Οι πατριώτες αναζητούν ηγέτη | Του Γ. Δεκάριστου

Αναζητώντας στο μπαούλο των αναμνήσεων και στη βιβλιοθήκη μου, κάποια βιβλία των παιδικών μου χρονών για να διαβάζω στα παιδιά μου, βρήκα το «Αισώπου Μύθοι», έκδοση 1954. Οι μύθοι και η αλληγορικότητα τους, είναι επίκαιροι και διαχρονικοί, ιδιαίτερα σήμερα.

Ένας μύθος αναφέρει για «Τα Βατράχια αιτούνται Βασιλέα», συγκεκριμένα: Μια φορά και έναν καιρό, τα βατράχια (έλληνες υποψήφιοι πολιτικοί ή τοπικοί άρχοντες) ανικανοποίητα με την έλλειψη διακυβέρνησης στο έθνος τους, έστειλαν πρεσβεία στον Δία (προστάτιδες δυνάμεις-Ε.Ε) παρακαλώντας τον, να ορίσει βασιλέα. Ο Δίας, αντιλήφθηκε την χαζομάρα τους και περιορίστηκε να πετάξει ένα ξύλο (διατελέσαντες κυβερνώντες πολιτικοί δημαγωγοί και αυλοκόλακες) στη λίμνη τους.

Τα βατράχια τρομαγμένα από τον παφλασμό βούτηξαν στον πάτο. Στη συνέχεια, καθώς το κούτσουρο έπλεε ακίνητο, ξεθάρρεψαν και βγήκαν πάλι στην επιφάνεια. Με τα πολλά, έφτασαν τελικά σε τέτοιο σημείο περιφρόνησης, ώστε να καβαλάνε το κούτσουρο διασκεδάζοντας πάνω του. Επόμενο ήταν, σύντομα να δυσανασχετήσουν με την κατάσταση αναξιοσύνης: «Καλά, τι σόι βασιλιάς αδρανής είναι τούτος;». Έστειλαν, για δεύτερη φορά πρεσβευτές στον Δία και τον παρακάλεσαν να αλλάξουν κυβερνήτη, διότι ο πρώτος ήταν, υπερβολικά νωθρός. Τότε ο Θεός αγανάκτησε και τους έστειλε μια νεροφίδα (επιτρόπους, ΔΝΤ, Ε.Ε, Τρόικα, Θεσμούς), η οποία αμέσως τους άρπαζε τρώγοντας τα, έναν έναν. Αποσβολωμένα, στέλνουν τον Ερμή, να παρακαλέσει, να τα λυπηθεί ο Δίας. Ο οποίος απάντησε: «Από μόνα τους τα παθαίνουν! Αυτά μου ζήτησαν να τους αλλάξω Βασιλέα, ας τα βγάλουν πέρα μόνα τους!». Δίδαγμα: Πολλές φορές μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας!

Σήμερα, 10 χρόνια μετά την αίτηση βοήθειας του Γ. Παπανδρέου στο Δ.Ν.Τ έχουμε ή όχι την ευθύνη που διαχρονικά και εξωφρενικά παράλογα να επαναεμπιστευόμαστε ως πολίτες ανακυκλώσιμους ατέρμονα πολιτικούς; Οι οποίοι φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων κατά της ζωής και της περιουσίας εκατομμυρίων κατοίκων αυτής της χώρας ή/και ηθικοί αυτουργοί, ενεκρίνοντας με τη διατεταγμένη και συντεταγμένη ψήφο τους (βλ. Νόμος περί ευθύνης υπουργών, μνημόνια) στη Βουλή κυνικά κυβερνητικά εγκλήματα. Εννοείται ότι, ίδια πολιτική τακτική παρατηρείται σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Δεν νομίζω ότι, είναι αοριστολογία και παρελθοντολογία η αναφορά μου σε εγκλήματα. Δυστυχώς όμως, είναι μια ζοφερή πραγματικότητα.

Αυτά τα συμπτώματα, απελπίζουν ολοκληρωτικά τον δοκιμαζόμενο πολίτη, είναι η τέλεια νέκρωση των κοινωνικών αντανακλαστικών αντίδρασης στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Κάθε κοινωνικό σώμα ή ομάδα, έχει κάποιους θεσμικούς μπροστάρηδες, που τους τιμά (και τους αμείβει) ακριβώς για τις ευθύνες που διαχειρίζονται κυρίως σε κρίσιμες ώρες, σε περιπτώσεις γενικευμένης καταστροφής, πραγματικής συμφοράς. Συνεπώς αναζητούνται έλληνες ηγέτες πατριώτες με αρχές, αξίες και με ελληνικά ιδεώδη, που θα οδηγήσουν την χώρα στην αναγέννηση της, εμπνέοντας τους εκατοντάδες χιλιάδες αγαθούς πατριώτες που συμμετείχαν στα πρόσφατα συλλαλητήρια.

Συλλαλητήρια, που λοιδορηθήκαν από αυτούς τους εθνομηδενιστές (συμπολιτευόμενους - αντιπολιτευόμενους) που δε γεμίζουν προεκλογικά -πλέον!- υπόγειες αίθουσες πολυτελών ξενοδοχείων, ούτε και με τους κλακαδόρους και τους αυλικούς τους. Αποκαλώντας το πατριωτικό πλήθος ετερόκλητο όχλο και φασίστες… Επιβάλλεται αναζήτηση πατριωτικής φωνής, εκπροσωπώντας και προασπίζοντας τα εθνικά δικαιώματα με την υποχρέωση να διαφυλάξει την ελληνοκεντρικότητά μας. Όπως αυτή, έχει διαφυλαχθεί στο βάθος των αιώνων της ιστορίας μας. Γιατί, τότε δεν υπήρχαν σαλταδόροι, τυχάρπαστοι της πολιτικής με ιδιοτελή κριτήρια.

Επιτέλους, η λέξη φιλότιμο να αποκτήσει αξία και δυναμική εντός της χώρας και όχι μόνο στη μεταναστευτική ζωή των Ελλήνων. Το εθνικό εγχώριο φιλότιμο θα αναγεννήσει το πολιτικό προσωπικό και θα εμπνεύσει το παραγωγικό δυναμικό με αξιοπρέπεια. Λειτουργώντας, αδέκαστα και ανιδιοτελώς οι εξουσίες, θεσμοί, δομές, φορείς και πολίτες με εθνική ατομική ευθύνη. Εις το ακέραιον και εις ολόκληρον με επάρκεια και ακρίβεια να λειτουργούν και σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης.

Γιώργος Ε. Δεκάριστος

Οικονομολόγος-Λογιστής