Οι εχθροί του τόπου! | Του Δ.Μ.Μ.

Στην Ελλάδα λένε, είσαι ό,τι δηλώσεις. Στην Πάρο έχω την εντύπωση ότι και είσαι ό,τι δηλώσεις, και ό,τι θέλεις δηλώνεις, αλλά και ό,τι θέλεις κάνεις, δίχως να δίνεις αναφορά σε κανένα. Αυτό δε μου το βγάζει από το μυαλό κανείς!

Φτιάξαμε ράμπες στα πεζοδρόμια για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά σε αυτές τις ράμπες κάποιοι έξυπνοι στο νησί, βρήκαν άνετο πάρκινγκ. Νοικιάσαμε πάρκινγκ για τους δημότες του νησιού, αλλά σε αυτά τα πάρκινγκ κάποιοι έξυπνοι βρήκαν τρόπο για να αποθηκεύουν μηχανήματα, ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα και ό,τι άλλο βάλει ο νους.

Φτιάξαμε πλατείες για τον περίπατο των κατοίκων και το παιχνίδι των παιδιών, αλλά σε αυτές τις πλατείες κάποιοι άλλοι έξυπνοι, βρήκαν χώρους παρκαρίσματος. 

Δημιουργήσαμε κανόνες σε τουριστικές περιοχές και σε παραδοσιακούς οικισμούς, αλλά τίποτα ποτέ δεν σεβάστηκε κανείς και όλα είναι στον αυτόματο πιλότο. 

Δημιουργήσαμε δημοτική συγκοινωνία, αλλά δίνουμε χρήματα για να λειτουργεί μέχρι το μεσημέρι, καθώς φαίνεται ότι αργότερα οι κάτοικοι δεν υπάρχει ανάγκη να κυκλοφορούν. Γι’ αυτό το λόγο μάλιστα, το λεωφορείο το έχουμε μόνο από Δευτέρα έως Παρασκευή, γιατί το Σαββατοκύριακο δεν έχει λέει σχολεία… Λες και οι 15χρονοι έχουν ανάγκη το λεωφορείο, για να πάνε από τη μία πλευρά της Παροικιάς στην άλλη.

Φτιάξαμε γήπεδο με χορτάρι και πλαστικά καρεκλάκια για τους θεατές, αλλά η όλη κατάσταση σήμερα είναι σε τριτοκοσμική κατάσταση που θυμίζει επαρχιακό κοτέτσι δεκαετίας του ’60. Κόβουμε δένδρα με τη βούλα του δημοτικού συμβουλίου και πάντα υπάρχει μία δικαιολογία για αυτό. Δεν βαριέσαι, που θα πάει, κάποτε δε θα έχουμε κανένα και έτσι, δε θα έχουμε και εμείς οι δημοσιογράφοι λόγο, για να διαμαρτυρόμαστε. 

Έχουμε μία από τις ωραιότερες παραλίες της χώρας στην Παροικιά, αλλά κανείς Παροικιώτης δεν τρελάθηκε ακόμα να κάνει μπάνιο παρέα με γκαζάδικα το καλοκαίρι στο Μαρτσέλο ή παρέα με τα απόνερα των πλοίων στον Άγιο Φωκά. Έτσι και αλλιώς, η απέναντι παραλία από την Παροικιά σε λίγο καιρό δε θα υπάρχει πια, αφού από τη μία τα απόνερα των πλοίων την εξαφάνισαν και από την άλλη δεν μπορεί, με τόσα ελικόπτερα που προσγειώνονται εκεί το καλοκαίρι, θα γίνει κάποια στιγμή διεθνές ελικοδρόμιο η περιοχή και θα ησυχάσουμε μια για πάντα.

Από την άλλη οι προσπάθειες συνεχίζονται ώστε τουλάχιστον στα χαρτιά να υπάρχουν αποφάσεις και να δίνονται δικαιολογίες. «Σημαδέψαμε» μάλιστα και τα πεζοδρόμια στον παραλιακό δρόμο της Παροικιάς, ώστε εκεί να μπορούν να κινούνται με τα αμαξίδια τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Αφήσαμε βέβαια και τα τραπεζοκαθίσματα στον ίδιο χώρο, αλλά…

Ας σταματήσουμε να εφευρίσκουμε εχθρούς και να ψάχνουμε φαντάσματα. Μεγαλύτεροι εχθροί από εμάς τους ίδιους δεν υπάρχουν.

Δ. Μ. Μ.