Διοικητικοί παράγοντες των ομάδων | Του Π. Κένερ

Η ποδοσφαιρική ομάδα δεν είναι κάτι το απρόσωπο. Είναι μια ομάδα που αποτελείται από: Ποδοσφαιριστές, προπονητές, διοικητικούς παράγοντες, φίλαθλους

Το επίπεδο των ποδοσφαιριστών συγκρινόμενο με αυτό της προηγούμενης εικοσαετίας, έχει ανέβει και ποδοσφαιρικά, αλλά και ποιοτικά. Το FAIR  PLAY κυριαρχεί και σίγουρα οι κάποιες στιγμές βίας που έρχονται στο μυαλό μας, δε γίνεται να λείψουν ποτέ, αλλά είναι σίγουρα λιγότερες από το παρελθόν. Μπορούμε λοιπόν κάλλιστα να μιλήσουμε για ποιοτική αναβάθμιση, που φυσικά έχει πολλά περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης.

Το επίπεδο των προπονητών, συγκρινόμενο και αυτό με της προηγούμενης εικοσαετίας, είναι όχι τόσο αναβαθμισμένο όσο θα έπρεπε να ήταν. Επειδή είναι τεράστιο κεφάλαιο, που χρήζει ειδικής ανάλυσης, σταματώ εδώ. Σίγουρα όμως μιλάμε και σ’ αυτή τη περίπτωση για ποιοτική αναβάθμιση που φυσικά έχει ακόμα τεράστια περιθώρια βελτίωσης.

Το επίπεδο των παραγόντων; Αν εξαιρέσουμε τους λίγους εναπομείναντες στα ερασιτεχνικά σωματεία, που η ετήσια επιχορήγηση κάθε σωματείου δεν φθάνει κυριολεκτικά ούτε για τις πορτοκαλάδες του Α’ ημιχρόνου και που συνέχεια βάζουν το χέρι στη τσέπη, ή «ζητιανεύουν» για τα έξοδα της ομάδας τους, τότε από κει και έπειτα… το χάος. Και δεν ομιλώ για τους επαγγελματίες παράγοντες. Οι επαγγελματικές ομάδες είναι Α.Ε. και είναι, έστω κι αν δεν μας αρέσει από ρομαντικής άποψης, φυσιολογική εξέλιξη.

Με τους ερασιτέχνες παράγοντες τι γίνεται; Κουράζονται και αποχωρούν. Ταλαιπωρούνται, ειδικά από την τέταρτη ομάδα, των φιλάθλων, που θα αναφερθώ αμέσως μετά, και αποχωρούν. Κουράζονται για να επιτελέσουν έργο ζωής και προσφοράς στην κοινωνία μας, υποβαθμίζεται ο ρόλος τους και αποχωρούν. Θα μπορούσα να γράψω πολλές προτάσεις ακόμη που θα τελείωναν με τη λέξη αποχωρούν.

Κάτι πρέπει να γίνει όμως. Ποιος θα στηρίξει αυτούς τους ανθρώπους; Τους ανθρώπους που γεμίζουν σε ένα χώρο 100Χ80 μέτρων (τόσο είναι περίπου ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο) 70, 80 και 120 παιδιά. Που αν αυτοί οι άνθρωποι εξαφανισθούν, τα ναρκωτικά θα πωλούνται στα περίπτερα και στις παιδικές χαρές.

Όλοι συνομολογούμε πτώση ηθών και αξιών και ελάχιστοι βοηθούν τους παράγοντες των ομάδων, που συντηρούν στις κυψέλες των ομάδων τους την ηθική και την αξία.

Βοηθήστε λοιπόν όλοι, ας βοηθήσουμε λοιπόν όλοι, αυτούς τους ανθρώπους, τους εναπομείναντες παράγοντες και ας δώσουμε και κίνητρα σε νέους να ασχοληθούν με το αντικείμενο του παραγοντισμού. Ας εκμεταλλευτούμε την αγάπη τους και το μεράκι τους για το ποδόσφαιρο και ας τους δώσουμε τα εφόδια να δημιουργήσουν. Γιατί όταν αγαπάς και έχεις μεράκι για κάτι, σχεδόν πάντα δημιουργείς.

Και αν η τελευταία μου παράγραφος είναι έκκληση βοήθειας προς τον καθένα μας, προς τους ανθρώπους της πολιτείας, πολιτικούς – περιφερειακούς – δημοτικούς παράγοντες, δεν είναι απλά έκκληση. Δεν είναι καν προτροπή. Είναι υποχρέωση. Όσο επενδύουμε στον αθλητισμό τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα πετυχαίνουμε. Και φυσικά δεν εννοώ στον πρωταθλητισμό. Το 1/000 των παιδιών μας είναι ικανό να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ. Το 999/000 όμως θα γίνουν οι αυριανοί πολίτες αυτού του τόπου, αυτής της πόλης, αυτής της χώρας.

Η τελευταία υποομάδα της ομάδας, όπως ήδη ανέφερα, είναι οι φίλαθλοι. Ποιοι φίλαθλοι θα μου πείτε και δεν έχετε άδικο. Οπαδοί υπάρχουν πια. Τους φίλαθλους μάλλον πρέπει να τους αναθέσουμε στους οικολόγους γιατί τείνουν να γίνουν είδος προς εξαφάνιση.

Αυτή τη στιγμή, όταν έγραφα το παρόν, σταμάτησα το γράψιμο, διάβασα αυτό που έγραψα για τους φίλαθλους και ήμουν έτοιμος να το διαγράψω. Ο λόγος; Είναι άδικο. Οι φίλαθλοι είμαστε περισσότεροι από τους οπαδούς. Απλά κάπου φταίμε και εμείς γιατί δεν απαντήσαμε, με το δικό μας τρόπο φυσικά, στην βία των οπαδών. Συνθηκολογήσαμε. Και η βία που δεν καυτηριάζεται, δεν καταδικάζεται, δε παρεμποδίζεται, αλλά αντίθετα, το κοινωνικό σύνολο την ανέχεται και την επαινεί και την επιβραβεύει, αυτή η βία θεριεύει αυτή η βία ενισχύεται.

Το μυαλό όμως καταγράφει και συγκρατεί τα πάντα. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Η παιδεία είναι εκείνη που μπορεί να ξεχωρίσει και όταν δεν υπάρχει καταλαβαίνουμε τι περνάει μέσα στο κάθε άτομο.

Ας βοηθήσουμε λοιπόν, ο καθένας με τον τρόπο του, τους παράγοντες των ομάδων να φέρουν τα 1000 παιδιά στο γήπεδο. Δεν γίνεται και τους 999, αλλά σίγουρα τους περισσότερους από αυτούς θα τους κάνουν καλούς φίλαθλους. Ο ένας δε από τους 1000, θα μας κάνει όλους εθνικά υπερήφανους.

Πέτρος Κένερ

Καθηγητής – προπονητής ποδοσφαίρου

ΠΗΓΗ: Έντυπη έκδοση «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