"Διαφωνίες" από τη "Φωνή της Πάρου"

Κομπλιμέντο

Με ιδιαίτερη λύπη θέλω να ενημερώσω τις κυρίες της Πάρου πώς τα κομπλιμέντα που ακούν το τελευταίο χρονικό διάστημα από πολλούς που ασχολούνται με τα κοινά του τόπου μας, δεν έχουν να κάνουν με το «πόσο έχουν αλλάξει προς το καλύτερο!». Τα κομπλιμέντα κυρίες μου έχουν να κάνουν με το 40%!

Κομπλιμέντο 2

Το 40% είναι η ποσόστωση των ψηφοδελτίων για τις γυναίκες, σύμφωνα με τον νέο Νόμο της αυτοδιοίκησης: «Κλεισθένης». Δηλαδή, για κάθε 10 ονόματα που γράφονται στο ψηφοδέλτιο ως υποψήφιοι, τα τέσσερα πρέπει να είναι θηλυκού γένους. Όπως βλέπετε η ποσόστωση είναι πιο εύκολη για να την κατανοήσουμε όλοι, απ’ ότι αυτό το ρημάδι το οφσάιντ, που κάθε αξιοπρεπής κυρία αρνείται να το καταλάβει. Είναι σαν να θέλει ένας άνδρας να κατανοήσει πως στέκεται το στράπλες σουτιέν και πόσο σημαντική είναι η μπανέλα σ’ έναν στηθόδεσμο. (Άσχετο, αλλά το να έβαζα οικειοθελώς ένα μεταλλικό έλασμα κάτω από το στήθος μου, μάλλον δε θα το έκανα ποτέ. Αφήστε που δεν μπορώ να κατανοήσω και την αναγκαιότητά του!).

Οι υποψήφιες…

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες υποψήφιες ενός δημοτικού συνδυασμού είναι πολύ δύσκολο να πάρουν ψήφο από άλλη γυναίκα. Πιο εύκολα παίρνουν ψήφο από άνδρες. Η γυναίκα ψηφοφόρος βλέπει αμέσως την υποψήφια σύμβουλο ως πιθανό «κίνδυνο» για το δικό της αμόρε. Κάπως έτσι λειτουργούν τα πράγματα και εκεί αρχίζει το θέμα.

Η σύνθεση

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν έχεις γυναίκα μαζί σου σε προεκλογική περίοδο ή σε κάποια πολιτική δράση, υπάρχει πρόβλημα. Επικοινωνιακά αυτό το θέμα θέλει μεγάλη σκέψη. Βασικά πρέπει σε μία περιοδεία που κάνει ένας υποψήφιος δήμαρχος να κοιτάξει ποιους θα έχει δίπλα του και από ποια άτομα θα απαρτίζεται η πρώτη σειρά στη «βόλτα» στους δρόμους. Ποτέ μα ποτέ δε βάζεις στην πρώτη γραμμή νέα ηλικία. Σε περνούν για νηπιαγωγείο. Ποτέ μα ποτέ δε βάζεις στην πρώτη γραμμή μόνο άνδρες. Σε περνούν για ΔΣ ποδοσφαιρικού συλλόγου που έχει βγει στη γύρα για να μαζέψει κανένα ευρώ για την ομάδα. Στην πρώτη γραμμή θέλουμε πάντα επικοινωνιακή «διαμόρφωση». Είναι μεγάλη υπόθεση το πώς καταρτίζεις τη σύνθεση σε δημόσιο χώρο αυτών που εκπροσωπούν τον συνδυασμό σου. 

Το λάθος

Στις δημοτικές εκλογές του 2006 ένας υποψήφιος δήμαρχος είχε πάρει την ομάδα του και μοίραζαν προεκλογικό υλικό στον περιφερειακό δρόμο της Παροικιάς. Χαλαρά όπως πήγαιναν στον δρόμο ο υποψήφιος δήμαρχος διαπίστωσε ότι οι μαγαζάτορες τρόμαζαν μόλις έβλεπαν τους πρώτους υποψήφιους να μπαίνουν στα καταστήματά τους. Ο υποψήφιος δήμαρχος προβληματίστηκε και τελικά μετά από λίγο κατανόησε τι συνέβαινε. Στην πρώτη γραμμή των υποψήφιων που περιδιάβαιναν τον περιφερειακό Παροικιάς ήταν τρία άτομα. Οι δύο ήταν εφοριακοί και ο τρίτος υπάλληλος του ΙΚΑ! Έτσι, ο μαγαζάτορας άκουγε αρχικά ένα «καλημέρα» και σηκώνοντας το κεφάλι του έβλεπε Εφορία και ΙΚΑ μπροστά του. Ε, τι να σκεφτόταν; «Φτου, μου την έπεσαν για έλεγχο!». Τελικά, ο υποψήφιος δήμαρχος πήρε είδηση τι γινόταν και τους έστειλε στο τέλος της ομάδας που μοίραζε τα φυλλάδια.

Το γραφείο

Μία άλλη τάση που υπάρχει στην Πάρο, είναι στο προεκλογικό γραφείο να βάζουν μία-δύο ωραίες γυναικείες παρουσίες. Συνήθως οι γυναίκες είναι πιο εξυπηρετικές από τους άνδρες και βοηθούν καλύτερα όλους όσοι προσέρχονται σ’ ένα προεκλογικό γραφείο. Από του που ακριβώς ψηφίζουν, πόσους σταυρούς μπορούν να βάλουν κλπ. Αφήνω στην άκρη ότι σ’ ένα γραφείο που βρίσκονται γυναίκες ο χώρος είναι πάντα πιο καθαρός. Αν έχει το γραφείο μόνο άνδρες μέσα, αυτοί είναι ικανοί μέσα σε μία ημέρα να έχουν φέρει κανένα τάβλι και κάτω από τα καθίσματα να βρεις άδεια κουτιά από πίτσα, και σακούλες από σουβλάκια. Το θέμα είναι όμως αν σου κάτσει κάποιος «ανάποδος» επισκέπτης του γραφείου και επιζητά πολιτική συζήτηση και ιδιαίτερα αν είναι και πιο υποψιασμένος περί των κοινών. Εκεί θέλεις αναγκαστικά στέλεχος. Αν τώρα, διαθέτεις γυναίκα – στέλεχος, είσαι ο καλύτερος του χωριού!

Τα καλυτερότερα

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές -που είχαμε τέσσερις δημοτικούς συνδυασμούς- συνέβησαν διάφορα «όμορφα» πράγματα σε προεκλογικά γραφεία του νησιού μας. Σε ένα γραφείο τα μεσημέρια υπήρχε πάντα ένας κύριος, ώστε το γραφείο να μην κλείνει ποτέ, αλλά και να μπορούν να ξεκουράζονται οι «πρωινοί». Το θέμα ήταν όμως ότι επειδή ντάλα μεσημέρι δεν πάταγε σχεδόν κανένας άνθρωπος, αυτός το έριχνε στον ύπνο πάνω σε μία καρέκλα. Έτσι, όποιος τύχαινε και πήγαινε τον έβλεπε να κοιμάται. Σε ένα άλλο γραφείο η βραδινή βάρδια (σχεδόν εξ ολοκλήρου ανδρική) ήταν αρκετά μερακλίδικη. Έτσι, τα γύρω μαγαζιά και ταβέρνες είχαν «σταθερή» πελατεία και μετά τις 9-10 το βράδυ στηνόταν στο γραφείο κανονικό πάρτι και οι οινοποσίες έμειναν στην ιστορία.