Χάνουμε την ουσία...

Με αφορμή το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας μας στις 8 Ιουνίου 2018 με τίτλο: «Εκτεθειμένοι στον κίνδυνο πυρκαγιάς;», αναγνώστης μας έστειλε την παρακάτω επιστολή:

«[…] Θυμήθηκα χαρακτηριστικά ΑΚΡΙΒΩΣ στο σημείο της φωτογραφίας του εξώφυλλου, τη συνομιλία που είχα πριν δύο χρόνια με έναν εποχιακό υπάλληλο του δήμου που φρόντιζε για την άρτια καθαριότητα του δρόμου κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου...

Είχα προσέξει τον συγκεκριμένο άνθρωπο αρκετές φορές και παλαιότερα (στην Παροικιά, στην Αλυκή, στην Πούντα, ακόμα και στην Σάντα Μαρία) και εκείνη την στιγμή του ζήτησα να μιλήσουμε για 5 λεπτά για να δω ακριβώς τι έκανε. Καθημερινά λοιπόν από τις 7 το πρωί και ακόμα νωρίτερα «με την αυγή του ήλιου» όπως μου ανέφερε, σκοπός του ήταν να καθαρίζει τον δρόμο από κάθε λογής σκουπίδια που έβρισκε χάρη στην προσφιλή συνήθεια όλων μας ως νεο-Έλληνες να θεωρούμε ότι βρίσκεται εκτός αυτοκινήτου μας ότι είναι μία απέραντη χωματερή. Ο άνθρωπος αυτός εργαζόταν με εξάμηνη σύμβαση και φρόντιζε να δείχνει ο τόπος μας λίγο καλύτερος τόσο σε εμάς όσο και στους χιλιάδες τουρίστες μας. Από τότε, αν και εξακολουθώ να είμαι καθημερινά λόγω της εργασίας μου στους δρόμους, εδώ και δύο χρόνια ΔΕΝ ξαναείδα πάλι κάποιο άτομο να φροντίζει για αυτή την τόσο σοβαρή ανάγκη που υπάρχει.

Προχθές το Σαββατοκύριακο χρειάστηκε να κάνω τη διαδρομή Νάουσας - Αγκαιριάς, περίπου 25-30 χιλιόμετρα δηλαδή, του πιο «πολυσύχναστου» δικτύου του νησιού μας. Αμέτρητα σκουπίδια, μπουκάλια, σακούλες, χόρτα, φυτά, τσιγαρόκουτα, άδεια αναψυκτικά, και ό,τι άλλο φανταστεί ο νους σας... Το μάτι μου πήγαινε δυστυχώς συνέχεια εκεί, εμποδίζοντάς με να δω την όποια φυσική ομορφιά υπήρχε γύρω μου. Και εδώ, μοιάζει, επιτρέψτε μου να πω, ως ειρωνικό το πρωτοσέλιδό σας ότι είμαστε εκτεθειμένοι, γιατί μάλλον το επιδιώκουμε τελικά, μη κάνοντας τίποτα για αυτό! Είτε είναι σκουπίδια, είτε είναι χόρτα, είτε είναι οι δρόμοι, είτε ακόμα και η ίδια μας η νοοτροπία που τα θέλουμε όλα έτοιμα στο πιάτο μας χωρίς όμως να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό...

Αλήθεια ξέρετε πόσο κόστιζε η εργασία αυτού του υπαλλήλου; 5-6 εκατοστάρικα το πολύ... Πολύ λιγότερα δηλαδή από μισθούς υπαλλήλων που κάθονται μέσα στα δροσερά γραφεία τους και το aircondition καίει στο φουλ από το πρωί μέχρι να σχολάσουν...

Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να βρεθούν ένας, ή δύο το πολύ τέτοιοι άνθρωποι να καθαρίζουν τους δρόμους μας καθημερινά και για όλο τον χρόνο; Πόσο «μέσα» θα μπούμε άραγε στον προϋπολογισμό μας; Μάλιστα μιλώντας τότε και με τον υπεύθυνο στον δήμο στο τμήμα Καθαριότητας γι’ αυτό το θέμα, μου ανέφερε και το εξής απίστευτο περιστατικό. Ο εποχιακός αυτός υπάλληλος κάποια μέρα βρήκε δίπλα στον δρόμο ένα ακριβό κινητό τηλέφωνο γνωστής εταιρίας, που άξιζε από 800 ευρώ και πάνω. Τελειώνοντας την βάρδια του πήγε να το καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα, ένδειξη της τιμιότητάς του και της σωστής εργασίας του. Τέτοια άτομα μακάρι να είχα και εγώ στην εργασία μου!

Κλείνοντας το κομμάτι αυτό θα προσθέσω ακόμα δύο στοιχεία. Ο εν λόγω υπάλληλος δεν είναι Παριανός αλλά τελικά αγαπάει περισσότερο το νησί που ζει από εμάς που είμαστε ντόπιοι... Και δεύτερον, ξεφυλλίζοντας το τελευταίο σας φύλλο (461) αναφορικά με το κυκλοφοριακό πρόβλημα του νησιού μας, βλέπω στη δεύτερη γραμμή όλη την αλήθεια.... Ότι στο έλεος της μικροπολιτικής χάνουμε πάντα την ουσία, και μαζί με αυτήν χάνουμε και πολύτιμους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να αξιολογήσουμε και να «εκμεταλλευτούμε» πολύ καλύτερα...».