Θεατρική παράσταση στην Πάρο, στις 23/4/2018

«ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΡΝΗ»

ΤΗΣ ΛΙΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

ΣΤO ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΕΠΑΛ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ

ΣΤΙΣ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

«Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας. Λιλή Ζωγράφου, 1978»
Μετά τις sold-out παραστάσεις στην Αθήνα  και την πετυχημένη περιοδεία ανά την Ελλάδα η παράσταση «Επάγγελμα Πόρνη» ταξιδεύει στην Πάρο.

Κομψή, φιλοσοφημένη, εκκεντρική, εστέτ, μαγκιόρα, σκληρή, τρυφερή η Λιλή Ζωγράφου περνάει δια πυρός και σιδήρου και βγαίνει νικήτρια μιας και η ουσία της δεν αλλοιώνεται καταμαρτυρώντας πως η ζωή νικά.

Έχοντας το μότο αυτό ως πηγή έμπνευσης, ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετεί την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο κεφάλαιο «Ιστορίες Της Χούντας», του βιβλίου «Επάγγελμα Πόρνη», της Λιλής Ζωγράφου. Δύο ιστορίες, αυτοβιογραφικές, που δίνουν το στίγμα της εποχής και σκιαγραφούν τη συγγραφέα-ορόσημο της Ελλάδας της μεταπολίτευσης: μίας γυναίκας αγωνίστριας ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Σε κάθε καθεστώς που εξαθλιώνει την ανθρώπινη υπόσταση και σε κάθε αυτεπάγγελτη εξουσία που στερεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου

Ιστορία πρώτη          
Χούντα. Στη συγγραφέα απαγορεύεται να εξέλθει της χώρας λόγω πολιτικών πεποιθήσεων με πρόφαση τη μη άσκηση του επαγγέλματος της δημοσιογραφίας  που αναγράφεται στο διαβατήριό της. Η Ζωγράφου πολεμώντας με χιούμορ το παράλογο καθεστώς, αλλάζει ιδιόγραφα το επάγγελμα της σε «Πόρνη – ελευθερίων ηθών» με συνέπειες τραγελαφικές.

Ιστορία δεύτερη

1973. Μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραμονές πρωτοχρονιάς, νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική. Εκεί γινόμαστε μάρτυρες της απάνθρωπης συμπεριφοράς του προσωπικού, που φτάνει στα όρια του εξευτελισμού. Η συγγραφέας, δεμένη στο κρεβάτι, πέφτει θύμα βιασμού από νυχτερινούς φύλακες. Εντούτοις δεν αποδυναμώνεται. Η τραυματική της εμπειρία την εξωθεί στην κατά μέτωπο σύγκρουση με τους ιθύνοντες και την καταγγελία της σαθρής λειτουργίας του νοσηλευτικού οργανισμού.                         

Ο Ένκε Φεζολλάρι παρουσιάζει με τη δική του διεισδυτική ματιά τις εξομολογήσεις της Λιλής Ζωγράφου: ενός συνειδητοποιημένου-σκεπτόμενου πολίτη, μιας αντισυμβατικής συγγραφέως και ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει την ελευθερία σαν τόσο υψηλό αγαθό ώστε αποφασίζει να θέσει τέλος στη ζωή της για να απαλλαγεί από τη δουλοπρέπεια της πείνας.

Η οξύτητα της γραφής της, το σαρκαστικό και γλυκόπικρο χιούμορ της, η αφηγηματική της ορμητικότητα, η αφοπλιστική και έντιμη ειλικρίνεια αποκτούν λόγο επί σκηνής με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και αναδεικνύονται με τη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Μία παράσταση σύγχρονη, που γκρεμίζει τα δόγματα και τους μύθους που τροφοδοτούσε η Χούντα τον αδιάφορο ως προς τα δικαιώματά του λαό.

«Όχι, η επανάστασή μου, δεν θα στρεφόταν κατά του κατεστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δεν χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δεν χωρά άλλα φερέφωνα» Λιλή Ζωγράφου

Συντελεστές

Κείμενο: Λιλή Ζωγράφου
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Παίζει η ηθοποιός: Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Σκηνικός χώρος / κοστούμια / φωτισμοί: Ενκε Φεζολλάρι
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Φωτογραφίες / βίντεο: Αθηνά Λιάσκου

Εκτέλεση Παραγωγής: «Όψεις Πολιτισμού»

Παράσταση: Δευτέρα 23 Απριλίου,  Αμφιθέατρο ΕΠΑΛ Παροικιάς, Ώρα 21.00

Τιμές εισιτηρίων: 13 ευρώ γενική είσοδος & 10 μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων)

Προπώληση: ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ 2284022906, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ – ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ «ΕΚΑΤΟΝΤΑΠΥΛΙΑΝΗΣ» 2284022247

