Παριανές Μνήμες: Αμόλα Καλούμπα...

PARIANES_MNHMES.jpg

Ώρες ατελείωτες περιμέναμε κάτω από τη κορδέλα του Αγγελή, του Σπανού, του Κυριαζάνου, κ.α. για να πάρουμε τρία ξυλάκια ισοπαχή, με μήκος 60 με 80 εκατοστά ή και παραπάνω, για να φτιάξουμε τον χαρταετό μας. 

Μερικές φορές, τύχαινε να έχει ρόζο και φοβόμαστε ότι θα σπάσει, αλλά ντρεπόμαστε να το πούμε στους μαραγκούς. Άλλοτε πάλι αντί για ξυλάκια, κόβαμε (με λίγωση πάντα, για να τα ’χουμε και τον επόμενο χρόνο) ίσια καλάμια, που τα ανοίγαμε στη μέση για να μειώσουμε το βάρος. Τα δέναμε στο κέντρο μεταξύ τους πολύ σφικτά με σπάγκο, αφήνοντας μισό μέτρο να κρέμεται. 

Στην άκρη του κάθε ξύλου δέναμε πολύ σφικτά το σπάγκο και στη συνέχεια τον περνούσαμε περιμετρικά γύρω από κάθε ξυλαράκι, σε μία εγκοπή που είχαμε κάνει με μαχαιράκι. Έπρεπε να προσέξουμε να έχουν ίσες αποστάσεις τα ξυλαράκια μεταξύ τους και να κάνουν εξάγωνο. Στη συνέχεια προμηθευόμασταν λαδόκολλα ή μεγάλη πλαστική σακούλα, πάνω στην οποία προσαρμόζαμε το σκελετό αφήνοντας ένα περιθώριο πέντε πόντους περιμετρικά το οποίο γυρίζαμε και κολλούσαμε, αγκαλιάζοντας το σπάγκο. Πολλές φορές για κόλλα χρησιμοποιούσαμε νερό με αλεύρι. 

Τον διακοσμούσαμε με ζωγραφιές ή αυτοκόλλητα, αλλά με προσοχή για να μην βαρύνει. Στα δύο κάτω άκρα δέναμε σπάγκο για την ουρά. Εδώ, το τρίγωνο που θα σχημάτιζε ο σπάγκος με το κάτω μέρους του χαρταετού, έπρεπε να είναι ίδιο με το τρίγωνο που σχημάτιζαν τα δύο ξυλάκια του κάτω μέρους προς το κέντρο. 

Η ουρά έπρεπε να είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από το μέγεθος του χαρταετού, για να πετάει καλύτερα. Την ουρά τη φτιάχναμε από εφημερίδες ή χρωματιστά χαρτιά κομμένα λωρίδες, μήκους 20 εκατοστών και τα δέναμε στο σπάγκο σε ανάλογη απόσταση. Όταν είχε δυνατό αέρα προσθέταμε κι άλλη ουρά. Σε δύσκολες περιπτώσεις χρησιμοποιούσαμε και δίκτυ ψαρέματος, αλλά άμα έπεφτε γέμιζε φρύγανα και βάραινε ο χαρταετός. 

Το σημαντικότερο σημείο που ήθελε μαστοριά ήταν τα ζύγια. Δέναμε στα δύο πάνω άκρα σπάγκο, που τον ενώναμε με αυτόν που αφήσαμε στην αρχή από το δέσιμο των ξύλων στο κέντρο. Στο σημείο της ένωσης δέναμε την καλούμπα μας. Τα ζύγια έπρεπε να σχημάτιζαν ένα ισοσκελές τρίγωνο. Μερικές φορές και αφού είχε σταθεροποιηθεί ο χαρταετός, σε χαρτονάκια γράφαμε μηνύματα, τους κάναμε μια σχισμή, τα περνούσαμε πάνω στην καλούμπα και τα χαζεύαμε να τρέχουν ψηλά στον ουρανό.  

Αμόλα καλούμπα… και ματώναμε τα δάχτυλα μας, τραβώντας προς τα πίσω το νάιλον σπάγκο, για να πάρει ύψος. Τους χαρταετούς τους έλεγαν οι παλαιότεροι και «στεφανωτό» ή «σαΐτα», που είχαν σχήμα διαφορετικό.

Δεν πετάγαμε ποτέ αετό με βροχή και πάντα μακριά από καλώδια της ΔΕΗ. Φυσικά υπήρχαν και στο εμπόριο χαρταετοί φτιαγμένοι από τεχνίτες, όπως: ο μπάρμπα Κώστας ο κουτσός, ο Νικήτας ο Κλαδάκης, ο κυρ-Μανώλης ο Δενέγρης, ο Μερτζάνης, κ.α.  Άγιος Φωκάς, Κρωτήρι, Καλάμι, Λιβάδια, Άγιοι Ανάργυροι, Κακάπετρα, Παρασπόρος, κ.α. έσφυζαν από κόσμο για τα καθιερωμένα κούλουμα και τις αερομαχίες των χαρταετών στον ουρανό. 

Θυμάμαι μια φορά ήμασταν για κούλουμα στον Άγιο Φωκά, ο καιρός ήταν ευνοϊκός για χαρταετό. Ο χαρταετός μου, εκείνη τη μέρα φάνηκε να έχει τα κέφια του με σταθερό πέταγμα χωρίς κύκλους και κοιλιές. Αφού τέλειωσε η πρώτη καλούμπα, έβαλα τη δεύτερη και σκέφτηκα να βάλω και τρίτη αλλά δεν είχα. Έψαξα στα κελιά της εκκλησίας βρίσκοντας μία που τη συμπλήρωσα, αλλά δυστυχώς ήταν καμένη. Αποτέλεσμα να κοπεί και ο αετός να καταλήξει προφανώς στη θάλασσα. 

Ήταν τόσο ψηλά που νόμιζα ότι θα τον έβρισκα στη στεριά μεταξύ Αγίας Άννας και Σουβλιάς, το απόγευμα που γυρίσαμε, πήρα το ποδήλατο κι έψαξα, μα μάταια.        

Πηγές: Αρχείο Μαούνη Α. Χριστόδουλου 

Χριστόδουλος Α. Μαούνης