Μουντιάλ και παραλία Αλυκής | Του Γ. Δεκάριστου

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου κάθε 4 χρόνια, κάνει την ανθρωπότητα να υποκλίνεται στη στρογγυλή θεά. Δίνει το έναυσμα και την αφορμή σε τόπους και παρέες να γραφούν ιστορίες και αναμνήσεις. Έτσι συνηθίζονταν και στην παραλία Αλυκής, πριν κάτι δεκαετίες που δεν υπήρχε η «ανάγκη» της «ανάπτυξης» και της όποιας επιχειρηματικότητας ή «φιλοξενίας» …. 

Πώς ήταν διαμορφωμένο το τοπικό σκηνικό του εκάστοτε Mundial στην Αλυκή; Ήταν το κτίριο Μ. Γαβαλά, η στάση του ΚΤΕΛ, κτίριο του Ρήγα, τα ιστορικά εστιατόρια και τα Rooms to Let, το παρκάκι, το περίπτερο του Αποστόλη με τάβλι και TV (για τις προβολές αγώνων Mundial) και η μη «οργανωμένη» παραλία, με θεμιτό υγιή  ανταγωνισμό… που ασφυκτιούσε από λουόμενους.

Ήμασταν και εμείς (εντόπιοι και μη) στο σκηνικό αυτό, οι μικροί και μεγάλοι, λάτρεις της μπάλας με τις καλοκαιρινές παρέες. Όταν έφτανε το απόγευμα, διακριτικά, ευγενικά και επίμονα, με μια μπάλα διαμορφώναμε το παιχνίδι (σήμερα beach soccer) στην παραλία. Οι μικροί, ήταν: εγώ «Γαβαλάς» (ξέφευγα από το μπακάλικο του παππού μου) ο αδελφός μου, Γιώργος Χ. Παρούσης «Λαδάς», Κώστας Σ. Σκανδάλης «Κοκός», Άκης, Κωστής Κονδύλης, Βασίλης «Λαφτσής», «Μίχος», Φώτης «Λουκανίγκος», Νίκος «Βιετνάμ», Νικονίας, Τάσος Νομικός, Αρσένης Ι. Αλιπράντης, Σταύρος Χαρίσης, Γιάννης Αλιπράντης, ο ξάδερφος του ο «ξανθός», Μανόλης «Βάζελος» κ.α και οι μεγάλοι ήταν: Μ. Κονιτόπουλος, ο Σάββας και Νικόλας Σπανός, Σταύρος Π. Παρούσης, μικρός Σταύρος o «Θ», Ναούμ, Δημήτρης «Τσιφ», ο Τάκης και Νίκος Παρούσης, οι Α/φοί Καλανδράνη κ.α.) συνήθως έπαιζαν ρακέτες στην παραλία μετά των ερωτικών διαθέσεων-συναισθημάτων (βλ. καμάκι) του θέρους και αργότερα μπάλα, όταν το κάναμε «μόδα». Γιατί οι μεγάλοι έπαιζαν συνήθως, στον κοκκινόχωμα του Αγ. Νικολάου με αυτοσχέδιες-περιστασιακές ομάδες Γερμανών, Ιταλών, τουριστών κ.α. με τους ηττημένους να κερνούν τα ποτά, στην ντίσκο «Romantica», μετά της μέθεξης του Ξενίου Διός, του Ποσειδώνος και της Θεάς Αφροδίτης.

Εξιστορώντας τα Μundial της νιότης μας, επισημαίνω ότι, τότε δεν υπήρχαν κανάλια TV (αρχικά), ίντερνετ, smartphone, facebook, Instagram, κλπ, αλλά φυλλάδες, περιοδικά με σιδερότυπα και τα χαρτάκια (στις σοκολάτες συνήθως!) με τους ποδοσφαιριστές που συλλέγαμε για το λεύκωμα του Mundial:

Espana’82. Οι μικροί στην παραλία και οι μεγάλοι στο κοκκινόχωμα προσπαθούσαμε να μοιάσουμε στον Ταρντέλλι, Σιρέα, Ρόσι, Μπόνιεκ, Ρουμενίγκε, Σώκρατες, Λιτμπάρσκι, Σαχνερ κ.α. Ακούγαμε τις περιγραφές αγώνων, από την TV του Αποστόλη. Εμείς στην παραλία, αγωνιζόμενοι με θεατές να μας παρακολουθούν. Με τον αέρα της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ (!) και της ανάπτυξης πέριξ της παραλίας.

Mexico’86. Σιγά-σιγά έρχονται μαζί μας και οι μεγάλοι στην αναπτυσσόμενη παραλία μας, μαγεμένοι από το ταλέντο και την «θρησκευτική» ευλάβεια του Μαραντόνα αλλά και των υπολοίπων (Βαλντάνο, Μπουρουσάγκα Σαντσες, Λίνεκερ, Πλατινί, Έλκιερ, Α/φοί Λαουντρουπ & Όλσεν, Σίφο, Μπουντραγκένιο, κ.α) και η ΤV του Αποστόλη να μεταδίδει αγώνες με τις γλαφυρές περιγραφές Διακογιάννη και Μαυρομάτη. Εμείς στην παραλία, πάντα στο επίκεντρο της ψυχαγωγίας και της χαράς όλων.

Italia ’90. Μικροί, μεγάλοι πλέον, όλοι μαζί στην παραλία πλαισιωμένοι νοερά από τους Σκιλάτσι, Μπαρέζι, Μπρέμε, Ματέους, Κλίσμαν, Φέλερ, Σκούχραβι, Μιλλά, Χάτζι, Γκασκόιν κ.α και με το κλάμα του Μαραντόνα, («κυνηγημένος» από τους Ναπολιτάνους, ένεκα ημιτελικού). Εμείς στην παραλία, με την ΤV του Αποστόλη να μεταδίδει, ακούγοντας και τους χτύπους από τα παιχνίδια στο τάβλι των μεγαλύτερων μας. Η παραλία οργανωμένη και αυτορυθμιζόμενη στο πλαίσιο της σιωπηρής οικονομικής ανάπτυξης.

(συνεχίζεται)

Γιώργος Ε. Δεκάριστος