Μετά την κατάρρευση του λεγομένου υπαρκτού σοσιαλισμού, «ανακοινώθηκε» το τέλος της ιστορίας!

Τότε, πριν 36 χρόνια, αρκετοί πίστευαν ότι χωρίς αντίπαλο, η φιλελεύθερη δημοκρατία θα κυριαρχούσε και θα βελτιωνόταν διαρκώς, με αντίστοιχη καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων.

Όπως όλοι τώρα διαπιστώνουμε, αυτό δε συνέβη και σήμερα μπορούμε να πούμε ότι στις περισσότερες από τις χώρες του δυτικού πολιτισμού, η δημοκρατία δεν είναι στα καλύτερά της και μάλιστα με ορατό τον κίνδυνο για πρώτη φορά στην «πορεία» της ανθρωπότητας, οι νέα γενιά να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.

Έτσι και στην χώρα μας τα πράγματα είναι δύσκολα και γίνονται ακόμη χειρότερα από ένα κύμα «αντισυστημισμού».

Αυτό βασίζεται στην απαξίωση του «προσωπικού» του πολιτικού συστήματος και των θεσμών πάνω στους οποίους στηρίζονται οι διακριτές εξουσίες μιας δημοκρατίας. Η κρίση εμπιστοσύνης δεν αφορά μόνο πρόσωπα, επεκτείνεται στη λειτουργία και την αξιοπιστία του δημοκρατικού πλαισίου.

Όταν η δυσπιστία προς τους ανθρώπους που υπηρετούν σε θέσεις ευθύνης γίνεται συλλογική δυσπιστία προς τους ίδιους τους θεσμούς, η δημοκρατία εισέρχεται σε μια επικίνδυνη τροχιά.

Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος όπου η απαξίωση οδηγεί σε αποχή ή στήριξη ακραίων δυνάμεων, οι οποίες με τη σειρά τους αποδυναμώνουν περαιτέρω την ικανότητα του πολιτικού συστήματος να ανανεώνεται και να «διορθώνεται».

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι μόνο η αλλαγή προσώπων, αλλά και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης σε θεσμούς που, χωρίς την ενεργό συμμετοχή και στήριξη των πολιτών, δεν μπορούν να επιτελέσουν τον ρόλο τους.

Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μία αναντιστοιχία ανάμεσα στους σκοπούς που προγραμματικά υπηρετούν οι θεσμοί και στην προσήκουσα εφαρμογή τους ώστε να ικανοποιούν τις προσδοκίες των πολιτών.

Παρατηρούμε «αξίες» να εκφυλίζονται καθημερινά και ένα «πέπλο συγκάλυψης» να απλώνεται παντού, ενώ ταυτόχρονα κυριαρχεί η διαφθορά και η αλαζονεία της εξουσίας και στον ορίζοντα δεν «φαίνεται»… εναλλακτική πρόταση. Αυτά δημιουργούν… «κενό» και εντείνουν τα φαινόμενα της αποχής και του «αυτοκτονικού αντισυστημισμού».

Τι προτείνουμε με… απλοϊκή σκέψη, για τις τρεις βασικές ιδεολογικές τάσεις και τους εκπροσώπους τους; Πιο συγκεκριμένα, επιγραμματικά και αναφερόμενοι στις «πολιτικές δυνάμεις» θα ξεκινήσουμε με τη Νέα Δημοκρατία που βρίσκεται σε μία ιδιαίτερη φάση.

Πώς θα μπορούσε λοιπόν το κυβερνών κόμμα να δημιουργήσει ξανά ένα σταθερό δεσμό με τους πολίτες, ξεπερνώντας την παγιωμένη αντίληψη στο εκλογικό σώμα ότι υπηρετεί και εξυπηρετεί τα «μεγάλα συμφέροντα» και παράγει σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων.

Αρκετοί ισχυρίζονται ότι ήρθε πλέον η στιγμή να αλλάξει ο αρχηγός και η ηγετική ομάδα (ένα κράμα νεοφιλελεύθερων, καιροσκόπων και ακροδεξιών) και να αναζητηθούν οι «αρχικές» αξίες της παράταξης, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Πώς θα μπορούσε η σοσιαλδημοκρατική κεντροαριστερά να πείσει το εκλογικό σώμα ότι ακολουθεί μία «άλλη» πολιτική, όταν το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν της οδηγούν σε «παραπλήσιες λογικές» με τη συντηρητική παράταξη;

Ο σχηματισμός ενός πιο ξεκάθαρου πολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μηχανισμός συγκρότησης πολιτικής πρότασης και προγράμματος διακυβέρνησης, κάτι που σήμερα συχνά απουσιάζει ή παραμένει ακόμη θολό. Κι αυτό είναι το μεγάλο «στοίχημα» για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, το οποίο ιδρύθηκε ως πατριωτικό, προοδευτικό και αριστερό κίνημα.

Πώς θα μπορούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να απαλλαγεί από τον ξύλινο λόγο και κυρίως από δογματικές αντιλήψεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης και να επιστρέψει στη μελέτη της μαρξιστικής θεωρίας προσαρμοσμένης στο «σήμερα».

Έχει φυσικά τους κατάλληλους επιστήμονες για να το κάνει, «ευνοώντας» την Ελευθερία που δεν υπάρχει χωρίς αυτήν η πολυπόθητη… Ισότητα.

Η μοναξιά του… σχοινοβάτη. Ασκήσεις ισορροπίας!