Λιγοστεύουμε επικίνδυνα | Του Δ.Μ.Μ.
/Είναι περίεργη η ζωή και τα «πάνω - κάτω» του ψυχικού μας κόσμου είναι όσο διαρκεί μία ανάσα.
Το περασμένο Σάββατο είχα μία καλή διάθεση και θέλησα αρχικά να κάνω γρήγορα μερικές αναρτήσεις στην ηλεκτρονική «Φωνή της Πάρου» και στη συνέχεια να πάρω τους δρόμους καθώς ο ήλιος είχε κάνει και πάλι την εμφάνισή του μετά τις βροχές των ημερών. Πήρα και μερικά τηλέφωνα κι ένα εξ αυτών ήταν στον Χάρη (Γιουρτζίδη).
Με το που πάω να του κάνω πλάκα ακούω έναν Χάρη χωρίς φωνή και «ξεψυχισμένο» να μου λέει: «έφυγε ο Πέτρος». Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε καθώς έμεινα αμίλητος και με επανέφερε ο συνομιλητής μου λέγοντας: «έλα, εδώ είσαι;». Του απάντησα: «Μα πώς; Προχθές του μίλησα και μάλιστα του έστειλα ένα βίντεο για να δει σχετικό με τον αρχαίο Πειραιά. Μου είπε -γιατί τον ενδιέφερε- ότι θα το δει και μετά θα πάμε να πιούμε έναν καφέ για να μου πει και τις δικές του εντυπώσεις, γιατί με άκουσε με ενθουσιασμό να του λέω γι’ αυτό».
Ο Αυλήτης δε με πήρε τηλέφωνο την επόμενη ημέρα κι εγώ ήμουν έτοιμος να τον «ενοχλήσω» από βδομάδας… Ο Πέτρος ήταν για εμένα το καταφύγιο μου όταν έψαχνα για παλιές φωτογραφίες της Πάρου. Δικές του φωτογραφίες δε θυμάμαι πλέον πόσες φορές έχω χρησιμοποιήσει στη «Φωνή της Πάρου».
Ακόμα, όταν έβρισκα κι εγώ καμία σπάνια φωτογραφία στο διαδίκτυο τον έπαιρνα αμέσως τηλέφωνο για να του κάνω τον μάγκα αλλά αμέσως με επανέφερε στην τάξη λέγοντας μου ότι έχει την πρωτότυπη και την είχε αγοράσει από τη Χ δημοπρασία. Το φωτογραφικό του αρχείο πρέπει να είναι πιθανόν το μεγαλύτερο στην Πάρο και σίγουρα η γνώση του για τις δεκαετίες μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν με διαφορά η καλύτερη!
Δεν ξέρω τι έχει γίνει με το «θανατικό» που έχει πέσει τα τελευταία χρόνια στην Παροικιά και γράφω συνέχεια για φίλους πού έφυγαν. Μάλλον φοβάμαι τον θάνατο… Το ωραίο είναι ότι πολλοί φίλοι που έφυγαν πρόσεχαν τη διατροφή τους και τα υπόλοιπα. Σε αντίθεση με μένα που με το ένα τσιγάρο ανάβω το επόμενο κι αν δε φάω κόκκινο κρέας νομίζω ότι έμεινα νηστικός!
Ένας – ένας φεύγουν και με αφήνουν με τις απορίες μου. Ο Δημήτρης ο Σκιαδάς «έφυγε» μέσα σε λίγα λεπτά μετά τον χαιρετισμό που έκανε στην παρέα, που καθόμασταν στον «Παπλάτσα».
Ο Κεμπάμπης «έφυγε» την ώρα που πιστεύαμε όλοι ότι η υγεία του πήγαινε καλύτερα. Ο Χουλιάρας «έφυγε», το ίδιο κι ο Ροκονίδας, το ίδιο και ο Σωτηράκης ο Καστρουνής και τώρα ο Αυλήτης. Όλοι αυτοί μέσα σε λίγο καιρό αφού πλέον στην ηλικία μας το ένα – δύο χρόνια μοιάζουν σαν χθες!
Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά τελικά όσο μεγαλώνουμε δεν ορφανεύουμε από τους γονείς μας, αλλά ορφανεύουμε από φίλους. Και η ΜΕΓΑΛΗ αλήθεια είναι ότι η ορφάνια από φίλους δεν αναπληρώνεται, καθώς μετά από κάποια ηλικία δυσκολεύεσαι να κάνεις νέους. Μένεις με τους παλιούς που γνωρίζεις.
Καλό σου ταξίδι Πέτρο.
