Ένας υπέροχος άνθρωπος | Του Χαρ. Μαλινδρέτου

Ίσως το επίθετο «υπέροχος» και να μη χρειάζεται. Ένας άνθρωπος, με νου και ψυχή, είναι πάντα ένας υπέροχος άνθρωπος.

Τον τελευταίο καιρό έκαμα ένα ξεχωριστό ταξίδι. Ένα ταξίδι πρωτόγνωρο για μένα, ίσως και επικίνδυνο. Ένα ταξίδι, που οι περισσότεροι δεν θέλουμε να έχουμε κατά νου, αλλά όταν έλθει η ώρα τακτοποιούμε στις βαλίτσες τα συναισθήματά μας και θορυβημένοι προσπαθούμε να μάθουμε όσα μπορούμε περισσότερα… Κι όμως, αν κάθε μέρα έχουμε κατά νου το θέμα της υγείας μας, μπορούμε να αποφύγουμε, τις περισσότερες φορές, την οδυνηρή εμπειρία της διαδικασίας της θεραπείας.

Έλαχε λοιπόν και σ’ εμένα ο κλήρος  να κάμω αυτό το ταξίδι. Σύμβουλος δίπλα μου ο φίλος στρατιωτικός γιατρός καρδιολόγος Αλέξανδρος Γαρδικιώτης. Έτσι, στο ταξίδι μου αυτό δεν ήμουν μόνος, αν και πολλές φορές ντράπηκα για τον εαυτό μου διαπιστώνοντας πόσο λίγη ψυχική δύναμη είχα απέναντι στο πρόβλημα. Όμως ο φίλος γιατρός δίπλα μου αναπλήρωνε την έλλειψη, δίνοντας μου δύναμη και κουράγιο. Τελικά όλα πήγαν καλά, δεν χρειάστηκε επέμβαση και το ταξίδι έλαβε τέλος.

Όμως το σημαντικότερο ήταν η ωφέλεια που αποκόμισα και αποκομίζει ο καθένας μας μετά από ένα τέτοιο γεγονός. Γιατί όλοι νομίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί να περάσουμε κάποια πόρτα νοσοκομείου, ότι αυτά είναι για τους άλλους και δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο σ’ εμάς. Ο μεγάλος Γκάντι έχει πει ότι η ανοησία του ανθρώπου είναι τέτοια, ώστε σε όλη του τη ζωή προσπαθεί να κερδίσει χρήματα σε βάρος της υγείας του και όταν τη χάσει ξοδεύει όλα αυτά τα χρήματα που κέρδισε, που δυστυχώς όμως… δεν φτάνουν! Προσωπικά δεν κέρδισα στη ζωή μου χρήματα, αλλά δεν έδωσα κιόλας την προσοχή που χρειάζονταν στη διαφύλαξη του πολυτιμότερου δώρου που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους. Μια εμπειρία ήταν κι αυτό. Άλλωστε εμπειρία είναι αυτό που λένε οι άνθρωποι για να σκεπάσουν και να δικαιολογήσουν τα μεγάλα τους λάθη!...

Τελειώνοντας, είμαι υποχρεωμένος να πω δύο λόγια για το συνοδοιπόρο φίλο μου στο πρόσφατο απρόσμενο ταξίδι μου. Ήταν ευλογία να έχω δίπλα μου έναν Άνθρωπο που γνώριζε τον πόνο και ήταν στη διάθεση του συνανθρώπου του μέρα και νύχτα. Προσπαθούσε να θεραπεύσει πρώτα την ψυχή από τις φοβίες και το άγχος και ύστερα το σωματικό πρόβλημα. Ήξερε καλά ότι η ταλαιπωρία του ασθενούς έχει να κάνει, τις περισσότερες φορές, με την ψυχική καταπόνηση, το φόβο και την άγνοια…

Σ’ ευχαριστώ, φίλε Αλέξανδρε,  γιατί μου έδωσες δύναμη, που δεν είχα μέχρι τώρα καταλάβει ότι είχα!

Σ’ ευχαριστώ, φίλε Αλέξανδρε, γιατί στη ζωή σου έμαθες να μεταγγίζεις ζωογόνο ψυχική δύναμη στους συνανθρώπους σου, κατά θεϊκή παραχώρηση, πιστός εργάτης του καθήκοντος στον όρκο του θείου Ιπποκράτη!

Χαράλαμπος Γ. Μαλινδρέτος