Λίγο σεβασμός δε βλάπτει... | Του Δ.Μ.Μ.

Είμαι προβληματισμένος με κάποιες αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου που έχουν σχέση με ζητήματα οικολογίας. Ελαφρά τη καρδία πολλές φορές βλέπω, ότι περνούν στα γρήγορα θέματα που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον. Με ευκολία λαμβάνουν αποφάσεις π.χ. για απαγορεύσεις βοσκής ή για κοπή δένδρων.

Άλλες φορές πάλι βλέπω ότι με ευκολία αποφασίζουν για την κοπή ενός δένδρου για μη βλάψει παρακείμενο κτίριο όπως λέγουν. Λες και πρώτα κτίστηκε το σπίτι και μετά φυτεύτηκε το δένδρο.. 

Ατυχώς, βλέπω πολλές φορές ότι παρόμοια περιβαλλοντικά θέματα αποτελούν θέμα συζήτησης στο δημοτικό συμβούλιο για δύο-τρία λεπτά και λαμβάνονται αποφάσεις στο πόδι. Οι απαγορεύσεις βόσκησης δε, λαμβάνονται με μεγάλη ευκολία (στο παρελθόν είχαν πάρει μορφή χιονοστιβάδας) στην Πάρο, για τον α’ ή β’ λόγο. «Εκεί ενοχλούν τα κατσίκια, εκεί τρώνε τα φυτά, εκεί «τα κάνουν» και βρωμίζουν» και ένα κάρο δικαιολογίες. Ωραία, βρε παιδιά. Ας τα σουβλίσουμε όλα στο Πασχαλινό τραπέζι, για να γλιτώσουμε. Ας κόψουμε και όλα τα δένδρα για να μη μας ενοχλούν στο διάβα μας. 

Μ’ αρέσει ακόμα, που σε γνωμοδοτήσεις για τοποθετήσεις κεραιών κινητής τηλεφωνίας υπάρχουν σύμβουλοι που λένε αμέσως, «ναι». Προφανώς, φοβούνται μη βρεθούν σε καμιά βουνοκορφούλα και δεν έχει σήμα το κινητό τους και έτσι δεν πάρουν το μήνυμα… 

Η αλήθεια πλέον, είναι μια. Κάθε βιασμό της φύσης και της οικολογικής ισορροπίας θα την βρούμε μπροστά μας. Ειδικά στην Πάρο την υπόθεση θα την πληρώσουμε πολύ ακριβά. Rooms, οικοδομές, γιοφύρια και δρόμους, μόνο κάνουμε. Καταντήσαμε την Παριανή Γη σουρωτήρι με τις γεωτρήσεις, γεμίσαμε με πισίνες κάθε κατοικία νεόπλουτου στην Αετοραχούλα, «πηδήξαμε» το τοπίο. Τι άλλο πια θέλουμε; Που πάμε; Σε λίγα χρόνια δε θα έχουμε ούτε κάπαρη δική μας. Εισαγωγή –και αυτήν- από την Κίνα θα κάνουμε. Πέφτει απαγορευτικό απόπλου και τρέχουμε στο super market μην τυχόν και μείνουμε στο σπίτι από κατεψυγμένα φασολάκια. Καταντήσαμε να έχουμε ένα νησί-τσιμέντο. Πατήσια και πλατεία Αμερικής γινόμαστε και κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. 

Θυμάμαι ότι κάποτε μου έλεγε ένας υπερήλικας: «στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, η Πάρος είχε όλα τα καλά, γιατί υπήρχε αγροτική ζωή και η Γη ήταν πλούσια. Έτσι επιζήσαμε».

Η ερήμωση της Γης μας, η ασέβεια που δείχνουμε προς αυτήν με τις νεόπλουτες συνήθειές μας θα οδηγήσουν σε καταστάσεις πολύ δύσκολες. Πάρος δίχως αγροτική ζωή, δίχως δένδρα, δίχως περιβαλλοντική συνείδηση, δεν μπορεί να υπάρξει στο μέλλον. Τα rooms, οι τσιμεντοστρώσεις και οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, ζωή δε δίνουν! Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Μιλάμε για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Μιλάμε για την Πάρο που μας ζει…

Δ.Μ.Μ.