ΕΙΔΗ ΔΩΡΩΝ «ΤΑΝΤΑΝΗΣ» - ΝΑΟΥΣΑ 2284051261

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310257218, 6932040527

Συνέντευξη της κ. Παλαιολόγου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την παράσταση

Η ιδέα να αξιοποιηθούν στο θέατρο αυτοβιογραφικά κείμενα της εμβληματικής συγγραφέως Λιλής Ζωγράφου ήταν του σκηνοθέτη Ένκε Φεζολλάρι, ο οποίος πρότεινε στην ηθοποιό Αλεξάνδρα Παλαιολόγου να την υποδυθεί επί σκηνής. Εκείνη δέχθηκε με χαρά αυτήν την πρόταση και από το 2014 η παράσταση που φέρει τον τίτλο του ομώνυμου βιβλίου της συγγραφέως "Επάγγελμα πόρνη", σε όποιο θέατρο της Αθήνας ή της περιφέρειας ανεβαίνει προσελκύει το κοινό αποσπώντας θετικά σχόλια.

«Είναι μία δουλειά που έχω αγαπήσει νομίζω όσο καμία άλλη», λέει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου σε συνέντευξή της στον Νίκο Γιώτη για το Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και επισημαίνει πως η παράσταση έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό. «Ανεβάσαμε με τον σκηνοθέτη Ένκε Φεζολλάρι τη συγκεκριμένη παράσταση το 2014 και ουσιαστικά μέχρι το 2016, αλλά επειδή έχει μεγάλη απήχηση στο κοινό συνεχίζουμε να την παρουσιάζουμε», αναφέρει.

Ερ. Σε κείμενα της Λιλής Ζωγράφου, της οποίας αποτελεί μέρος της αυτοβιογραφίας της;

Απ. Πρόκειται για δύο προσωπικές της ιστορίες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας που περιλαμβάνονται στο βιβλίο της "Επάγγελμα πόρνη" από όπου επιλέχθηκε και ο τίτλος της παράστασης. Επειδή το καθεστώς δεν αναγνώριζε το επάγγελμά της, δηλαδή της δημοσιογράφου, κάποια στιγμή που ήθελε να ταξιδεύσει και έπρεπε στο διαβατήριο να γράψει ένα επάγγελμα, και με δεδομένο τον σουρεαλισμό που επικρατούσε και με το χιούμορ που τη διέκρινε δήλωσε ως επάγγελμα... πόρνη!

Ερ. Η ιδέα να υποδυθείτε τη Λιλή Ζωγράφου ήταν δική σας ή του Ένκε Φεζολλάρι;

Απ. Του Φεζολλάρι ήταν, με τον οποίο ήθελα να συνεργαστώ. Όταν μου πρότεινε τον συγκεκριμένο ρόλο κι επειδή είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς, δέχθηκα με μεγάλη χαρά.

Ερ. Πώς επιλέξατε αυτές τις δύο ιστορίες της παράστασης απ' το βιβλίο;

Απ. Την πρώτη που έχει και τον τίτλο του βιβλίου "Επάγγελμα πόρνη", επειδή η Λιλή Ζωγράφου έχει πολύ καυστικό χιούμορ σ' αυτήν την ιστορία, και είναι εξαιρετικό πώς αντιμετωπίζει αυτήν τη δυστυχία και την τρέλα εκείνης της περιόδου. Υπάρχουν στιγμές στην παράσταση που ο κόσμος γελάει κιόλας σ' αυτήν την ιστορία, γιατί εγώ δεν υποδύομαι μόνο τη Λιλή Ζωγράφου αλλά κάνω κι άλλους ρόλους, όπως του διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών. Όλα αυτά, όπως μου έχουν πει οι θεατές, είναι σαν να βλέπουν πολλούς ανθρώπους να παίζουν μαζί μου. Η δεύτερη ιστορία που επιλέξαμε αφορά μία πολύ δύσκολη προσωπική στιγμή της Λιλής Ζωγράφου, την οποία αντιπαρέρχεται με μεγάλο σθένος και ξαναβρίσκει τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και καταλήγει με την αισιόδοξη φράση πως "η ζωή νικά".

Ερ. Αυτή η φράση, άλλωστε, όπως έχει δηλώσει ο Ένκε Φεζολλάρι ήταν το μότο που αποτέλεσε για εκείνον την πηγή έμπνευσης προκειμένου να σκηνοθετήσει τη συγκεκριμένη παράσταση...

Απ. Όντως αυτό μάλλον τον ενέπνευσε να ανεβάσει την παράσταση και μου πρότεινε να υποδυθώ τη Λιλή Ζωγράφου.

