Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία | Οδός Μικράς Ασίας

Το 1922 ήρθε η ολοκληρωτική καταστροφή για τον ελληνικό πληθυσμό των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας.

Συνολικά το 1922 έφθασαν στην Ελλάδα 1.200.000 πρόσφυγες περίπου. Κάποιοι έφθασαν και στο νησί μας και εγκαταστάθηκαν σε μια φτωχογειτονιά στην άκρη της πόλης για να ξεχωρίζει, σε κτήματα της Εκατονταπυλιανής, στα οποία κτίστηκαν μικρά κεραμοσκεπή σπιτάκια, (σώζεται ακόμα ένα), τα οποία τους διανεμήθηκαν με κλήρο. Την περιοχή την έλεγαν συνοικισμό.

Το πρώτο διάστημα οι πρόσφυγες παρά τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης ανέχονταν υπομονετικά την όλη κατάσταση, γιατί θεωρούσαν προσωρινή τη διαμονή τους εδώ, αφού πίστευαν ότι δε θα αργήσει η μέρα της επιστροφής. Όμως οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν, έπρεπε να ξαναρχίσουν και να ξαναοργανώσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Τα χρόνια πέρασαν, οι μεγαλύτεροι έφυγαν και οι νεότεροι κάνοντας νέες οικογένειες εντάχθηκαν στην Παριανή κοινωνία. 

Ξηλώθηκαν τα κεραμίδια και τα σπιτάκια του συνοικισμού, πήραν την μορφή των άλλων. Ό συνοικισμός δεν ξεχωρίζει πια από την πόλη, πήρε τις χρήσεις του τουρισμού. Στην παραλία της Σιδερένιας, οι μαυροντυμένες γυναίκες του συνοικισμού, τα απόβραδα του καλοκαιριού, ρωτούσαν το κύμα πόσοι χάθηκαν, πόσοι έμειναν πίσω, για τις πόλεις που κάηκαν και ο αναστεναγμός τους γίνονταν μοιρολόι, τραγούδι αλλόκοτο για τους ντόπιους. Αυτές οι γυναίκες μάτωσαν για να στηθούν νέες οικογένειες από τις οποίες κατάγεται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του νησιού μας.

(πηγές «Κείμενα Τοπικής Ιστορίας» της Κυριακής Ραγκούση-Κοντογιώργου)

Η οδός βρίσκεται στον συνοικισμό και ξεκινάει από την οδό «Δημητρίου Μάλαμα», έως τον ποταμό των «Αγίων Αναργύρων».

Χριστόδουλος Μαούνης

Μέλος της Επιτροπής Όνοματοδοσίας Παροικίας