Χάρισε ένα χαμόγελο | Μπορείς | Του Δ. Καλανδράνη

Συζητούσα με ένα φίλο για το χαμόγελο των Ελλήνων που δύσκολα προβάλει στα χείλη μας, εκτός όταν είμαστε με τους πολύ δικούς μας. Του είπα ότι αν οι μισοί Έλληνες χαμογελούσαν στους άλλους μισούς τότε η Ελλάδα θα κολυμπούσε στα χαμόγελα. Του είπα ακόμη, ότι θα μπορούσα να κάνω τουλάχιστο τρεις άγνωστους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Δεν με πίστεψε και βάλαμε στοίχημα ένα κιλό αμύγδαλα. Ξεκινήσαμε μαζί την πορεία μας στην Παροικία την Τετάρτη 31 του μηνός.

«ΓΕΡΜΑΝΟΣ»: Ο υπάλληλος που με εξυπηρετούσε μου ζήτησε τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Τον έγραψα στα Αραβικά. Τον είδε και γέλασε. Μετά τον ρώτησα πώς τον λένε και του έγραψα και το όνομά του στα Αραβικά και γέλασε πιο πολύ.

1ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ: Καθώς ζύγιζε η υπάλληλος τα προϊόντα που αγόρασα, της είπα χαμογελώντας: «Εσείς μπορείτε να ξεχωρίσετε τους χορτοφάγους από τα προϊόντα  που αγοράζουν;» Μου απαντά: «Βέβαια. Είμαι  χορτοφάγος και μου αρέσουν τα χόρτα». - «Πως τα τρώτε;». «Βραστά» μου απαντάει. «Να τα κάνετε πίτα με πράσο, άνηθο και φέτα, θα σας αρέσουν πολύ!». «Ευχαριστώ θα το δοκιμάσω». Φεύγοντας της είπα: «Με όλο το θάρρος, να μην αφήνετε τα γυαλιά σας να πέφτουν χαμηλά στη μύτη σας. Να τα στερεώσετε σε οπτικό». «Μα τι καλός άνθρωπος είστε εσείς» μου είπε και μου χάρισε ένα από τα ωραιότερα χαμόγελα.

2ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ: «Μου δίνετε σας παρακαλώ μισό κιλό μαλακή μυζήθρα;». Την ώρα που η υπάλληλος την έκοβε της είπα: «Να είχαμε τώρα μια ζεστή φρατζόλα, μέλι και μυζήθρα και να ήταν Κυριακή. Δεν θα ήθελα τίποτα άλλο». Μου απαντάει με ένα χαμόγελο που ξεπέρασε και τα όρια τις βιτρίνας με τα τυριά: «Αχ, μην μου λέτε τέτοια πράγματα αυτήν την ώρα. Νάστε καλά».

ΣΤΕΝΑ ΔΡΟΜΑΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ. Πηγαίνοντας προς το πάρκινγκ του Ανάργυρου, είδα με το φίλο μου δυο νέα παιδιά 16-17 ετών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, να κάθονται στα σκαλοπάτια μιας μονοκατοικίας. Σταματήσαμε, τους χαμογέλασα και ρώτησα: «Μήπως γνωρίζετε πώς πάμε Θεσσαλονίκη;». Με κοίταξαν και έσκασαν στα γέλια». «Γιατί γελάτε παιδιά, θέλω να πάω στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία». Τα παιδιά συνέχισαν να γελάνε. Τα χαιρέτησα και έφυγα. Έκανα δέκα μέτρα και επέστρεψα. Είπα στο κορίτσι που ήταν πολύ μα πολύ όμορφο: «Όταν θέλω να πω σε μια κοπέλα ότι είναι όμορφη πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύομαι από τη γυναίκα μου για να μην παρεξηγηθώ. Σήμερα με συνοδεύει αυτός ο κύριος που με περιμένει εκεί. Μου επιτρέπετε να σας πω ότι είστε πολύ μα πολύ όμορφη;». Το κορίτσι έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Μου χαμογέλασε και μου είπε ευχαριστώ με ένα ωραιότατο χαμόγελο που ξεπέρασε και αυτό της Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Αλήθεια σας λέγω. Μετά της πρότεινα την παλάμη μου και κάναμε «κόλλα το». Φεύγοντας, ρώτησα τα παιδιά αν παίζουν πινγκ πονγκ και γελώντας μου είπαν «Όχι». Τότε τους πρότεινα να έρθουν την Παρασκευή στην Αγκαιριά να τους μάθω. Τα παιδιά δεν σταμάτησαν να γελάνε και εγώ κέρδισα το κιλό αμύγδαλα.

Όπως βλέπετε φίλοι μου, με λίγη προσπάθεια μπορούμε να κάνουμε την άλλη μισή Ελλάδα να χαμογελάει. Δεν είναι δύσκολο.

Δημήτρης Καλανδράνης