Newsroom

Ευχές αλλά και αναστοχασμό και μετάνοια για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, συστήνει ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος με ποιμαντορική εγκύκλιό του.

Ζητεί ο κόσμος της Ορθοδοξίας να προσέξει περισσότερο τον άυλο εαυτό από μία ευδαιμονία, που είναι επίπλαστη και παρασύρει τον κόσμο μας στη φθορά, απομακρύνοντας από την πραγματική πίστη κι από τις ουσιαστικές αξίες της ζωής.

Παραθέτουμε αυτούσιο το μήνυμα του μητροπολίτη Παροναξίας κ. Καλλίνικου:

Πρός τούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Παροναξίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα!»

Σήμερα, ἡ κτίση ὁλόκληρη δονεῖται ἀπὸ τὸ μήνυμα τῆς ζωῆς. Οἱ καμπάνες ὅλης τῆς Χριστιανοσύνης καὶ μαζί καί τῶν νησιῶν τῆς Μητροπολιτικῆς μας περιφερείας, Νάξου, Πάρου καί Ἀντιπάρου ἀντηχοῦν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα: «Χριστὸς Ἀνέστη!». Τὸ σκότος τῆς ἀπελπισίας ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ ἀνέσπερο Φῶς ποὺ ἀνέτειλε ἐκ τοῦ Παναγίου Τάφου. Ὁ θάνατος, ὁ πάλαι ποτὲ φοβερὸς τύραννος, καταργεῖται καὶ γίνεται πλέον τὸ πέρασμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως γίνεται σήμερα μιὰ σπουδαία ἀφορμὴ νὰ δοῦμε ἀλήθειες ποὺ εἴτε ἀγνοοῦμε εἴτε ἔχουμε λησμονήσει.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἕνα ἁπλὸ ἱστορικὸ γεγονός. Ἦταν καὶ εἶναι ἡ ὀντολογικὴ ἀνατροπὴ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καὶ τῆς φθορᾶς. Ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν Κατηχητικό του Λόγο, «μηδεὶς φοβείσθω θάνατον· ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος». Ὁ Χριστὸς κατῆλθε στὰ κατώτατα τῆς γῆς, ἐκεῖ ὅπου βασίλευε τὸ σκότος, γιὰ νὰ ἀνασύρει στὴ ζωὴ τὸν Ἀδὰμ καὶ μαζί του ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Σήμερα ἑορτάζουμε τὴν νίκη τῆς ἀγάπης πάνω στὸ μῖσος, τῆς ταπείνωσης πάνω στὴν Ἑωσφορικὴ ἔπαρση, τῆς ζωῆς πάνω στὴ φθορά. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὸν Ἀναστάσιμο Κανόνα τονίζει: «Χθὲς συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι». Αὐτὴ ἡ «συνέγερση» δὲν εἶναι μιὰ θεωρητικὴ ἔννοια, ἀλλὰ μιὰ καθημερινὴ πράξη μετάνοιας καὶ ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς. Εἶναι ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση τοῦ ἐγὼ στὴν κοινωνία τῶν προσώπων.

Ὡστόσο, καθὼς στρέφουμε τὸ βλέμμα μας στὸν σύγχρονο κόσμο διαπιστώνουμε μὲ θλίψη ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα φαίνεται νὰ κλείνει πεισματικὰ τὰ μάτια της στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ μιὰ παράδοξη ἀντίφαση. Ἐνῷ διαθέτουμε ἀφθονία μέσων πορευόμαστε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε κανένα σκοπό. Ἡ ἄκρατη εὐδαιμονία καὶ ὁ ὑλιστικὸς τρόπος ζωῆς ἔχουν μετατραπεῖ σὲ μιὰ νέα εἰδωλολατρία. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐγκλωβισμένος στὴ λατρεία τῆς κατανάλωσης, πιστεύει λανθασμένα ὅτι ἡ εὐτυχία ταυτίζεται μὲ τὴ συσσώρευση ἀγαθῶν. Ὅμως, ἡ ἀπληστία εἶναι ἕνας κατήφορος χωρὶς τέρμα. Ὅσο περισσότερα ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος, τόσο περισσότερο κενὸς αἰσθάνεται, γιατί ἡ ψυχή του, πλασμένη «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», δὲν μπορεῖ νὰ χορτάσει μὲ ὕλη ἀλλὰ μόνο μὲ Πνεῦμα.

