Περιφερειακός Παροικιάς: Το δένδρο που πληγώναμε... | Του Δ.Μ.Μ.

View fullsize

Μερικές καταστάσεις στο νησί εξακολουθούν να μας πληγώνουν. Υπάρχουν θέματα τα οποία θα μπορούσαν να έχουν λυθεί εδώ και καιρό αλλά…

Δεν είναι δυνατόν π.χ. να μην έχει δοθεί ακόμα λύση σ’ ένα κύριο ζήτημα ασφάλειας όπως είναι η ολοκληρωτική πεζοδρόμηση του περιφερειακού δρόμου Παροικιάς. Είναι ένα θέμα που έχει «αποσυρθεί» από την επικαιρότητα κυρίως λόγω της μερικής πεζοδρόμησης που πραγματοποιήθηκε τα δύο τελευταία χρόνια.

Τόσα και τόσα χρόνια ακούμε για τη διευθέτηση του υφιστάμενου προβλήματος. Ακόμα όμως η κατάσταση παραμένει προβληματική. Το θέμα δεν «πουλάει» πλέον, όπως παλαιότερα. Ακόμα και οι δημοτικοί συνδυασμοί πλειοψηφίας και μειοψηφίας το έχουν κυριολεκτικά ξεχάσει! Αρκέστηκαν οι περισσότεροι με το «μπάλωμα».

Αφήνω στην άκρη ότι ακόμα και η μερική πεζοδρόμηση που υπάρχει δεν αφορά και τις δύο πλευρές του δρόμου (παγκόσμια πατέντα). Προφανώς αρκεί στη μία πλευρά του δρόμου και μάλλον οι διαβάτες πρέπει να πηγαίνουν μόνο στην πλευρά που υπάρχει πεζόδρομος. Κάτι ανάλογο μόνο στην πρωτεύουσα Πόθια της Καλύμνου έχω δει.

Όμως και σε αυτά τα πεζοδρόμια που υπάρχουν στον περιφερειακό δρόμο Παροικιάς, η κατάσταση δεν είναι καλή. Και τι εννοώ με αυτό. Εκεί ιδιαίτερα που υπάρχει πεζοδρόμηση -και έγινε τα παλαιότερα χρόνια- η κατάσταση δεν είναι αυτή που πρέπει. Τα περισσότερα τετραγωνικά μέτρα της πεζοδρόμησης έχουν μεταβληθεί σε χώρους στάθμευσης οχημάτων.

Στις περισσότερες εξ αυτών των περιπτώσεων έχουν υποστεί με διάφορους τρόπους παρεμβάσεις από τα καταστήματα, τα οποία τα έχουν μετατρέψει σε χώρους υποδοχής των εποχούμενων πελατών τους!

Αλλού θα δεις να έχουν γίνει ράμπες για τη διευκόλυνση ανάβασης και κατάβασης των οχημάτων κι αλλού θα δεις να έχουν τοποθετηθεί αυθαίρετα μεγάλες γλάστρες για να μένει κενός ο χώρος, και να μην κρύβει τις προθήκες των καταστημάτων κάθε μορφής. Συν όλα αυτά θα δούμε ότι κάποιες εξ αυτών των επιχειρήσεων λειτουργούν τα πεζοδρόμια ως πλυντήριο για τα οχήματά τους με αποτέλεσμα τη συσσώρευση ακάθαρτων υδάτων σε κάθε γωνιά.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι που έχουν τη μύγα και μυγιάζονται... διαβάζοντας αυτό το άρθρο θα πουν: «Μα τι γράφεις; Τι να κάνουμε δηλαδή;». Με λίγα λόγια θεωρούν και τον εξωτερικό δημόσιο χώρο μία επέκταση της επιχείρησής τους, όπου εκεί μπορούν να κάνουν το οτιδήποτε, άσχετα αν αυτός ο χώρος είναι χαρακτηρισμένος ως ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ

Ομοιάζουν απόλυτα ως εκείνους που ενοικιάζουν αιγιαλούς για εκμετάλλευση και θεωρούν την παραλία ιδιοκτησίας τους. Το τελευταίο το έχω ακούσει κατά καιρούς από ενοικιαστές παραλιών, που είτε το έχουν πει δημόσια σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, είτε το έχουν γράψει σε μέσα μαζικής δικτύωσης. «Η παραλία μου», λένε! (Ναι, στην άφησε ο παππούς σου κληρονομιά!).

Παραβατικότητα, παραβατικότητα, παραβατικότητα. Μετά βέβαια, όταν βρεθούμε με τους φίλους μας, ρίχνουμε και από μία αμπελοφιλοσοφία και κριτική για τα στραβά αυτού του τόπου. Με την ίδια βέβαια λογική άλλοι «κόβουν» δρόμο εποχούμενοι από τους πεζόδρομους του παραδοσιακού οικισμού, άλλοι πετούν τα σκουπίδια τους έξω από τους κάδους, άλλοι νομίζουν ότι οι δρόμοι πέριξ του λιμανιού είναι πάρκινγκ για τα ενοικιαζόμενα οχήματα και η υπόθεση πάει λέγοντας…