Θαλασσόδενδρο ή αλμυρίκι | Του Π. Δημόπουλου

Ένα δέντρο – θάμνος, που συχνά συναντάμε στις παραλίες του τόπου μας και όχι μόνο. Ένας θάμνος ημιφυλλοβόλος, που διαμορφώνεται σε δέντρο μέτριας ανάπτυξης, που φτάνει και τα έξη μέτρα.

Ένα δέντρο που χαρακτηρίζει το νησιωτικό τοπίο και δείχνει την ιδιαιτερότητα του τόπου. Ένα δέντρο που δε χρήζει ιδιαίτερης περιποίησης, αφού μετά την φύτευσή του το «ξεχνάς». Το αλμυρίκι, χαρακτηρίζεται από δυνατό ριζικό σύστημα, που φτάνει σε μεγάλο βάθος. 

Αναπτύσσεται σε φτωχά και αλατούχα εδάφη και έχει μεγάλη αντοχή στα εφάλμυρα νερά. Εξαιρετικά ανθεκτικό στην έλλειψη νερού, αφού μπορεί να τραφεί μόνο με τα σταγονίδια της θάλασσας που μεταφέρει ο αέρας, σε παραθαλάσσια περιοχή. 

Θεωρείται το ιδανικό δέντρο για να μας προσφέρει τη σκιά του στην παραλία, ενώ χρησιμοποιείται από τους κηποτέχνες, για τη δημιουργία ανεμοφρακτών, σε σπίτια κοντά στη θάλασσα. Το αλμυρίκι χαρακτηρίζεται για τη γρήγορη ανάπτυξή του και τη μεγάλη ανθεκτικότητα σε συνθήκες ξηρασίας και δυνατών ανέμων. 

Στην αρχαία Ελλάδα, το αλμυρίκι συμβόλιζε τη νιότη και την ομορφιά και ήταν αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη. Σύμφωνα με τον μύθο το δέντρο αυτό συνδέεται με το νησί της Αφροδίτης (Κύπρος), αφού σύμφωνα με μια παράδοση σε αλμυρίκι μεταμορφώθηκε η Μυρίκη, αδελφή του Άδωνη και κόρη του Κιρύνα βασιλιά της Κύπρου, και ιέρεια της Αφροδίτης.

Το αλμυρίκι μπορεί να μην είναι το εντυπωσιακό φυτό που θα κλέψει την παράσταση σε έναν κήπο. Άλλωστε του αρέσει η μοναχικότητα και δε θέλει να προκαλεί. Είναι σκληροτράχηλο δέντρο «αγωνιστής», που γίνεται χαμαιλέοντας για να επιβιώσει από το σύστημα. (Το σύστημα που έχει φτιάξει ο άνθρωπος και ταλαιπωρεί όλους μας άλλωστε). 

Θα αφεθεί στον άνθρωπο, να το χρησιμοποιήσει ως «καλόγηρος» και να κρεμάσει επάνω του από πετσέτες μέχρι σωσίβια, θα αφήσει να του κρεμάσουνε καλώδια, λαμπάκια τα γύρω μαγαζιά, μέχρι ηχεία και μικροφωνικές εγκαταστάσεις. Θα μετατραπεί σε ατραξιόν και υπερθέαμα γιατί το σύστημα το επιβάλλει. Πάντως το βασικό που καταφέρνει, είναι να επιβιώνει από το σύστημα κάνοντας υπομονή, γνωρίζοντας τις συνήθειες του συστήματος και ότι καλοκαίρι είναι και θα περάσει.

Γίνεται ένα με την οικογένεια τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά ο χειμώνας είναι η εποχή της μοναξιάς και ξεκούρασης. Αυτό είναι το θαλασσόδεντρο που αφθονεί στον τόπο μας, που πολλοί από εμάς όμως το υποτιμούμε και περιφρονούμε όλες τις άλλες εποχές του χρόνου, ενώ το καλοκαίρι το αναζητάμε και μας είναι τόσο απαραίτητο. 

Στον τόπο μας τα δέντρα αυτά είναι μεγάλης ηλικίας και χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας. Πρέπει να διαμορφώνονται με ειδικό κλάδεμα διώχνοντας φορτία που τα καθιστούν ευάλωτα από σχισίματα κορμών. Έτσι μόνο θα τα διατηρήσουμε για πολλά χρόνια ακόμα, απολαμβάνοντας όλα τους τα οφέλη.

Παναγιώτης Δημόπουλος