Είναι πλέον κοινό μυστικό ότι το οδικό δίκτυο της Πάρου βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών.

Όχι απλώς ασυντήρητο αλλά και επικίνδυνο. Το επιβεβαιώνουν καθημερινά οι κάτοικοι από άκρη σε άκρη του νησιού με τις καθημερινές αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Δρόμοι εποχής ’80 που δεν είδαν ποτέ συντήρηση, άσφαλτος που έχει διαλυθεί, νέοι δρόμοι που υποχωρούν μέσα σε λίγους μήνες, λακκούβες που μετατρέπονται σε λίμνες με την πρώτη βροχή και σημεία όπου η διέλευση είναι πια… άθλος.

Κι όμως, όλοι ξέρουμε πως η κατάσταση αυτή δεν είναι προϊόν της «κακιάς μοίρας», αλλά της συστηματικής αδράνειας της Δημοτικής Αρχής και του Επαρχείου.

Τα περισσότερα παράπονα των κατοίκων συγκλίνουν σε ένα μοτίβο, που «φωνάζει» ότι η αλήθεια κρύβεται πίσω από την ίδια κασέτα δικαιολογιών ότι «δεν υπάρχει προσωπικό», «δεν υπάρχουν μηχανήματα», «έχουμε άλλες προτεραιότητες», «θα το δούμε».

Το αποτέλεσμα όμως είναι δρόμοι που οδηγούν σε κατοικημένες περιοχές μένουν χρόνια ασυντήρητοι, σημεία όπου η θάλασσα καταπίνει το οδόστρωμα, επαρχιακές αρτηρίες που ενώνουν χωριά διαλυμένες, σημαντικά περάσματα πλημμυρισμένα που γίνονται απροσπέλαστα κάθε χειμώνα. Κι αυτά δεν τα καταγγέλλει ένας ή δύο, αλλά τα βιώνει ολόκληρο το νησί.

Όταν ο μόνιμος κάτοικος δεν μπορεί να πάει στη δουλειά του χωρίς να κινδυνεύσει να σπάσει άξονα, όταν δρόμοι που εξυπηρετούν δεκάδες οικογένειες έχουν παραδοθεί στη λάσπη, τότε μιλάμε για ευθεία απαξίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων.

Δεν μπορούμε πλέον να μην μιλάμε διότι η σιωπή γίνεται «συγκάτοικος» της αδράνειας. Κι όσο σιωπούμε, τόσο διαιωνίζεται το πρόβλημα.

Την ίδια στιγμή, η ΔΕΥΑΠ δείχνει τι σημαίνει πραγματικό έργο με ολοκληρωμένα δίκτυα, συντονισμένες παρεμβάσεις και προγραμματισμό.

Δυστυχώς, η αντίθεση με τα έργα της Περιφέρειας και της Δημοτικής Αρχής είναι πλέον κραυγαλέα.

Χρειάζεται σχέδιο και όχι «μπαλώματα». Το νησί δεν αντέχει άλλο δουλειές του ποδαριού.

Χρειάζεται συνολικό πλάνο αποκατάστασης των δημοτικών και επαρχιακών δρόμων, σχεδιασμό μακρόπνοο ώστε να μη χαλάμε σήμερα αυτό που θα ξαναφτιάξουμε αύριο και πάνω από όλα … πολιτική βούληση.

Γιατί δεν μπορεί κάθε χειμώνα να ζούμε το ίδιο έργο, και κάθε άνοιξη να περιμένουμε «να γίνουν θαύματα» λίγο πριν ανοίξει η σεζόν. Ας αφήσουμε επιτέλους τις φωτογραφίσεις για τα μικρά, τα αυτονόητα, τις πίτες και τα πανηγυράκια κι ας πιάσουμε τα «σοβαρά», γιατί η υπομονή των πολιτών όπου νάναι… θα τελειώσει.

Και μην ακούσουμε ότι βγάλαμε διαγωνισμό για μηχανήματα και επιδιορθώσεις, γιατί ναι μεν χρειάζονται, αλλά πρόκειται για τα γνωστά «μπαλώματα».

Εμείς μιλάμε για… «έργα σοβαρά».