A maximis ad minima | Του Δ.Μ.Μ.

Η Πάρος τις χρυσές δεκαετίες του ’80 και ’90 «πουλούσε» Κυκλαδική παράδοση, θάλασσα, ήλιο και απαράμιλλη γραφικότητα.  

Οι Έλληνες κυρίως τουρίστες δεν είχαν την «εκπαίδευση» που έχουν σήμερα ή αν θέλετε δεν είχαν πολλές εικόνες. Αυτό που έβλεπαν αυτό πίστευαν ως κάλλιστο. Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. 

Ο Έλληνας επισκέπτης έχει επισκεφτεί πολλά άλλα μέρη και έχει σύγκριση. Το διαδίκτυο του έδωσε και άλλες ευκαιρίες όσον αφορά τους τουριστικούς προορισμούς. Λίγο πολύ θάλασσα και ήλιο πουλάει η μισή Ελλάδα.

Την Κυκλαδίτικη παράδοση τη χάνουμε και μάλλον υπάρχει περισσότερη π.χ. στα Μυκονιάτικα της Πλάκας, στην Αθήνα. Για γραφικότητα επίσης, ας μην συζητάμε το θέμα. Με αλουμίνια, τζαμαρίες, βιτρίνες, φωτεινές επιγραφές, και άναρχες πέργκολες, πάμε γι’ άλλα... Εμμένουμε πλέον στο να δούμε τι μπορούμε να σώσουμε. Γίνονται προσπάθειες είναι αλήθεια, αν και άρχισαν αργά.

Λιμάνι δεν έχουμε. Μία προβλήτα σ’ ένα κόλπο θαλάσσης είναι το λιμάνι μας. Άστε που και αυτή η προβλήτα έχει πρόβλημα. Κρουαζερορόπλοια δεν μπορούν να ελλιμενιστούν και μένουν αρόδο. Μαρίνα οργανωμένη δεν υπάρχει. Επαφιόμαστε στην καλή πρόθεση των ψαράδων μας για να δώσουν μερικές θέσεις στις προβλήτες ώστε να δέσει κανένα κότερο. Για το κυκλοφοριακό ας μην το κάνουμε ζήτημα, αφού κάθε τέλος Σεπτεμβρίου το δημοτικό μας συμβούλιο υπόσχεται ότι την επόμενη χρονιά θα υπάρχουν ρυθμίσεις! Δυστυχώς δεν έχουμε υποδομές. Είμαστε τελικά πολύ πίσω. 

Η εύκολη φράση από πολλούς που αρέσκονται να βυζαντινίζουν, είναι ότι οι… άλλοι και όχι εκείνοι, είναι ακριβοί στις προσφερόμενες υπηρεσίες. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Ο μέσος όρος ενός καφέ στην Πάρο είναι 2,5-3,5 ευρώ. Συγνώμη αλλά ένα καφέ που ήπιαμε σε γειτονικό νησί τον πληρώσαμε τέσσερα ευρώ και δεν ήταν γνωστής μάρκας. Πιο πολύ στο χύμα έφερνε! 

Ας πάμε και στη γαστρονομία που αποτελεί ένδειξη πολιτισμού. Ποιο είναι το τοπικό έδεσμα που σερβίρεται σήμερα στα καταστήματα εστίασης; Η γούνα μήπως; Έλεος παιδιά! Ουζομεζές είναι επί της ουσίας και υπάρχει παντού. (Η τέλεια γούνα πάντως για τους λάτρεις του είδους, φτιάχνεται στην περιοχή Φλώρινας, Αμύνταιου και Πρεσπών και είναι από λίμνη!). Ο ζαχαρομπακλαβάς; Γλυκό είναι, μην ξεχνιόμαστε. 

Η σούμα λοιπόν, μήπως είναι; Ποιος έχει αντίρρηση ότι, ναι, είναι ένα καλό απόσταγμα. Μόνο που άλλες επτά χιλιάδες τοποθεσίες (!) στην Ελλάδα κατασκευάσουν αποστάγματα με διάφορες ονομασίες. Να πάμε μήπως στο κρασί; Ναι, και εδώ. Έχουμε καλό. Ε, και; Ποιος μας είπε ότι οι άλλοι δεν έχουν. 

Ο τόπος μας χρειάζεται τουριστική υποδομή, και γνώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι εποχές οικονομικής δόξας πέρασαν. Ή παλεύουμε το θέμα σωστά με την πρέπουσα παιδεία, ή πετάμε λευκή πετσέτα. Τρίτη λύση δεν υπάρχει.

Δ. Μ. Μ.