Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία | Νικόλαος Κρητικός (1912-1998)

Γεννήθηκε στις Λεύκες από τον Σταμάτη και τη Μαργαρίτα. Το 1913 έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος έπεσε ηρωικά στη μάχη του Σαραντάπορου κατά τον Β’ Βαλκανικό πόλεμο.

Μετά τα εγκύκλια μαθήματα, φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Διορίστηκε δάσκαλος στη Νάξο και το 1935 μετατέθηκε στο δημοτικό σχολείο Παροικιάς στο οποίο υπηρέτησε και ως διευθυντής μέχρι το 1961. Το 1938 παντρεύτηκε την Μικρασιάτισσα Σουσάνα Αζίζογλου, αποκτώντας τέσσερα παιδιά. Το 1961 υπηρέτησε στο 4ο δημοτικό σχολείο Αθηνών, μέχρι το 1969 όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Ο «δάσκαλος» όπως τον αποκαλούσαν, αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του παιδιού, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κατόρθωσε να προστεθούν στο δύο ακόμα αίθουσες διδασκαλίας στο σχολικό κτίριο Α. Συγγρού, για να μετριάσει το διδακτηριακό πρόβλημα.

Όταν κηρύχτηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος επιστρατεύτηκε και πολέμησε στην Αλβανία. Με το γυρισμό του στην Πάρο -από τον πόλεμο- επανίδρυσε τον προσκοπισμό, τον οποίο ο ίδιος είχε ιδρύσει προπολεμικά και εντάχθηκαν στο σώμα πολλά παιδιά, για να διδαχτούν αρχές, γνώσεις και αρετές. Διετέλεσε ψάλτης στην Εκατονταπυλιανή, στέλεχος του Συνδέσμου Παρίων «Η Εκατονταπυλιανή» και γενικά πέρα από την προσφορά του στην εκπαίδευση, ήταν ένας πολύπλευρος παράγοντας στη παριανή κοινωνία. Επίσης δημοσιογραφούσε στις τοπικές εφημερίδες και στο περιοδικό «Παριανά», και με τα κείμενα του, κυρίως εκπαιδευτικά, κοινωνικά, εθνικά, βοήθησε να φωτιστεί η ιστορία του νησιού μας.

Για τις πολλές υπηρεσίες που είχε προσφέρει στη τοπική εκκλησία και ιδιαίτερα στην Εκατονταπυλιανή, του απονεμήθηκε το 1997 η ύψιστη διάκριση ο «Σταυρός της Εκατονταπυλιανής».

(πηγές «Αναμνήσεις ενός Παριανού» του Παναγιώτη Πατέλλη). Η οδός του ξεκινάει από την οδό «Μαντώς Μαυρογένη», έως το «Ρέμα Φλόγα».

Χριστόδουλος Μαούνης

Μέλος της επιτροπής ονοματοδοσίας Παροικιάς