Παριανές Μνήμες: Η ναυμαχία του Δριού

1.jpg

Στις 10 Ιουλίου 1651 έγινε μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές επιχειρήσεις του Κρητικού πολέμου. Σημειώθηκε στα νερά του Ντριού, μεταξύ Πάρου, Νάξου και Φολεγάνδρου.

Είχαν λάβει μέρος μέλη της ναυτικής οικογένειας Mocenigo, με επικεφαλής τον ναύαρχο Αλοΐζο (Λουδοβίκο ή Λεονάρδο) Μοτσενίγο, ο οποίος «ήρατο λαμπράν ναυμαχίαν», και ο μετέπειτα αρχιστράτηγος των χριστιανικών δυνάμεων του πολιορκημένου Χάνδακα Ηρακλείου, Φραγκίσκος Μοροζίνης, του οποίου το όνομα είναι συνδεδεμένο με την καταστροφή του Παρθενώνα (1687). Ο τουρκικός στόλος ηττήθηκε κατά κράτος και το αποτέλεσμα ήταν τραγικό, το μέγεθος της καταστροφής υπήρξε ανεπανάληπτο.

«Απωλέσθησαν πέντε χιλιάδες επτακόσιοι τούρκοι και ισάριθμοι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, επί πλέον είκοσι εξ πλοία περιήλθαν εις χείρας των Ενετών».

Τη δυναμική αναμέτρηση ανάμεσα στους Τούρκους και στις χριστιανικές δυνάμεις (Βενετούς, χριστιανούς των νησιών μας, πειρατές κ.α.) έχει αποθανατίσει χαλκογραφία της εποχής με τίτλο: «Rotta et fuga della armata turchesca» (πορεία και φυγή του τουρκικού στόλου) και στο κάτω τμήμα της γράφονται τα εξής: «Vittoria navale consequita contro a Turchi nelle acque di Paros (10JUGLIO 1651)» (ναυτική νίκη εναντίον των Τούρκων στα ύδατα της Πάρου, 10 Ιουλίου 1651).

Το γεγονός αυτό περιγράφουν, ο Ανδρέας Valiero στην «Historia della Guerra di Candia», Βενετία 1679 και το βιβλίο των Καπουκίνων της Νάξου.

Η ναυμαχία αυτή, παρότι οι στόλοι των εμπολέμων αναμετρήθηκαν στο στενό Πάρου – Νάξου, νοτιοανατολικά του Αγίου Αντωνίου, έχει επικρατήσει να αποκαλείται  «Ναυμαχία του Δριού», μιας και «οι δε Ενετοί καταζητούντες αυτούς (τους Τούρκους) συναντώσι και καταναυμαχώσιν περί Κέφαλον».

Ο περίφημος ποιητής του Κρητικού πολέμου, Μαρίνος Τζάνε Μπουνιαλής, από το Ρέθυμνο, 1686 στο μακροσκελές ποίημα του, που αποτελείται από 12.000 στίχους, αποθανατίζει τη στιγμή στους παρακάτω στίχους:

«Εγίνη μέγας τσακισμός εις των Τουρκών την μέση,

και κύτταζες στο πέλαος άνθρωποι για να πλέσι,

κεφάλια επέφτα στο γυαλό και χέργια να βουλούσι,

κι’ οι Παριανοί ετρέμανε τόσα για να θωρούσι,

οπούτονε εις τα βουνά απάνω και κυττάζαν,

και λέγαν Κυρι’ ελέησον και τον Θεόν εκράζαν,

στον φόνον τον αμέτρητον κι’ εις την ματοχυσίαν,

που θέλαν να πα καύσουνε κατόπι τα νησία».

Πηγές: Χρονολογικό πανόραμα της ιστορίας της Πάρου (5000π.Χ. – 1850μ.Χ.) του Νίκου Χρ. Αλιπράντη.

Χριστόδουλος Α. Μαούνης