Όλα καλά... όλα ανθηρά | Του Π. Δημόπουλου

«Όλα καλά… όλα ανθηρά», ήταν μία από τις πολυακουσμένες ατάκες του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου, που τόσα δίδαξε και συνεχίζει να διδάσκει, ακόμα και σήμερα, δείχνοντας τον μέσο αισιόδοξο πολίτη εκείνης της εποχής, που εθελοτυφλώντας, ή από άγνοια, τα έβλεπε όλα όμορφα γύρω του.(παρόλα τα κακώς κείμενα της εποχής που διαδραματίζονταν γύρω του).

«Μωρέ δεν έχεις καθόλου τσίπα επάνω σου;», ρώταγε ο αξέχαστος Ορέστης Μακρής. Μια λέξη άγνωστη ίσως σήμερα, ή ξεχασμένη για τον Έλληνα πολίτη ή και πολιτικό του τόπου (που αν κάνεις γκάλοπ στους δρόμους λίγοι θα σου απαντήσουν τι σημαίνει η λέξη αυτή). Και συνέχιζε: «Λίγο φιλότιμο μωρέ… δεν έχεις καθόλου φιλότιμο;». Μία ακόμα λέξη καθόλα Ελληνική που τα λέει όλα. Που για να την μεταφράσεις σε όποια άλλη χώρα της υφηλίου, θα χρειαστείς πολλές προτάσεις. Μια λέξη που ενώ όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, την έχουμε αφαιρέσει σήμερα από το λεξιλόγιό μας, λες και ήταν ανακάλυψη του τότε σεναριογράφου. Ο άνθρωπος αυτός υποδυότανε τον αυστηρό οικογενειάρχη της εποχής, άνθρωπο με φιλότιμο όμως, που αντιδρούσε στα κακώς κείμενα και την ανηθικότητα της εποχής.

Το «θα  σας  εξαφανίσωμεν…», του Λ. Κωνσταντάρα στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», υποδυόμενος τον πολιτικό με τα πολλά «θα» που έδειχνε τις υποσχέσεις των πολιτικών με τα πολλά θα… (που συνεχίζονται μέχρι σήμερα ) και που μόνο ένας γάιδαρος μπορεί να διακόψει, άφησαν πολύ γέλιο στην τραγική κωμωδία της εποχής.

Το τραγικό όμως είναι ότι ο τραγέλαφος αυτός συνεχίζεται και στις μέρες μας, πολλά χρόνια μετά, χωρίς τίποτα να έχει αλλάξει, κρατώντας πάντα επίκαιρες τις ατάκες αυτές. «Σόδομα και Γόμορα», θα έλεγε η αείμνηστη Σαπφώ Νοταρά και μόνο ένα «μπουρλότο» θα διόρθωνε την κατάσταση καταστρέφοντας όλα (τα κακώς κείμενα) και ξεκινούσαμε πάλι από την αρχή με αρχές, ήθος, και φιλότιμο. Και το θλιβερό όλων, ότι ακόμα και στο νησί μας κάποιοι τα βλέπουν «όλα καλά… όλα ανθηρά», εθελοτυφλώντας προφανώς στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας. Και το λυπηρό είναι ότι τα άτομα αυτά, όχι μόνο είναι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού, αλλά και αναγνωρισμένα άτομα στην τοπική κοινωνία, που παίζουν σημαντικό ρόλο στα δρώμενα του νησιού μας.

Παλιός Ελληνικός κινηματογράφος λοιπόν, ακόμα και στις μέρες μας, που απ’ ότι φαίνεται θα είμαστε για πολλά χρόνια ακόμα, στο ίδιο έργο θεατές παρακολουθώντας τα ίδια σενάρια, με διαφορετικούς σκηνοθέτες.

Παναγιώτης Δημόπουλος