Την Παρασκευή 22 Μαΐου οι δύο προσκλήσεις για τη συνεδρίαση της κοινότητας Αγκαιριάς και της κοινότητας Πάρου, έγραφαν ως ώρα της συνεδρίασης: 19.30 μ.μ. και 20.00 μ.μ.

Αν στην Πάρο έχουμε το προνόμιο να έχουμε δική μας ώρα, τότε, γιατί όχι και 19.30 π.μ. ή 20.00 π.μ.

Οι προσκλήσεις των συνεδριάσεων έχουν σχεδόν πάντα λάθη για τον εξής λόγο: Οι συντάκτες τους αντιγράφουν τις παλαιότερες και απλά αλλάζουν τις ημερομηνίες και τα θέματα. Έτσι π.χ. εδώ και χρόνια στις προσκλήσεις της δημοτικής επιτροπής Πάρου γράφουν ότι αυτές θα πραγματοποιηθούν στο «Δημοτικό Κατάστημα στην Παροικία» (κάτι μου λέει μέσα μου ότι το πρωτότυπο έγγραφο για τις συνεδριάσεις που χρησιμοποιείται πρέπει να είναι από την εποχή του αείμνηστου Στέλιου Φραγκούλη…).

Ακόμα, δε θα σχολιάσω ότι η δημοτική γλώσσα είναι η επίσημη στην Ελλάδα από το 1976, αφού είναι η «ζωντανή» γλώσσα κι αυτό το «Παροικία», το οποίο δεν έχω ακούσει ούτε από έναν Παριανό να το χρησιμοποιεί στην καθομιλουμένη, αλλά θα σε ρωτήσω: Ποιος αναφέρει στη σημερινή εποχή το δημαρχείο Πάρου ως «δημοτικό κατάστημα Παροικίας».

Υπόψη, ότι ξεκίνησα να πηγαίνω σχολείο την εποχή της Δοτικής και Κλητικής πτώσης, έγραφα με πνεύματα στις λέξεις (ακόμα θυμάμαι την ανάποδη που έφαγα από την κ. Χριστοπούλου όταν σε μία έκθεση έγραφα συνεχώς τη λέξη άνθρωπος με Δασεία) ή όταν μου έφεραν δώρο τα ανίψια μου τα «Άπαντα του Παπαδιαμάντη» σε δημοτική γλώσσα. Έπεσα κάτω και γέλαγα επί ώρα… Άλλο λοιπόν το ένα κι άλλο το άλλο για να ξέρουμε τι γράφουμε!

Ακόμα, θυμίζω, ότι το 1911 (επί Ελ. Βενιζέλου), η βουλή συνεδρίαζε επί τέσσερις συνεχόμενες ημέρες διότι υποστήριξε την απλή καθαρεύουσα, αφού η γραπτή γλώσσα έπρεπε να ταυτίζεται με την προφορική. Η ελληνική γλώσσα επί 20 αιώνες υπέφερε από διγλωσσία μεταξύ επίσημων εγγράφων και καθομιλουμένης. Μην ξεκινήσουμε νέο ζήτημα τον 21ο αιώνα στην Πάρο!

Σημειώνω ακόμη, ότι η δημοτική γλώσσα του 21ου αιώνα έχει επηρεασθεί σε μεγάλο βαθμό, κυρίως λεξιλογικά, από την καθαρεύουσα με την προσθήκη αγνώστων λέξεων ακόμα και από την εποχή του 17ου αιώνα, οι οποίες σήμερα ηχούν φυσιολογικά. Τέτοιες λέξεις είναι: βρέφος, ευλάβεια, συμβουλεύω, οδύνη κ.ά.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία προσπάθεια ακόμη μεγαλύτερου εμπλουτισμού του υπάρχοντος λεξιλογίου με υπερβολικά λόγιες και αρχαίες λέξεις όπως η μεμψιμοιρία. Όταν λένε π.χ. τα νέα παιδιά «τα πήρα στο κρανίο» καταλαβαίνουμε ότι η νέα δημοτική γλώσσα εμπλουτίζεται συνεχώς από την καθαρεύουσα.

Σημειώνω ακόμη, ότι ορισμένοι από τις αρχές του 20ου αιώνα πολιτικοποίησαν το ζήτημα της γλώσσας και το 1917 στα σχολεία διδασκόταν η δημοτική, το 1921 η καθαρεύουσα, το 1923 η δημοτική, το 1926 η καθαρεύουσα, το 1927 η δημοτική μαζί με την καθαρεύουσα κλπ.

Το πιο ωραίο ήταν μετά τη μεταπολίτευση του 1974 οι λεγόμενοι «καθαρευουσιανισμοί» στόχευαν στην κοινωνική διάκριση και επομένως να μεταδώσουν ότι είναι πολιτικά ανώτεροι! Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, όπου ορισμένοι για να ξεχωρίσουν βάζουν «νεκρές» λέξεις στο λεξιλόγιό τους. Έτσι σκορπούν θυμηδία αφού δεν ξέρουν –κατά κανόνα- «πού πάνε τα τέσσερα».

Τέλος, αν υπάρχει κάτι επικίνδυνο σήμερα είναι η ποιότητα της δημοτικής γλώσσας (π.χ. οι ανακοινώσεις συνεδριάσεων του δήμου Πάρου με το 20.00 μ.μ.).