Η Λαϊκή Συσπείρωση Ν. Αιγαίου για τους αλιείς

View fullsize

Για την πρόταση της WWF Ελλάς για “συμμετοχικά σχήματα αλιείας” η οποία υιοθετήθηκε από την Περιφερειακή Αρχή Ν. Αιγαίου και τις άλλες παρατάξεις

Στο περιφερειακό συμβούλιο (27/4/2026), ένα από τα προς συζήτηση θέματα αφορούσε σχέδιο νόμου για ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ όπως προτείνει ο οργανισμός WWF(World Wide Fund for Nature - Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση) με συγκρότηση συμβουλίων σε Εθνικό, Περιφερειακό και Τοπικό επίπεδο, τα οποία θα διαμορφώνουν προτάσεις προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στο πλαίσιο «της διατήρησης των θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του αλιευτικού κλάδου», όπως αναφέρεται στους σκοπούς τους.

Στην πραγματικότητα, η ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Βιώσιμης Αλιείας (ΕΣΒΑ) και των Περιφερειακών Συμβουλίων (ΠΕΣΒΑ) δεν αποσκοπεί στη μεταφορά “αρμοδιοτήτων” στους ψαράδες, αλλά στον εγκλωβισμό τους σε έναν μηχανισμό που έχει προαποφασισμένους στόχους. Σ

το σημερινό σύστημα, όσοι παράγουν τον πλούτο, δεν έχουν κανένα ρόλο στην πραγματική λήψη των αποφάσεων. Οι αποφάσεις λαμβάνονται στα κλειστά γραφεία των μονοπωλίων, επικυρώνονται στις αίθουσες των Βρυξελλών και των κοινοβουλίων, με γνώμονα την κερδοφορία των λίγων και τα συμβούλια αυτά καλούνται απλώς να επικυρώσουν την καταδίκη των μικρομεσαίων αλιέων, παρουσιάζοντάς την μάλιστα ως δική τους επιλογή.

Είναι το παλιό, δοκιμασμένο κόλπο της ΕΕ: εμπλέκεις το θύμα στη διαδικασία της σφαγής του για να μην υπάρχουν και πολλές αντιδράσεις.

Το σχέδιο νόμου είναι πλήρως ευθυγραμμισμένο με την Κοινή Αλιευτική Πολιτικήτης ΕΕ, την πολιτική εκείνη που εδώ και δεκαετίες οδηγεί τον παράκτιο ψαρά στην απόσυρση και τη φτώχεια.

Οι Έλληνες ψαράδες βλέπουν να τους επιβάλλονται εξοντωτικοί περιορισμοί, όπως η κατάργηση παραδοσιακών αλιευτικών εργαλείων συχνά χωρίς καμία σοβαρή επιστημονική βάση. Είναι μάλιστα προκλητικό το γεγονός ότι προωθούνται μέτρα που δεν έχουν καν την έγκριση του ΕΛΚΕΘΕ, του μόνου καθ’ ύλην αρμόδιου και ανεξάρτητου επιστημονικού φορέα της χώρας. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας, που ανήκουν σε πολυεθνικούς ομίλους, επεκτείνονται ανεξέλεγκτα, καταλαμβάνοντας θαλάσσιο χώρο, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς.

Ο Έλληνας ψαράς στο Αιγαίο καλείται να παίξει ένα παιχνίδι με δεμένα χέρια. Από τη μία, η ΕΕ τον πνίγει στους κανόνες. Από την άλλη, οι Τούρκοι ψαράδες αλωνίζουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα, ψαρεύοντας χωρίς κανέναν περιορισμό, με εργαλεία που στην Ελλάδα θεωρούνται παράνομα. Αλλά για αυτό κανένας λόγος δεν γίνεται.

Οι ζημιές από τους λαγοκέφαλους και τα άλλα εισβολικά είδη, που έχουν ρημάξει τα δίχτυα και τα παραγάδια, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με ψίχουλα, την ώρα που το κόστος των καυσίμων κ.α. καθιστά κάθε έξοδο στη θάλασσα μια ζημιογόνα επιχείρηση.

Οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης είναι τεράστιες, καθώς η εμπλοκή στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μετατρέπει τους Έλληνες ψαράδες σε θύματα μιας γεωπολιτικής σκακιέρας, όπως με την εκτόξευση της τιμής των καυσίμων που πνίγει τον κλάδο.

Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής των ΜΚΟ στα κέντρα λήψης αποφάσεων αποτελεί ένα επικίνδυνο σημείο της πρότασης. Πρόκειται για οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από μονοπωλιακούς ομίλους και ιδρύματα και την ίδια την ΕΕ για να προωθήσουν την ατζέντα της «Πράσινης Ανάπτυξης».

Τι σημαίνει αυτή η ανάπτυξη για τον λαό; Σημαίνει ότι το Αιγαίο πρέπει να "καθαρίσει" για να παραδοθεί στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα (πχ εγκατάσταση γιγαντιαίων θαλάσσιων αιολικών πάρκων κλπ.) που επιδιώκουν την αποκλειστική χρήση της θάλασσας.

Η πολιτική της ΕΕ, την οποία αυτό το νομοσχέδιο έρχεται να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά, οδηγεί σε ένα τραγικό παράδοξο: Σε μια χώρα με χιλιάδες χιλιόμετρα ακτών, το φρέσκο ψάρι τείνει να γίνει είδος πολυτελείας για το λαϊκό τραπέζι. Η προώθηση των ιχθυοκαλλιεργειών ως εναλλακτική λύση δεν αποσκοπεί στο «φθηνό ψάρι», αλλά στη συγκέντρωση της παραγωγής σε ελάχιστα χέρια.

Απέναντι σε αυτόν τον σχεδιασμένο αφανισμό, η λύση δεν είναι η συμμετοχή σε συμβούλια υπό την κηδεμονία των ΜΚΟ και των περιφερειακών αρχών που λειτουργούν ως εντολοδόχοι της κυβέρνησης. Οι Έλληνες ψαράδες πρέπει να απορρίψουν αυτά τα «κόλπα» της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας επιβίωσης ενάντια σε μια πολιτική που τους ξεκληρίζει. Απαιτούν άμεση στήριξη με εξασφάλιση φθηνών καυσίμων, πλήρεις αποζημιώσεις για τις καταστροφές από τους λαγοκεφάλους και τους εισβολείς, καθώς και έγκαιρη καταβολή όλων των ενισχύσεων που δικαιούνται χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

Η οριστική λύση για τους βιοπαλαιστές ψαράδες βρίσκεται στην ανατροπή του σημερινού συστήματος πουέχει ως κριτήριο της ανάπτυξης την κερδοφορία των λίγων και της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής της ΕΕ που το υπηρετεί. Στον αγώνα για μια άλλη εξουσία και ένα κράτος που θα εγγυάται αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και άσκησης της δραστηριότητάς τους.

Στο έδαφος της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας οι παραγωγοί, μέσα από τα συμβούλια τους, θα έχουν τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις, εξασφαλίζοντας ότι η θάλασσα θα ανήκει στον λαό και το ψάρι θα φτάνει φθηνό και ποιοτικό στο λαϊκό τραπέζι.

Ο ιδρώτας του ψαρά θα πιάσει τόπο μόνο σε μια κοινωνία και οικονομία που θα οργανώνει την παραγωγή με βάση τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

28/04/2026