Ἡ κακία καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς ἔχουν δηλητηριάσει τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Βλέπουμε μὲ τρόμο γύρω μας νὰ ἐπικρατεῖ τὸ δικαίου τοῦ ἰσχυροτέρου. Ἡ ἀνθρωπότητα ὑποφέρει ἀπὸ τὸν πόλεμο, τὴν ἐκμετάλλευση καὶ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὸν πόνο του πλησίον. Ἡ φιλαυτία, ἡ ὀργή, ἡ μνησικακία ἔχουν ὑψώσει τείχη ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς ἀποξενώνουν καὶ μᾶς βυθίζουν σὲ μιὰ ἀπέραντη μοναξιά. Τὰ δραματικὰ γεγονότα ποὺ συγκλονίζουν τὴν ὑφήλιο, οἱ κοινωνικὲς ἀδικίες καὶ ἡ πνευματικὴ ξηρασία εἶναι οἱ καρποὶ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Σὲ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα ἡ σημερινὴ ἑορτὴ εἶναι μιὰ κραυγὴ ἀφύπνισης. Ὁ κόσμος μας χρειάζεται Ἀνάσταση! Χρειάζεται νὰ ἀναστηθεῖ ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς φιλαυτίας. Ἡ κρίση ποὺ βιώνουμε ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια δὲν εἶναι πρωτίστως οἰκονομικὴ ἢ κοινωνικὴ ἀλλὰ βαθύτατα πνευματική. Εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀποδεχθεῖ τὸν Χριστὸ ὡς τὴ μοναδικὴ Πηγὴ τῆς Ζωῆς, τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Εἰρήνης.

Πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ ἀναστηθεῖ ὁ σύγχρονος κόσμος; Πρωτίστως μὲ τὴν Μετάνοια, ἀναγνωρίζοντας τὰ λάθη μας καὶ ἀλλάζοντας πορεία καὶ τρόπο σκέψης καὶ

ζωῆς. Κατόπιν μὲ τὴν Ἐγκράτεια, θέτοντας ὅρια στὶς ἐπιθυμίες μας καὶ κατανοώντας ὅτι ἡ πνευματικὴ χαρὰ ὑπερέχει τῆς ὑλικῆς ἀπόλαυσης καὶ τέλος μὲ τὴν Ἀλληλεγγύη, βλέποντας στὸ πρόσωπο τοῦ κάθε συνανθρώπου μᾶς τὸν ἴδιο τόν Ἀναστάντα Χριστό. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ μεταστραφοῦμε καὶ νὰ μεταφέρουμε μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας τὸ μήνυμα ὅτι ὁ θάνατος δὲν ἔχει πλέον τὸν τελευταῖο λόγο. Ἂς μὴν ἐπιτρέψουμε στὸν φόβο καὶ τὴν ἀπελπισία νὰ κυριεύσουν τὶς καρδιές μας. Ὁ Χριστὸς Ἀνέστη καὶ μαζὶ Του ἀνέστησε τὴν Ἐλπίδα. Ἂς ἀνοίξουμε τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ εἰσέλθει ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης. Ἂς ἀφήσουμε πίσω μας τὴν κακία καὶ ἂς ἀγκαλιάσουμε τὸν πλησίον μας μὲ εἰλικρινῆ ἀγάπη, συγχωρώντας «πάντα τὴ Ἀναστάσει».

Εὔχομαι ἀπό τά βάθη τῆς πατρικῆς μου καρδιᾶς προς όλους, ἰδιαιτέρως δέ πρός τούς ἀδελφούς μας τούς ἀσθενείς ἤ τούς δοκιμαζομένους ἀπό πένθος ἤ ἀνέχεια, τούς ἀποδήμους ἤ τούς ταξιδεύοντες στίς θάλασσες, τούς ἐγγύς καί μακράν καί τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ναξίους, Παρίους καί Αντιπαρίους, τὸ Φῶς τοῦ Παναγίου Τάφου νὰ φωτίζει τὴ ζωή όλων, νὰ χαρίζει ὑγεία, εἰρήνη καὶ δύναμη στὶς οἰκογένειές σας καί στόν κόσμο ὁλόκληρο και ὁ Ἀναστὰς Κύριος νὰ φέρει τὴ λύτρωση ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ ὁδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα σὲ μιὰ νέα ἐποχὴ πνευματικῆς ἀναγέννησης.

Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί μου!

Διάπυρος εὐχέτης πρός Κύριον,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας

† Ο ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