Όνειρα: Κινητήρια δύναμη; | Της Στ. Κυριακίδου

«Αλίμονο στον άνθρωπο που έχει πραγματοποιήσει όλα του τα όνειρα πριν προλάβει να χτίσει στο μυαλό του καινούρια» μου είπε πρόσφατα ένας φίλος, κάνοντάς με να αναρωτηθώ τι γίνεται με τον άνθρωπο που δεν έχει πλέον όνειρα…

Σίγουρα όταν έχουμε στο μυαλό μας ένα η περισσότερα όνειρα ή απλά σχέδια που θα θέλαμε μελλοντικά  να πραγματοποιήσουμε, το να παλεύουμε για να τα κατακτήσουμε, ή ακόμα και το πιο απλό, το να φαντάζεται απλώς κάποιος τη ζωή του πως θα είναι όταν -ή αν- τα πραγματοποιήσει, αυτό από μόνο του μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη για τον κάθε άνθρωπο.

Όταν κάποιος έχει ένα στόχο μικρό ή μεγάλο έχει κάποιο λόγο για να παλεύει καθημερινά ή ακόμα και για να υπομένει αυτά που τον δυσαρεστούν τα οποία πολλές φορές για λόγους ανωτέρας βίας δεν μπορεί να «πετάξει» από πάνω του. 

Στην Ελλάδα της κρίσης  για τους περισσότερους ανθρώπους η καθημερινότητα αποτελείται από πολλές ώρες εργασίας με αντικείμενο που πολύ συχνά τους αφήνει αδιάφορους ή ακόμα και τους δυσαρεστεί και συνθήκες εργασίας πολύ συχνά κάτω του μέτριου. Το να επιστρέφει λοιπόν κάποιος στο σπίτι, να κλείνει τα μάτια και να ονειρεύεται, να «ζωγραφίζει» με τη φαντασία του κάτι που επιθυμεί για τον ίδιο, αυτό και μόνο μπορεί να αποτελέσει μία όαση στο μυαλό του και να του δώσει την κινητήριο δύναμη να συνεχίσει. Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στον τομέα της εργασίας αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να δυσαρεστεί ή έστω να μην ευχαριστεί ιδιαίτερα, τον καθένα από εμάς.

Τι γίνεται όμως αν κάποιος έχει πραγματοποιήσει όλα όσα θα ήθελε για τον εαυτό του; Εκείνος δεν έχει την ανάγκη να ξεφεύγει μέσω του να ονειρεύεται, να κάνει σχέδια, για το μέλλον του;

Ίσως όταν κάποιος έχει αποκτήσει όλα όσα θα ήθελε, αυτά πια να φαντάζουν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δεδομένα και να μην τον ευχαριστούν το ίδιο όσο στην αρχή. Μπορεί λοιπόν κάποιος άνθρωπος έστω κι αν έχει όλα όσα ήθελε πάντα να είναι ευτυχισμένος, όταν δεν υπάρχει πλέον κάτι το οποίο θα ήθελε να κατακτήσει παλεύοντας για αυτό;

Λένε ότι κάθε ανθρώπινο ον διαθέτει το διαρκές ανικανοποίητο. Μήπως ο λόγος είναι αυτός; Για να θέτει πάντοτε στόχους τους οποίους είτε παθητικά είτε ενεργητικά θα προσπαθεί να κατακτήσει ώστε να βρίσκεται πάντοτε σε εγρήγορση;

Σταματούλα Κυριακίδου