Η Ευρώπη στους δρόμους, οι Έλληνες στον καναπέ! | Του Δ.Μ.Μ.
/Στην Ευρώπη υπάρχει αληθινή οργή στους πολίτες και το φθινόπωρο του 2026 χαρακτηρίζεται από μία κατάσταση παρατεταμένου κοινωνικού αναβρασμού.
Από το Παρίσι και τη Λυών, που εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και νέοι διαδηλώνουν επί έξι συνεχόμενα Σαββατοκύριακα, μέχρι τη Λισαβόνα, τη Μαδρίτη, τις Βρυξέλλες, το Μιλάνο, ένα κοινό νήμα αγανάκτησης ενώνει όλες τις πλατείες της Ευρώπης.
Στα Βαλκάνια, τόσο στα Τίρανα, όσο και στο Βελιγράδι, οι πολίτες καταγγέλλουν και τη διαφθορά των πολιτικών. Οι Ευρωπαίοι πολίτες δε διαμαρτύρονται για συγκυριακές δυσκολίες που τυχόν υπάρχουν και είναι λογικές στην ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου.
Οι πολίτες δείχνουν την αγανάκτησή τους απέναντι στο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που αληθινά έχει εξαντλήσει τα όριά του κατά τη δική μου άποψη. Στην καρδιά των κινητοποιήσεων βρίσκονται απολύτως υπαρκτά και πιεστικά αδιέξοδα όπως:
- Η κρίση του κόστους ζωής και η στεγαστική ασφυξία. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, ενώ τα βασικά αγαθά, η ενέργεια και κυρίως τα ενοίκια έχουν μετατραπεί σε απρόσιτα είδη πολυτελείας, καταδικάζοντας τη νέα γενιά σε διαρκή επισφάλεια.
- Η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους. Οι χρόνιες πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας και υποχρηματοδότησης έχουν αφήσει τη δημόσια παιδεία και την υγεία σε οριακό σημείο, προκαλώντας τη δικαιολογημένη έκρηξη των εργαζομένων.
- Το χάσμα ανάμεσα στις προτεραιότητες των κυβερνήσεων και τις ανάγκες της κοινωνίας. Την ώρα που οι πολίτες παλεύουν να τα βγάλουν πέρα στον μήνα, βλέπουν τις δημόσιες δαπάνες να ανακατευθύνονται αλλού, χωρίς να συνοδεύονται από ουσιαστικά δίχτυα προστασίας για τους πιο ευάλωτους.
Η απάντηση στην κρίση που βιώνει σήμερα η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι η επιστροφή σε αδιέξοδες συνταγές λιτότητας του καπιταλισμού, αλλά μια θαρραλέα προοδευτική στροφή. Δηλαδή:
1. Ουσιαστική ενίσχυση της εργασίας και του εισοδήματος. Με σύγχρονες συλλογικές συμβάσεις, αύξηση των κατώτατων μισθών και φορολόγηση των υπερκερδών, ώστε να ανακουφιστούν τα νοικοκυριά. Θυμίζω ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες σημειώνουν τη μία πάνω στην άλλη αύξηση κερδών, όπως ακριβώς και οι τραπεζικοί Όμιλοι.
2. Ευρωπαϊκή πολιτική για προσιτή στέγη. Η κατοικία είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και όχι πεδίο ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας. Απαιτούνται δημόσια προγράμματα κοινωνικής κατοικίας, αυστηρότερη ρύθμιση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και επιδότηση ενοικίου για τους μισθοσυντήρητους.
3. Γενναία επένδυση στα δημόσια αγαθά. Η δημόσια παιδεία και υγεία αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής. Χρειάζονται σταθερή χρηματοδότηση και αναβάθμιση, εξαιρούμενες από τους στενούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Οι διαμαρτυρίες στους δρόμους της Ευρώπης δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης. Είναι αίτημα για αξιοπρέπεια, προοπτική και κυρίως δικαιοσύνη.
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να διαφυλάξει τη δημοκρατική της σταθερότητα ενόψει των κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων που έρχονται, οφείλει να ξαναβρεί την κοινωνική της ψυχή και να «συναντήσει» και πάλι τον πολίτη! Η Ευρώπη είτε θα γίνει ξανά ένας χώρος ευημερίας για τους πολλούς, είτε κινδυνεύει να χάσει την εμπιστοσύνη των ίδιων της των πολιτών.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τους πολίτες της χώρας μας, αυτοί επιμένουν να κάθονται στον καναπέ τους και να κάνουν ανούσιες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή να ψάχνουν να βρουν αν έχει δίκιο ο Καρβέλας ή η Βίσση...
