Ορισμένοι που έχουν κάνει τη μουρμούρα Ολυμπιακό άθλημα… όπου σταθούν και όπου βρεθούν κάνουν παράπονα για το οξυμένα προβλήματα που παρουσιάζονται τη θερινή περίοδο σε συγκεκριμένους οδικούς άξονες κυρίως της Παροικιάς και δευτερευόντως της Νάουσας. Έχουν κάποιο δίκιο αλλά…

Άλλοι πάλι που έχουν οικολογικές ευαισθησίες (κατ’ επιλογήν)… εκφράζουν την αντίθεσή τους με κάθε τρόπο για τους νέους απαιτούμενους π.χ. οδικούς άξονες από το αεροδρόμιο ή «τρέμουν» στην ιδέα για κατασκευή κάθε υποδομής που χρειάζεται για τη βελτίωση του οδικού δικτύου. Αυτές οι ανησυχίες εκφράζονται κατά 90% από τους «Παριανούς του 15Αύγουστου» (ημεδαπούς και αλλοδαπούς), οι οποίοι έχουν λύσει το οικονομικό τους ζήτημα και τώρα επιζητούν την απόλυτη ησυχία…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την Παροικιά. Ουδείς βέβαια στις αρχές του 20ου αιώνα είχε στο μυαλό του τι θα γινόταν τα επόμενα χρόνια με τον τουρισμό αφού έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρχε ως σκέψη η ανάπτυξη που γνώρισε το νησί, όπως και οι υπόλοιπες Κυκλάδες.

Ο τουρισμός έως και τον 19ο αιώνα ήταν κυρίως θρησκευτικός (Εκατονταπυλιανή) ή αφορούσε μερικές δεκάδες άτομα που επισκέπτονταν το νησί κυρίως για ερευνητικούς λόγους. Στον 20ο αιώνα είχαμε αρχικά πάλι μεμονωμένους επισκέπτες, ενώ μετά τη δεκαετία του 1950 αρκετούς εξόριστους… Την ίδια δεκαετία ήρθαν και ορισμένες διασημότητες της εποχής όπως ο συγγραφέας Τρούμαν Καπότε, ο φωτογράφος Σέσιλ Γουόλτερ Μπίτον και η ηθοποιός Ζαν Μορό.

Το πρώτο μεγάλο «μπαμ» για την ανάπτυξη του τουρισμού στην Πάρο έγινε με την ταινία: «Μια του κλέφτη…», με τον Δημήτρη Χορν, που γι’ αυτόν τον ρόλο πήρε και το βραβείο στο φεστιβάλ κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια εποχή (1960), γυρίστηκε στην Αντίπαρο (αν και το όνομα του νησιού δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στην ταινία), το φιλμ «Μανταλένα» με την εθνική μας σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Κάπως έτσι, το νούμερο ένα περιοδικό life style της εποχής, «Ρομάντζο», έκανε τουριστικό αφιέρωμα στην Πάρο.

Λίγα χρόνια μετά έρχονται και οι πρώτοι οργανωμένοι επισκέπτες στο νησί και αρχίζει ουσιαστικά ο τουρισμός με δειλά βήματα. Τα αυτοκίνητα πάντως, έτσι κι αλλιώς, εκείνη την εποχή ήταν λίγα στη χώρα -όπως και στον υπόλοιπο κόσμο- και κανένα κυκλοφορικό πρόβλημα δεν είχε η Πάρος στους λιγοστούς δρόμους που υπήρχαν τότε

Η Παροικιά και η Νάουσα χτίστηκαν κι αναπτύχθηκαν με τις ανάγκες της τότε εποχής. Όποιος δεν κατανοεί το παραπάνω δεν κατανοεί και το σήμερα. Αν επιθυμείς κι άλλους τουρίστες –που όλοι οι επαγγελματίες θέλουν- τότε θα έχεις κυκλοφορικό πρόβλημα.

Αν δε θέλεις νέους δρόμους πάλι, γιατί θέλεις αναλλοίωτο το τοπίο του νησιού σου, αυτήν την κατάσταση θα αντιμετωπίζεις καθημερινά. Δεν γίνεται «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»! Όποιος δεν καταλαβαίνει το παραπάνω ζει σ’ ένα παράλληλο σύμπαν.

Σήμερα στο νησί δραστηριοποιούνται 49 πάροχοι και εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων οι οποίες διαθέτουν συνολικά έναν στόλο χιλιάδων οχημάτων για την κάλυψη της αυξημένης τουριστικής ζήτησης.

Ακόμα, σύμφωνα με τη μελέτη για το κυκλοφοριακό ζήτημα της Παροικιάς, επί εποχής του Γιάννη Ραγκούση, από τη διασταύρωση Παροικιάς – Νάουσας, περνούσε (τη δεκαετία του 2000), αριθμός αυτοκινήτων ανάλογος με αυτόν της οδού Πατησίων της Αθήνας το καλοκαίρι.

Εμείς συζητάμε σήμερα, αν θα μπουν –που πρέπει να μπουν- σηματοδότες στο συγκεκριμένο σημείο…