Περί παρελάσεων | Του Δ.Μ.Μ.

Όπως σε κάθε εθνική επέτειο, έτσι και φέτος, έχουμε ξεκινήσει διάφορες δαιδαλώδεις σκέψεις για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Γιατί είναι υποχρεωτικές οι παρελάσεις; Γιατί είναι απαραίτητες οι ημέρες της εθνικής μνήμης; Γιατί να σηκώσουν τη σημαία οι αλλοδαποί; Γιατί αυτό, γιατί εκείνο;

Έχω γράψει πριν χρόνια την παρακάτω ιστορία, αλλά νιώθω την υποχρέωση να τη γράψω και πάλι. Θα ήμουν δεκάχρονο παιδάκι, όταν με πήγε η μητέρα μου να παρακολουθήσω τη στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που έβλεπα αλλοδαπούς ευέλπιδες να παρελαύνουν. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γύρευε ένας έγχρωμος αλλοδαπός στη δική μας παρέλαση. Πολλά χρόνια μετά, η απορία μου λύθηκε όταν συνομίλησα μ’ έναν καθηγητή της σχολής ευελπίδων. Μου εξήγησε ότι οι αλλοδαποί ευέλπιδες που στη συνέχεια γίνονται αξιωματικοί στις πατρίδες τους, αποτελούν τους μεγαλύτερους πρεσβευτές της χώρας μας. Το διαπίστωσα και ο ίδιος το 1990 όταν επισκέφτηκα το Σουδάν και γνώρισα ένα υψηλόβαθμο στέλεχος εκείνης της χώρας, που είχε αποφοιτήσει ως εύελπις από την Ελλάδα. Ήταν τόσο Ελληνολάτρης που θα μπορούσαμε άνετα να τον χαρακτηρίσουμε και «ψώνιο»...

Θεωρώ ορθό τη σημαία να μπορεί να την κρατά στις παρελάσεις και τις ημέρες εθνικής μνήμης και ένας αλλοδαπός, υπό έναν απαράβατο νόμο. Να είναι γνώστης της ελληνικής ιστορίας, να το θέλει και να το κάνει συνειδητά. Δηλαδή, τη σημαία να την κρατά αυτός-ή, που έχει συνείδηση της πράξης του και όχι αυτός που λύνει άνετα μία μαθηματική εξίσωση ή του έτυχε ο κλήρος... Συνεπώς, για την παρέλαση να μετέχουν εκείνοι που επιθυμούν να συμμετέχουν σ’ αυτές τις τελετές.

Το να έχει κάποιος διαφορετική άποψη δεν είναι κακό. Είναι μάλλον αναγκαίο. Αλλά το να παίζεις με την νοημοσύνη εκατομμυρίων ελλήνων –με την άρνηση στο γεγονός-, είναι προσβλητικό. Οι παρελάσεις και οι εκδηλώσεις μνήμης είναι φόρος τιμής σ’ ένα γεγονός και η πατριωτική έκφραση ενός λαού. Έστω και ένας μαθητής, να θέλει να κάνει παρέλαση ή να μετέχει σε ανάλογες εκδηλώσεις για να τιμήσει τους προγόνους του, ουδείς έχει το δικαίωμα να το αρνηθεί. Στην παρέλαση και στις εκδηλώσεις εθνικής μνήμης συμμετέχει αυτός που θέλει, και όχι αυτός που υποχρεώνεται.

Η ημέρα π.χ. της Εθνικής Αντίστασης είναι μία από τις μεγαλύτερες ημέρες μνήμης του ελληνικού έθνους. Είναι η ανάμνηση της ημέρας που απέδειξε ότι η ρωμαλεότητα δεν είναι θέμα οπλισμού και αριθμητικής δύναμης του στρατού. Είναι θέμα πιστεύω και πίστης στην ελευθερία.

Υ.Γ. Ουδέποτε κατάλαβα γιατί τη σημαία στις εθνικές επετείους έπρεπε να την κρατούν μόνο οι αριστούχοι μαθητές. Δηλαδή σ’ έναν πόλεμο οι μετεξεταστέοι δε θα κληθούν να υπηρετήσουν ή απαγορεύεται να συμμετέχουν σε ανδραγάθημα;

Δ.Μ.Μ.