Παριανές Μνήμες: "Πέμπτη της Αναλήψεως, μπάνιο, μαλλιαρή"

Σαράντα ημέρες πέρασαν από την Ανάσταση ως την Ανάληψη του Χριστού. H Πέμπτη της Αναλήψεως είναι η ημέρα που ψάλλετε για τελευταία φορά το «Χριστός Ανέστη». Σε όποιο σπίτι έμειναν δάφνες, λουλούδια από το Πάσχα πρέπει να καούν.

H γιορτή της Αναλήψεως είναι η πρώτη μέρα του καλοκαιριού και η πρώτη ημέρα για μπάνιο στη θάλασσα. Πριν από την ημέρα αυτήν ήταν απαγορευτικό να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα, «μπορεί να σου κάμει κακό», έλεγαν!

Μετά τη λειτουργία, συνήθως το μεσημέρι ή το απόγευμα, γινόταν χαμός στην παραλία. Για τα παιδιά ήταν η καλύτερη τους, άλλοι πάλι κρύωναν και έβρεχαν μόνο τα πόδια τους, αφού έκαναν πρώτα τον σταυρό τους. Οι «τολμηροί» που πρωτόμπαιναν στη θάλασσα λέγανε: «Αναλήφτηκε ο Χριστός, αναλήβομαι κι εγώ. Ότι κακό έχω επάνω μου να φύγει»!

Οι νοικοκυρές είχαν μαζί τους μπουκάλια, όπου μάζευαν το νερό της θάλασσας «από σαράντα κύματα» και το έφερναν στο σπίτι, για να ραντίσουν τον χώρο και να πουν: «Όπως αναλήφτηκε ο Χριστός, έτσι να αναληφτεί από το σπίτι μας κάθε κακό»! Θα φυλάξουν κιόλας θάλασσα, για να το έχουν το χειμώνα για γιατρικό ή για ξεμάτιασμα.

Επίσης, έψαχναν στον βυθό της θάλασσας, να βρουν μια πέτρα με βρύα, την περίφημη «πέτρα μαλλιαρή». Όποιος την εύρισκε την έπαιρνε στο σπίτι του, ως φορέα ευτυχίας!

Στην Παροικιά, την εορτή της Αναλήψεως του Χριστού πραγματοποιείται από παλιά μεγάλο πανηγύρι στο παραθαλάσσιο εξωκλήσι του Αγίου Φωκά, από τον Σύλλογο Εμπόρων, με την συνδρομή φυσικά και των εθελοντών, επιτρόπων της εκκλησίας.

Παλαιότερα η μετακίνηση προς τον Άγιο Φωκά γινόταν με τις λάντζες ή με γαϊδουράκια. Ο εσπερινός γινόταν κατανυκτικά, κάτω από το φως των κεριών και ο αύλειος χώρος φωτιζόταν από τα λουξ. Το πανηγύρι δε γινόταν την παραμονή μετά τον εσπερινό, αλλά την ίδια ημέρα της Αναλήψεως μετά την λειτουργία. Ακόμα υπάρχουν οι χαλκάδες στους τοίχους και τις κολώνες που έδεναν τα καραβόπανα για σκίαση. Καφεζαχαροπλάστες (Πρωτολάτης, Δαφερέρας, Χανιώτης, Βεντουρής και άλλοι), έστηναν τα τραπεζάκια τους με τα χειροποίητα γλυκά τους όπως,  ζαχαρομπακλαβάδες, αμυγδαλωτά, κ.α., σκάφες και βαρέλια με παγοκολόνες για να διατηρούνται δροσερές οι πορτοκαλάδες και οι λεμονάδες παριανής προέλευσης, και πολλά άλλα.   

Έβλεπες παρέες, παρέες να κάθονταν κάτω από τα δέντρα, απολαμβάνοντας τα μεζεδάκια τους, καλαμπουρίζοντας και σχολιάζοντας. Φυσικά έριχναν και τα μπαλάκια τους μιας και πάντα υπήρχαν όργανα.

Με τα χρόνια, άλλαξαν πολλά

και «ζαχαρομπακλαβάδες» δεν υπάρχουν πια.

Το πανηγύρι γίνεται την παραμονή

και ότι υπάρχει, προσφέρεται, στη σημερινή εποχή.

Τώρα με τον ηλεκτρισμό,

η μουσική ακούγεται ως τον κάτω γιαλό. 

Τα φαναράκια ανάβουνε στα βράχια με στουπί

και είναι ωραίο θέαμα αυτό, από την απέναντι ακτή.

Με το καλό, το πρώτο μπάνιο, σε όσους κρατούν τα έθιμα!