Οι σωροί με τις μαύρες πέτρες | Του Δ. Καλανδράνη

Παρατήρησα στις πλατείες ορισμένων χωριών την ύπαρξη σωρών αποτελούμενων από μαύρες πέτρες σε μέγεθος γροθιάς. Ερώτησα περαστικούς να μου εξηγήσουν γιατί υπάρχουν αυτοί οι σωροί, αλλά όλοι δήλωσαν άγνοια.

Λίγες μέρες αργότερα, μια Κυριακή απόγευμα, ενώ τυχαίως περνούσα έξω από δημόσιο κτίριο ενός χωριού, είδα έναν άνθρωπο να βγαίνει από το κτίριο και να κατευθύνεται προς την πλατεία. Στο χέρι του κρατούσε μια μαύρη πέτρα την οποία έριξε πάνω στο σωρό.

Στη συνέχεια είδα άλλον έναν κύριο να κρατάει πάλι μια πέτρα και να την ρίχνει και αυτός πάνω στο σωρό. Συνολικά βγήκαν από το κτίριο εφτά άτομα, τέσσερις άνδρες και τρεις γυναίκες και οι εφτά έριξαν τις μαύρες πέτρες πάνω στο σωρό.

Το φαινόμενο αυτό μου εξήψε την περιέργεια και άρχισα να ρωτάω δεξιά και αριστερά μέχρι που τελικά έμαθα την αλήθεια: «Όταν λήγει η θητεία του ΔΣ ενός συλλόγου, πολλά μέλη  ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους». Ερευνώντας το θέμα συγκέντρωσα τις παρακάτω πληροφορίες: 

Τα  μέλη των απερχόμενων ΔΣ δε συνεχίζουν γιατί αισθάνονται ότι ο φόρτος εργασίας είναι μεγάλος και πιστεύουν ότι με τα δυο ή τέσσερα χρόνια θητείας έχουν εκπληρώσει το καθήκον τους προς την κοινωνία. Άλλος ένας σημαντικός λόγος που δεν επιθυμούν να θέσουν εκ νέου υποψηφιότητα είναι η απογοήτευσή τους από την συμπεριφορά του κόσμου που δεν αναγνωρίζει τις προσπάθειες τους.

Σε ερώτημα μου πώς αντικαθίστανται κάθε δυο ή τέσσερα χρόνια εφτά παλιά μέλη με καινούργια, μου απάντησαν ότι «υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την εξεύρεση νέων εθελοντών υποψηφίων γιατί έχουν εξαντληθεί τα αποθέματα. Επίσης, οι εθελοντές που θα ήθελαν να θέσουν υποψηφιότητα, βλέποντας τους προηγούμενους να ρίχνουν μαύρη πέτρα, φοβούνται ή απογοητεύονται. Ίσως και να τους εξυπηρετεί η δικαιολογία για να μην συμμετάσχουν».

Στο ερώτημα μου τι θα συμβεί αν δεν συγκεντρωθούν αρκετοί υποψήφιοι στις αρχαιρεσίες, μου απάντησαν ότι «η διαδικασία επαναλαμβάνεται την επόμενη και την μεθεπόμενη εβδομάδα. Αν δεν υπάρξουν υποψήφιοι, τότε ο σύλλογος θα βάλει λουκέτο, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ γιατί πάντα βρίσκονται εθελοντές να σώσουν την κατάσταση». Δεν μπόρεσα να αντέξω στον πειρασμό και ρώτησα πάλι:  «γιατί οι εφτά εθελοντές υποψήφιοι περιμένουν την τρίτη εκλογική διαδικασία  για να  βάλουν υποψηφιότητα;»και μου απάντησαν: «Οι άνθρωποι αυτοί δε θα έβαζαν  υποψηφιότητα. Αναγκάζονται να δεχτούν κάτω από την πίεση και την παρακίνηση συγχωριανών και φίλων».

Τότε έκανα την τελευταία μου ερώτηση: «Πέστε μου σας παρακαλώ, πώς είναι δυνατόν να παραχθεί έργο σε ένα σύλλογο όταν τα μέλη του ΔΣ συμμετέχουν κατόπιν πιέσεως, πράγμα που σημαίνει ότι ενώ αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν διάθεση, ξαφνικά την απόκτησαν όταν τους πίεσαν ή τους παρακίνησαν;». Μου απάντησαν: «Αφού δεν έχουμε άλλη λύση, τότε μας αρκεί αυτή».

Είχα και άλλη ερώτηση αλλά δεν την έκανα. Την αναφέρω τώρα: «Και πώς θα μεταφέρετε τους τόνους πέτρες σε δέκα χρόνια από σήμερα;». Και απαντώ για λογαριασμό τους: «Δεν θα τις πετάξουμε. Θα χτίσουμε ένα μνημείο με τις πέτρες βάζοντας μια από τις δύο επιγραφές: «Ενθάδε κείται ο εθελοντισμός του χωριού» ή «Μνημείο πεσόντων εθελοντών».

Δημήτρης Καλανδράνης