νέα» που έφτιαξε την επιγραφή, κυκλοφορούσε προπολεμικά και εκδότης της ήταν ο Κώστας Ναυπλιώτης.

Ο Θεόδωρος Σκούφος γεννήθηκε το 1864 στην Πάρο όπου πήγε και δημοτικό σχολείο. Ο πατέρας του ήταν πρακτικός δικηγόρος στην Πάρο. Τη μητέρα του (την έχασε πρόωρα) την έλεγαν Χαρίκλεια, το γένος Θεόδωρου Καμπάνη. Στη συνέχεια πήγε Γυμνάσιο στην Αθήνα και μετά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Ως φοιτητής περιόδευε στην Πάρο και την Αντίπαρο καταρτίζοντας σιγά-σιγά την πρώτη του γεωλογική μελέτη.

Το 1888 αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Φυσικών Επιστημών. Στη συνέχεια διατέλεσε για τέσσερα χρόνια (1888 - 1892) βοηθός του καθηγητή της Χημείας, Αντ. Χριστομάνου και του καθηγητή της Ορυκτολογίας και Γεωλογίας, Κ. Μητσόπουλου, καθώς και καθηγητής της Φυσιογραφίας στη Μέση Εκπαίδευση. Μεταξύ 1892 και 1896 σπούδασε με υποτροφία της Ελληνικής Κυβέρνησης, Γεωλογία και ειδικότερα Παλαιοντολογία, στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και υπήρξε μαθητής του φημισμένου γερμανού παλαιοντολόγου Karl Alfred von Zittel.

Το 1896 επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε επιμελητής του Ορυκτολογικού, Γεωλογικού και Παλαιοντολογικού μουσείου του εθνικού πανεπιστημίου και καθηγητής στο Αρσάκειο. Το 1903 πραγματοποίησε παλαιοντολογικές ανασκαφές στη λεκάνη της Μεγαλόπολης οι οποίες έφεραν στο φως μεγάλη ποσότητα απολιθωμένων μεγάλων θηλαστικών (πλειστοκαινικής ηλικίας), όπως: ελέφαντες (οστά και χαυλιόδοντες μήκους 3,20m), ρινόκερους, ιπποπόταμους, μαμούθ (το νοτιότερο σημείο ευρέσεως στη γη), καθώς και άλλα ζώα. Το 1906 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στη νεοϊδρυθείσα στο πανεπιστήμιο έδρα της Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας και υπήρξε ο πρώτος ειδικός Παλαιοντολόγος της Ελλάδας. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Ελένη Παντελοπούλου από αρχοντική οικογένεια της Αρκαδίας. Μαζί της απέκτησε 5 παιδιά εκ των οποίων τα δύο πέθαναν πρόωρα.

Το 1917 απολύθηκε ως «αντιβενιζελικός» σύμφωνα με το Νόμο «περί άρσεως της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων». Αποκαταστάθηκε το 1920 και δίδαξε παράλληλα και Ζωολογία, ως προσωρινός καθηγητής επί μια δεκαετία (1922 -1933), καθώς επίσης Ορυκτολογία και Πετρογραφία (1910 - 1912 και 1935 - 1936). Ταυτόχρονα διατέλεσε τακτικός καθηγητής της Γεωλογίας, Ορυκτολογίας και Πετρογραφίας στο Πολυτεχνείο, του οποίου υπήρξε Διευθυντής και από το οποίο απολύθηκε το 1922 από την Επαναστατική Κυβέρνηση.

Πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε δυο φορές βουλευτής Παροναξίας (το 1910 και το 1920). Χρημάτισε για μικρό χρονικό διάστημα υπουργός Παιδείας και Γεωργίας επί κυβερνήσεως Τριανταφυλλάκου, το 1922. Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1938 αιφνίδια στην Τρίπολη και η κηδεία του έγινε στην γειτονιά του στον Άγιο Νικόλαο Αθηνών.

Η πανεπιστημιακή κοινότητα κατέθεσε στεφάνια, αλλά δίχως κανένα επικήδειο ύστερα από επιθυμία που είχε εκφράσει ο ίδιος πριν πεθάνει.

Δ.Μ.Μ.