Νησιωτικότητα και "εξαΰλωση"

Η αντιμετώπιση που έχουν τα νησιά μας τις περισσότερες φορές από την εκάστοτε κρατική εξουσία, είναι σαφώς με το σκεπτικό «τι ζητούν τώρα οι χωριάτες;».

Αυτή την αντιμετώπιση τη βρίσκουμε μπροστά μας σε κάθε «επαφή» μας με την εξουσία. Από την άλλη θεωρούν (όλοι αυτοί) ότι είμαστε μία κοινωνία που δεν ξέρουμε που πάνε τα τέσσερα και μασάμε κουτόχορτο.

Θυμάμαι με χαμόγελο τότε που οι υπεύθυνοι των τομέων υγείας δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι μεταξύ Πάρου και Αντιπάρου υπάρχει θάλασσα και δεν μπορεί ένας γιατρός να είναι εφημερία και στα δύο νησιά. Ακόμα με πιο μεγάλο χαμόγελο θυμάμαι κάποιες άλλες παρόμοιες καταστάσεις όταν δεν μπορούσαν κάποιοι άλλοι υπεύθυνοι να κατανοήσουν ότι η ακτοπλοϊκή σύνδεση μεταξύ των νησιών των Κυκλάδων δεν είναι εύκολη και για να πας από το ένα νησί στο άλλο τις περισσότερες φορές ήθελες μέρες και αρκετό χρήμα για τη διαμονή σου εκεί. Κοιτούσαν τα νησιά στο χάρτη και δεν μπορούσαν π.χ. να καταλάβουν γιατί για να πας σε μία δημόσια υπηρεσία στη Σύρο, μπορείς να θέλεις και 3-4 μέρες (Μου έχει τύχει να φύγω για δικαστική υπόθεση Τρίτη μεσημέρι από την Πάρο και να επιστρέψω Σάββατο πίσω. 

Η υπόθεση ήταν για την Παρασκευή, πλοίο δεν είχε Τετάρτη – Πέμπτη, έφυγα λοιπόν από Τρίτη, Παρασκευή που ήταν το δικαστήριο, το πλοίο έφευγε την ώρα της εκδίκασης της υπόθεσης και τελικά αναγκάστηκα να επιστρέψω το Σάββατο!). Όταν ανέφερε την «Οδύσσεια» μου σ’ ένα «χαρτογιακά» δημόσιας υπηρεσίας, μπήκε μέσω ιντερνέτ στο χάρτη της Ελλάδος και μου απάντησε: «Μα αφού είναι δίπλα-δίπλα τα νησιά, εσύ γιατί έκανες μία εβδομάδα;». Προφανώς και θα έπρεπε να αρχίσω τα «γαλλικά», αλλά απλά χαμογέλασα και έφυγα.

Παρόμοια παραδείγματα για την ανοησία του ανάλγητου κράτους μπορούμε να αναφέρουμε πολλά. Άντε να εξηγήσεις ότι ζεις σε νησί και όταν δεν υπάρχει κάποια ειδικότητα γιατρού που ζητάς, η μόνη λύση είναι να ξενιτευτείς στην Αθήνα.  

Δε ζεις π.χ στην Κυψέλη και αν δεν βρεις γιατρό στη γειτονιά σου πας μία βόλτα μέχρι τα Πατήσια. Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο στάθηκε το «κόψιμο» τμημάτων μάθησης από το ΕΠΑΛ Πάρου. Κατανοώ να κόψουν ολιγομελή τμήματα από αστικά κέντρα λόγω μικρού αριθμού μαθητών. Δεν έχει π.χ. τμήμα πού θέλει ο μαθητής στη Νίκαια, ε ας πάει στον Κορυδαλλό. Δε χάθηκε ο κόσμος. Αλλά τι γίνεται βρε κρατικοδίαιτα «βλήματα» όταν αυτό συμβαίνει σ’ ένα νησί; Εντάξει, ξέρουμε ότι τα περί νησιωτικότητας τα έχετε γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων σας και μας θυμόσαστε μόνο όταν είναι να εισπράξετε.

Το μαθητή του ΕΠΑΛ τον σκεφτήκατε καθόλου ή είναι και αυτός στη λογική ΣΥΡΙΖΑ «μείον δύο από εδώ, μείον τρία από εκεί, εμείς να παραμείνουμε κυβέρνηση!».

Δ. Μ. Μ.