Ερ. Πώς προσεγγίσατε τον συγκεκριμένο ρόλο;

Απ. Το βιβλίο από μόνο του είναι γραμμένο και σε αφηγηματικό στυλ, έχει αφήγηση, αλλά έχει σκηνές που είναι σαν πρόζα, δηλαδή ερώτηση απάντηση, όπου κάνω τους άλλους ρόλους και ήθελε μία ειδική τεχνική. Μια ιδιαίτερη αντιμετώπιση για να βρούμε το πώς έπρεπε να γίνει. Έχω την αίσθηση ότι βρήκαμε το σωστό τρόπο για να το αντιμετωπίσουμε κι αυτό ίσως φαίνεται και στην απήχηση που έχει στο κοινό.

Ερ. Το κοινό πώς αντιδρά κατά τη διάρκεια της παράστασης;

Απ. Το κοινό είναι καθηλωμένο κι αυτό είναι πολύ καλό. Αντιδρά αναλόγως, δηλαδή όταν έχει χιούμορ γελάει με τα ευτράπελα στην πρώτη ιστορία. Στη δεύτερη ιστορία όμως δεν ακούγεται κιχ, γιατί είναι πολύ δραματικό αυτό που συμβαίνει, είναι ανατριχιαστικό, είναι απ' αυτά που λες πως δεν μπορεί να συμβαίνουν σε έναν άνθρωπο αυτά τα πράγματα, πόσο μάλλον στη Λιλή Ζωγράφου. Μου έχει κάνει εντύπωση στο παρελθόν που είχαμε συστηματικά παραστάσεις και περιοδείες, ότι μετά την υπόκλιση πήγαινα στο καμαρίνι, ξεβαφόμουν, ντυνόμουν και φεύγοντας έβλεπα θεατές καθισμένους στα καθίσματα του θεάτρου. Τους ρωτούσα λοιπόν για ποιο λόγο παρέμεναν εκεί και μου απαντούσαν: «Δεν μπορούμε να σηκωθούμε, έχουμε καθηλωθεί». Με παρακαλούσαν μάλιστα να τους πω πώς ακριβώς έλεγε κάποιες φράσεις της η Λιλή Ζωγράφου, τις οποίες άκουσαν κατά τη διάρκεια της παράστασης!

Ερ. Ποια φράση του έργου πιστεύετε πως εντυπωσιάζει περισσότερο το κοινό;

Απ. Μια φράση που αγγίζει πάρα πολύ το κοινό και μου έχουν ζητήσει αρκετές φορές να τους εξηγήσω πώς διατυπώνεται, μιλάει για τη μοναξιά και την ερημιά και λέει πως «δεν θέλω να με καλούν στα ρεβεγιόν τους γιατί φοβάμαι ότι έχουν υποψιαστεί την ερημιά μου και με λυπούνται». Ας μην συγχέουμε όμως την ερημιά με την μοναξιά, γιατί τη μοναξιά τη διαλέγουμε, ενώ την ερημιά τη δημιουργεί η απουσία ή η εγκατάλειψη εκείνων που αγαπάμε.

Ερ. Εσάς από τα κείμενα της παράστασης τι σας αγγίζει περισσότερο;

Απ. Πάρα πολλά. Για να γίνει μία καλή παράσταση, να υποδυθείς καλά έναν ρόλο είναι σημαντικό να σ' αγγίξει μέσα σου να σ' ερεθίσει το κείμενο, ειδάλλως δεν μπορείς να το αποδώσεις καλά...

Ερ. Πρέπει να ταυτιστείς με τον ήρωα που υποδύεσαι;

Απ. Εγώ σε πολλά σημεία ταυτίζομαι και με τα λεγόμενα της Λιλής Ζωγράφου, θαυμάζω απεριόριστα αυτήν τη γυναίκα, είναι εμβληματική φυσιογνωμία για τη σύγχρονη λογοτεχνία και για την Ελλάδα γενικότερα ως γυναίκα.

Ερ. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που απορρέουν από τη συγκεκριμένη παράσταση;

Απ. Έχω την αίσθηση ότι το θέατρο δεν χρειάζεται να είναι διδακτικό. Ο καθένας παίρνει από μία παράσταση εκείνο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται, αυτό που καταλαβαίνει. Ιδίως σ' αυτήν την παράσταση στην οποία η Λιλή Ζωγράφου λέει τόσα πολλά φιλοσοφημένα πράγματα για τη ζωή, για τις γυναίκες, για το πώς βιώνουμε τις στιγμές μας γενικά, τόσο ανθρώπινα πράγματα που νομίζω ότι ο καθένας παίρνει ό,τι εκείνος αντιλαμβάνεται...

Ερ. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη Λιλή Ζωγράφου;

Απ. Ως πολύ ανεξάρτητο άνθρωπο, ελεύθερο και ανήσυχο πνεύμα, η οποία πολλά από αυτά που έλεγε και έκανε τα πλήρωσε. Όπως έλεγε άλλωστε η ίδια «πλήρωσα το τίμημα της λευτεριάς για κάθε πράξη που έκανα».