Η επανάσταση των εθελοντών | Του Δ. Καλανδράνη

Μια φορά και έναν καιρό, σ’ ένα νησί κάπου στο Αιγαίο, οι εθελοντές των διαφόρων συλλόγων αποφάσισαν να κατέβουν σε απεργία. Ο λόγος: Η αδιαφορία των πολιτών να ενισχύσουν τις πολιτιστικές δράσεις τους. 

Ο δήμος, από την πλευρά του, τους έδινε ψίχουλα  για ορισμένες εκδηλώσεις-πανηγύρια όπου εμφανιζόταν και ως συνδιοργανωτής. Οι εθελοντές ζητούσαν από τους συμπολίτες τους να τους ενισχύσουν οικονομικά για δράσεις που αφορούσαν  τον αθλητισμό, την επιμόρφωση, τις τέχνες, το περιβάλλον, καθώς τα έσοδά τους ήταν πενιχρά και αναγκαζόντουσαν να εισπράττουν χρήματα από τα μέλη των ομάδων τους για να καλύψουν τα έξοδά τους.

Εντύπωση έκανε το γεγονός ότι ενώ οι κάτοικοι του νησιού ήταν υπερήφανοι για τις ομάδες ποδοσφαίρου, τις χορωδίες, τις θεατρικές ομάδες και τα χορευτικά συγκροτήματα που έφεραν και το όνομα του χωριού τους, αδιαφορούσαν να συνεισφέρουν για τη συντήρησή τους. Επιπλέον, δεν παρέλειπαν να έχουν και απαιτήσεις και πολλές φορές να ασκούν και αρνητική κριτική. Έτσι λοιπόν οι εθελοντές αποφάσισαν να κατεβάσουν τα ρολά. Ήρθε το καλοκαίρι και δεν πραγματοποιήθηκε καμία εκδήλωση και δε λειτούργησαν τα διάφορα τμήματα των συλλόγων. Ο δήμος προσπάθησε σε συνεργασία με τις κοινότητες να καλύψει το κενό, αλλά  τίποτα δε γινόταν χωρίς τη συμμετοχή των εθελοντών.

Οι επισκέπτες διαμαρτυρήθηκαν διότι δεν υπήρχαν πολιτιστικές δράσεις και εκδηλώσεις, πράγμα που ανησύχησε το 90% του νησιού που είχαν συμφέρον από τους τουρίστες. Συστάθηκαν επιτροπές για να μεταπείσουν τους εθελοντές, οι οποίοι όμως ήταν αμετακίνητοι στο ξεκάθαρο αίτημα τους: «Χρειαζόμαστε χορηγίες από τους επαγγελματίες που δόξα τω Θεώ δεν επηρεάστηκαν από την κρίση.

Επίσης, οι κάτοικοι του νησιού οφείλουν να καταβάλουν μια ελάχιστη εισφορά τον χρόνο για να μπορέσουν να λειτουργήσουν αξιοπρεπώς όλες οι ομάδες δράσης. Είναι άδικο όλοι να επωφελούνται από τις προσπάθειες των εθελοντών χωρίς να συνεισφέρουν». Οι επιχειρηματίες άρχισαν να το συζητούν ενώ οι κάτοικοι επέμεναν να μην πληρώνουν τίποτα.

Έτσι. πέρασαν μήνες χωρίς να γίνει καμία πολιτιστική δράση ή εκδήλωση. Τότε οι κάτοικοι αντιλήφθηκαν ότι η αποχή των εθελοντών θα είχε αντίκτυπο όχι μόνο στον τουρισμό αλλά και στα παιδιά τους, καθώς η μόνη τους απασχόληση τώρα  ήταν τα φροντιστήρια, η τηλεόραση και τα κινητά. Ο δήμος κι αυτός θορυβήθηκε γιατί με τις επερχόμενες εκλογές έχανε το πλεονέκτημα της βιτρίνας των εκδηλώσεων.

Έτσι δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει τις δράσεις των εθελοντών. Από την πλευρά τους οι κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων και όσων διέθεταν θερινή κατοικία, συμφώνησαν να συνεισφέρουν 50 ευρώ τον χρόνο για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους και σε αυτούς τους ίδιους προγράμματα πολιτισμού. Έτσι και έγινε. Τα 3000 νοικοκυριά του νησιού που δεν ανήκαν στην κατηγορία των οικονομικά αδύναμων, συγκέντρωσαν το ποσό των 150 000 ευρώ, τα οποία μοιράστηκαν αναλογικά στους συλλόγους. Δυο κάτοικοι μάλιστα φιλοτιμήθηκαν και χάρισαν από ένα οικόπεδο για την ανέγερση πολιτιστικού κέντρου.

Οι επαγγελματίες με τη σειρά τους χρηματοδότησαν και αυτοί τις εκδηλώσεις για τη διασκέδαση των τουριστών, ενώ ο δήμος εξασφάλισε ετήσιο κονδύλι για τις πολιτιστικές δράσεις των εθελοντών και έτσι επήλθε τάξη στο θέμα και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Κι απ’ τα δικά μας.

Δημήτρης Καλανδράνης